گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر : 61208

فارس: روزنامه‌هاي صبح امروز ايران در سرمقاله‌هاي خود به مهمترين مسائل روز كشور و جهان پرداخته‌اند كه گزيده برخي از آنها در زير مي‌آيد. *كيهان جنگ زرگري سرد! (يادداشت روز) در جريان بحران قفقاز و جنگ در گرجستان، ناظران سياسي بيش از آنكه نگاه خود را به روابط روسيه و گرجستان معطوف نمايند، اين درگيري را رويارويي مسكو و واشنگتن قلمداد كرده و آن را شروع يك «جنگ سرد جديد» ارزيابي كردند. هر چند جنگ سردي كه از آن سخن گفته مي شود مراحل ابتدايي خود را طي كرده و هنوز شكل نهايي خود را پيدا نكرده است، اما اقدامات تحريك آميز، خطاب هاي تند و بي محابا، زير سؤال بردن اعمال و رفتار طرف مقابل و تلاش براي ايجاد مناقشات جديد، اتفاقي است كه اين روزها بين مقامات كاخ سفيد و كرملين در حال وقوع است. شب گذشته رايس، وزير خارجه آمريكا، روسيه را به قلدري متهم كرد و بلافاصله جوابي مشابه از سوي همتاي روس خود دريافت نمود. اواخر دهه هشتاد قرن گذشته، اتحاد جماهير شوروي سابق سقوط كرد و از بطن آن كشورهاي كوچك و مستقل تولد يافت. كشورهايي كه بواسطه تجربه سالهاي متمادي سياست هاي متمركز سوسياليستي، اكنون سياست فرار از مركز را به شدت دنبال مي كردند. به همين دليل در دهه آخر اين قرن بسياري از جمهوري هاي تازه استقلال يافته شوروي به سمت غرب تمايل پيدا كرده و رابطه خود را با اتحاديه اروپا مستحكم تر ساختند. اين در حالي بود كه غربي ها نيز تلاش مي كردند كشورهاي متحد پيشين روسيه را بيش از پيش از اين كشور جدا سازند. انقلاب هاي مخمليني كه طرفداران غرب با هدايت و راهبري آمريكا به راه انداختند، گرجستان، اوكراين و برخي ديگر از آن كشورها را عملاً در مدار قدرت غرب قرار داد. از سوي ديگر اتحاديه اروپا و ناتو درصدد بسط پايگاه هاي خود بودند و ظاهراً گسترش آن را هيچ ربطي به روسيه نمي دادند، اما ذهن روس ها هيچ گاه از اين سؤال خالي نبود كه پيمان ناتو براي مقابله با پيمان نظامي ورشو- كه شوروي سابق مبتكر آن بود- به وجود آمده است. حال كه پيمان ورشو عملاً وجود خارجي ندارد، چه دليلي براي گسترش ناتو مي توان يافت؟ اين نگراني ها وجود داشت و سران روسيه نيز گاه آن را ابراز مي كردند ولي حد اين نگراني به اندازه اي نبود كه روابط بين روسيه و غرب- خصوصاً آمريكا- را به آستانه يك جنگ سرد برساند تا آنكه، گرجستان وارد جنگ با اوستياي جنوبي جدايي طلب شد. روسيه كه ظاهراً منتظر يك بهانه جدي بود، تهاجم ارتش ساكاشويلي كه توسط آمريكايي ها و زيرنظر مربيان اسرائيلي سازمان يافته بود را به طور غيرمنتظره اي و به شيوه يك ابرقدرت پاسخ داد. از زمين و هوا و دريا به گرجستان حمله كرد. تهاجم خود را به اوستيا محدود نكرد و تا پايتخت گرجستان پيش رفت. ارتش گرجستان را كه به پيروي از دستور حاميان و هم پيمانان آمريكايي اش بيش از يك چهارم بودجه كشور فقرزده اش را مي بلعيد، نابود كرد و شهر گوري را كه مركز استقرار نيروهاي نظامي گرجستان بود بمباران و اشغال نمود. اگر چه اين واكنش با واكنشي كه آمريكا و متحدانش در مقابل تهاجم صدام به كويت نشان دادند قابل قياس نبود، اما به لحاظ روش، جنسي مشابه داشت و روسيه اصرار داشت كه اين تشابه را به نمايش بگذارد. آمريكا كه از نوع برخورد شديد روسيه با بحران گرجستان جا خورده بود، براي آنكه خودي نشان دهد، ديك چني- معاون بوش كه به مواضع جنگ طلبانه مشهور است- را به گرجستان، آذربايجان و اوكراين فرستاد تا به نوعي به روسيه بفهماند براي دفاع از متحدين خود دست بسته نيست. معاون رئيس جمهور آمريكا در ديدار خود از اوكراين در حضور يوشچنكو رئيس جمهور اين كشور گفت كه «با وجود مخالفت هاي شديد مسكو، آمريكا از پيوستن اوكراين به سازمان نظامي ناتو پشتيباني مي كند تا اين كشور بتواند با تهديدهاي نظامي و اقتصادي در منطقه مقابله كند.» همچنين وي از كشورهاي غربي مي خواهد عليه آنچه كه آن را اقدامات متكبرانه و رو به افزايش روسيه توصيف كرد، بايستند. از سوي ديگر ويتالي چوركين، نماينده روسيه در سازمان ملل در نشست شوراي امنيت، آمريكا را به شدت مورد انتقاد قرار داد و از سياست يك بام و دو هواي آمريكا سخن گفت. او تصريح مي كند: «آنكه خود براي نمونه در عراق، افغانستان و منطقه بالكان به خشونت متوسل مي شود، نمي تواند عملكردي مشابه را از سوي روسيه مورد انتقاد قرار دهد.» چوركين، نماينده آمريكا در شوراي امنيت را مورد خطاب قرار داده و با لحني كنايه آميز مي پرسد «مي خواستم از نماينده ايالات متحده بپرسم آيا آمريكا سلاح هاي كشتار جمعي را پيدا كرده و يا همچنان در جستجوي اين سلاح هاست؟! » پوتين نخست وزير روسيه پنجشنبه دو هفته قبل در استراحتگاه سوچي واقع در كرانه درياي سياه، درباره آغاز يك مسابقه تسليحاتي با غرب هشدار داد و گفت كه موشك هاي روسيه به سوي جمهوري چك و لهستان هدف گيري مي شود. اشاره پوتين به موشك هاي ضدموشك آمريكاست كه براساس توافق با لهستان، قرار است در خاك اين كشور نصب شود. پوتين در ادامه سخنانش با اشاره به روابط واشنگتن و مسكو، آمريكا را متهم به رفتار كردن شبيه به امپراتوري روم كرد. سخناني از اين دست ظاهراً بوي بروز يك جنگ سرد را به مشام مي رساند، حال آنكه واقعيت هاي ديگري نيز در اين عرصه وجود دارد. آمريكا در رويارويي با روسيه راهبردهاي جديدي به كار بسته است از جمله طرح استقرار سپردفاع موشكي كه فارغ از ارزش نظامي آن، قصد دارد به وسيله آن روسيه را تحت فشار قرار دهد. در همان حال مقامات كاخ سفيد نيز برنامه اي را براي اعمال فشار جهاني عليه روسيه طراحي مي كنند و در تصويب عضويت روسيه در سازمان تجارت جهاني تاخير مي اندازند. در اروپا هم رهبراني كه روابط نزديك تري با روسيه داشتند جاي خود را به سياستمداراني مي دهند كه نوعي بي اعتمادي نسبت به روس ها دارند. اما نكته اي كه قابل تامل مي باشد آن است كه جنگ سرد جديد رويكرد متفاوتي دارد و در شرايط كنوني جهان امروز هيچگاه به مثابه جنگ سردي كه ساليان متمادي بين جهان دو قطبي و بلوك شرق و غرب درافتاده بود، نخواهد شد. امروز اروپا كه در اتحاد غرب تعريف مي شود، قادر نيست چشم خود را بر وابستگي فزاينده اش به منابع انرژي روسيه ببندد. به عنوان نمونه آلمان 40 درصد از گاز مورد نياز و 30درصد از نفت خود را از روسيه وارد مي كند و پيش بيني مي شود رقم واردات گاز آلمان از روسيه تا سال 2025 به 60درصد برسد. عدم امكان جايگزيني منابع انرژي در كوتاه و حتي ميان مدت براي اروپا، اين اتحاديه را به اين نتيجه رسانده كه با روسيه تا حد ممكن سرشاخ نشود. از سوي ديگر روسيه نيز شديداً به بازار اروپا وابسته است و بسته شدن درهاي اروپا را به روي خود هرگز تاب نمي آورد. آمريكاييها نيز پس از جنگ عراق دريافته اند كه نسبت به گذشته و زمان جنگ سرد پيشين از توان كمتري براي آنكه خود را يك قدرت جهاني نشان دهند، برخوردارند. حقيقت آن است كه آنچه ارتش آمريكا در حال حاضر از توانمندي خود در جنگ عراق و افغانستان به نمايش گذاشته و افكارعمومي جهان نيز قدرت آمريكا را از اين دريچه مي نگرند، به شدت مقامات كاخ سفيد را آزار مي دهد. از جنگ لفظي كه بين واشنگتن و مسكو در افتاده بگذريم، نه آمريكا و نه روسيه مايل به گسترش تعارضات بين خود نيستند. روسيه تا جايي پيش خواهد رفت كه به غرب نشان دهد آستانه تحملش پر شده و ديگر نمي تواند ناظر سياستهاي آمريكا در حوزه منافع امنيتي خود باشد. آمريكا نيز در تقابل با روسيه تا آنجا پيش روي مي كند كه مسكو به طور كلي به صف مخالفانش نپيوندد و در اين ميان اتحاديه اروپا را كه وابستگي شديدي به منابع انرژي روسيه دارند، از دست ندهد. روسيه و آمريكا-و ديگر قدرت ها- به منافع خود مي انديشند و براي حفظ قدرت با هم سازش خواهند كرد و اگر لازم بدانند كشورهاي كوچك را در اين مسير قرباني خود مي كنند. روسيه در جنگ با گرجستان تلاش كرد به سياست هاي دودهه اخير آمريكا در محاصره اين كشور پاسخ دهد و جاي خود را در كلوپ قدرت بازسازي كند. آمريكا و روسيه خود مي دانند كه در باطن روابط و منافعشان وارد يك جنگ زرگري سرد شده اند. ديري نخواهد پاييد كه اين رويارويي و تنشي كه در مناسبات دو طرف پيش آمده فروكش خواهد كرد. مسئولان سياست خارجي نظام آنقدر هوشيار خواهند بود كه در تقابل با آمريكا از شرايط پيش آمده بهره گيري كنند بي آن كه تخم مرغي در سبد روسيه بگذارند. حميد اميدي *سياست روز نقش ايران در اصلا‌حات آتي سازمان ملل سازمان ملل متحد كه در سال 1945 با هدف برقراري عدالت و صلح جهاني تشكيل شد، مراسم شصت و سومين سالگرد تاسيس خود را برگزار مي‌كند. درهمين چارچوب محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور كشورمان براي چهارمين بار در اين نشست حضور مي‌يابد تا بازگوكننده اعتقادات و ديدگاه‌هاي جمهوري اسلا‌مي ايران باشد. در شرايطي كه از يك سو ايران طرح هاي جامعي براي اصلا‌حات‌آتي سازمان ملل دارد از سوي ديگر غرب با بهره‌گيري از آخرين تكنولوژي‌ها و بايكوت‌هاي خبري، مانع از رسيدن صداي حقانيت ايران و ملت‌هاي آزادي‌خواه به جامعه جهاني مي‌شود، حضور در سازمان ملل و اجراي برخي برنامه‌هاي حاشيه‌اي را مي‌توان دست‌يابي به تريبوني آزاد دانست كه مي توان بيانگر ديدگاههاي سازنده ايران براي اصلا‌ح ساختار سازمان ملل و نظام بين الملل باشد كه مي تواند در چند بعد اجرايي شود. ‌ 1ـ استفاده از ديپلماسي ملت‌ها به جاي دولت‌ها با خطاب قرار دادن افكار عمومي به ويژه نخبگان و آگاهان علمي ، محور مهم عملكرد ايران در سازمان ملل مي تواند ارزيابي شود . اين اقدام چنانكه ذكر شد مي‌تواند مقابله‌اي با جنگ رسانه‌اي غرب باشد و افكار عمومي را به سمت ايران و شناخت درست از آن هدايت ‌كند. 2ـ نكته ديگر بيان ديدگاه‌هاي عدالت‌خواهانه و آزاد انديشانه است كه در جهان امروز به دليل گسترش اين نگرش، توجهات بسياري را به خود جلب خواهد كرد. امروز بسياري از ملت‌ها و دولت‌ها دريافته‌اند كه دوري از غرب و استعمار تنها راه تحقق اهدافشان است. نكته مهم آنكه بسياري از كشورها ،ايران را محور اين تفكر مي‌دانند و بر حمايت از طرح هاي سازنده كشورمان تاكيد مي كنند. ‌ 3ـ تهران همواره تلا‌ش داشته تا جهانيان را با چالش‌هاي جهان اسلا‌م به ويژه معضلا‌ت خاورميانه كه به دليل سياست‌هاي توسعه‌طلبانه غرب ايجاد شده، آگاه سازد. اكنون اين شرايط فراهم است كه در رايزني‌هاي دوجانبه و چند جانبه به چالش‌هاي خاورميانه با اولويت جنايات اشغالگران فلسطين، عراق و افغانستان و...بپردازد. 4ـ از مسائل مطرح در سياست خارجي ايران، پرونده هسته‌اي و بيان حقانيت ايران در اين زمينه است. در شرايطي كه غرب با جوسازي و برگزاري اجلا‌س 1+5 بدون در نظر گرفتن گزارش هاي آژانس براي نقض حقوق ايران فعاليت مي‌كند، اكنون فرصت مناسبي است تا در قالب رسانه‌اي، حقايق جاري پيرامون حقوق هسته‌اي ايران مطرح گردد تا با اقداماتي پيش‌دستانه، افكار عمومي را در برابر زياده‌خواهي هاي غرب قرار دهد. امري كه آمريكا از آن در هراس بوده و تلا‌ش دارد تا با تبليغات منفي مانع از آن شود. 5ـ آمريكا در راس توطئه‌هاي خود عليه ايران تلا‌ش دارد تا به اصطلا‌ح انزواي آن را به نمايش گذارد. حضور فعال در نشست سازمان ملل و نيز ارائه طرح‌هايي براي اصلا‌ح سازمان ملل، صلح جهاني، مقابله با زورمداران و... مي‌تواند گواهي باشد بر جايگاه ايران در معادلا‌ت جهاني كه شكستي براي سناريوي انزواي آن خواهد بود.بازيگري فعال ايران در معادلا‌ت منطقه اي و جهاني گواهي بر اعتمادجهاني به طرح ها و بازيگري ايران است كه با توسعه آن به عرصه اصلا‌حات سازمان ملل مي تواند راه را براي عضويت ايران در شوراي امنيت فراهم آورد . فرامرز اصغري ‌ *قدس راهبرد ولايت ؛ نقد منصفانه مقام معظم رهبري در خطبه هاي نماز جمعه تهران با سخناني مبسوط، برخي از مشكلات جامعه را در حوزه تعاملات جريانهاي سياسي مطرح و رهنمودهاي لازم را براي مرتفع كردن آنها اعلام داشتند. ايشان در بخشي از سخنانشان برخي انتقادها از دولت را بي انصافي ناميدند و تأكيد كردند: «فضاي باز و آزاديهاي جاري، امكان اظهارنظر را درباره هر مسأله اي براي همه فراهم آورده است، اما نبايد دچار بي انصافي شد و با هدف تخريب ديگران به اظهارنظر پرداخت.» مدتي است بعضي جريانها و نحله هاي سياسي، با ژستي انتقادي، خدمات دولت را به نحوي مورد هجمه سنگين قرار داده اند كه نمي توان از آن بوي انتقاد را استشمام كرد، بلكه ادبيات به كار رفته در سخنان آنان نوعي تخريب و انتقامجويي را در اذهان تداعي مي كند. بر كسي پوشيده نيست، انتقاد سازنده، آيينه اي براي نمايش كاستيهايي است كه با در نظر گرفتن محدوديتهاي اجرايي و با نگاهي علمي مطرح شده اند. چنين است كه هر «انتقاد هدفمند و صادقانه» در بطن خود، راهكاري منطقي و علمي را براي رفع كاستيها خواهد داشت. در هركشوري با وجود تعريف شفاف از مرزهاي انتقادي، خطوطي تعريف شده است كه عبور از آنها قابل قبول نيست و حتي در برخي كشورها جرم نيز شمرده مي شود و افراد يا جريانهاي سياسي نمي توانند به بهانه ايراد گرفتن و اعلام مخالفت كردن با موضوعي، اساسي ترين تصميمهاي نظام را نيز زير سؤال ببرند. به عبارت ديگر، نقد را به گونه اي با غلظت مطرح مي كنند كه نتيجه آن فراتر از عملكرد يك حزب و يا فرد مسؤول مي شود، به نحوي كه اركان نظام سياسي را نيز تحت تأثير قرارمي دهد. اگر بتوان مرز نقد سازنده را از نقدهاي آلوده به غرض ورزي تفكيك نمود، مي توان بين نقدهاي بدون چارچوب و بيهوده تفاوت قايل شد. براين اساس، مراكز متولي ترويج ارزشهاي فرهنگي در جامعه، موظفند مختصات نقد صحيح و كارگشا را مشخص كنند و آنها را در وجدان اخلاقي جامعه نهادينه سازند. اگر چه كسي مدعي اين نيست كه باب انتقاد بسته شود و به بهانه زير سؤال رفتن خدمات، انتقادي صورت نپذيرد، نقد سازنده و مبتني بر الزامهاي اخلاقي و علمي آن مي تواند نقاط ضعف را برجسته سازد و مانع تحميل زيان و ضرر گردد، ولي اين نقد بايد از اصولي پيروي كند كه ضمن ضربه نزدن به منافع و امنيت ملي، بستر رشد و توسعه را در حوزه هاي گوناگون فراهم نمايد. در همين راستا، آقاي احمدي نژاد ضمن فراخواني از نخبگان و صاحب نظران، طرحها و ديدگاه هاي آنها را در راستاي ارتقا و توانمند سازي برنامه هاي دولت، مورد استقبال دولت نهم دانستند. طبيعي است، از اين رهگذر ضمن ارايه پيشنهادها، نقدها و ضعفهاي برنامه ها نيز مطرح مي گردد. پر واضح است، اگر كسي پيشنهاد و نظري در مورد يكي از برنامه هاي دولت داشته باشد، بايد آنها را در مجامع تخصصي و كارشناسي طرح كند تا بتواند خروجي انديشه اش را در خدمت دولت و نظام قرار دهد. ولي برخي افراد ضمن پرهيز از اين رويه، با جنجال رسانه اي، نه تنها خوراك تبليغاتي براي بيگانگان فراهم مي نمايند، بلكه آنها را در خصوص تلاش براي دستيابي به اهدافشان اميدوارتر مي نمايند. از سويي، نقدهايي مي توانند مؤثر واقع شوند كه هدف اصلاح امور را دنبال كنند و به دنبال نقد، راهكارهاي پيشنهادي براي تغييرات اساسي ارايه شود تا بتوان با استفاده از آنها، امور را اصلاح كرد. برخي معناي نقد را با مچ گيري، تخريب، منفي بافي و سياه نمايي مترادف مي دانند؛ حال آن كه نقد به معني تحليل و نه الزاماً توجه به وجه سلبي است و در نقدهايي كه از دولت صورت مي گيرد، اين موضوع صادق است. رهبر معظم انقلاب در فرمايشهاي خود، انتقاد را خدمت و تخريب را خيانت به نظام و كشور دانستند و با ابراز تأسف شديد از تخريب دولت نهم با عنوان انتقاد، افزودند: «انكار امتيازها و نقاط مثبت، برجسته كردن ضعفها و بدگويي مستمر، تخريب است نه انتقاد.» از سوي ديگر، آن گونه كه رهبر معظم انقلاب اسلامي نيز تأكيد كرده اند، حمايت از دولت به معناي چشم بستن بر ضعفهاي آن نيست و در بخشهايي نيز اقدامهايي صورت گرفته است كه دولت به طور دقيق بايد درباره آنها تدبير داشته باشد. از اين سخنان چنين استنباط مي شود كه دولت هم داراي كاستيهايي است كه اين ضعفها با نظرها و انديشه هاي ديگران كه ممكن است افق متفاوتي از سيستم فكري دولتيان داشته باشند، در تعامل منطقي و علمي جهت مرتفع نمودن مشكلات قرار گيرد. پر واضح است، احزاب و مطبوعات به نمايندگي از شهروندان به عنوان ناظران، مي توانند با ارايه نقدهاي سازنده، زمينه اصلاح، تقويت و بعضاً تعديل تصميمهاي ضعيف را فراهم نمايند و نتيجه آن عايد سيستم بروكراسي و جامعه مي شود. بدين ترتيب، روح حاكم بر جامعه ديني، روح برادري و حرمت و آبرومندي است. در فضاي انتقادي نوع تعامل گروه ها و جريانها و افراد منتقد به گونه اي بايد باشد كه ضمن رعايت حقوق انساني و چارچوبهاي اخلاقي نقد، آبرو و شرف افراد هزينه مبارزات سياسي و حزبي نشود و موقعيت مديران و مسؤولان به ناحق دچار تزلزل نگردد. شايسته است، شيوه و روش برخورد با كاستيها، به گونه اي گزينش شود كه با اين اصل اساسي ناسازگار نباشد. از اين رو، در معارف ديني به اين نكته اشاره شده كه: بازگويي عيبها و نقصها تا جايي كه امكان دارد، غيرمستقيم و غيرعلني باشد. امام علي(ع) مي فرمايد: (النصح بين الملاء تقريع)؛ «نصيحت و خيرخواهي آشكارا و علني، نوعي سركوب به شمار مي رود.» بنابراين، با استفاده از منابع ديني و آموزه هاي اسلامي مي توان دريافت نقد بايد به گونه اي باشد كه جايگاه و موقعيت افراد صدمه نبيند و با اجتناب از علني كردن انتقادها، با رعايت اصول و مقررات آن مي توان سخن صواب را براي تشخيص سره از ناسره مطرح كرد. غلامرضا قلندريان *صداي عدالت گزينه بي‎ ‎بديل خاتمي‎ ‎مي آيد، تاييد صلاحيت مي شود، اصلاح طلب ديگري با حضور او كانديدا نخواهد شد، راي خواهد آورد و (ان شاءالله) دوران موفقي تري نسبت به دوران هشت ساله اصلاحات خواهد داشت.‏ ‏ ‏جملات فوق از نوع خبري و داراي مضمون آينده نگري هستند و در عين حال آرماني مي باشند. ولي به هر حال هر كدام قابل بحث مي باشند.‏ ‏‏1. خاتمي مي آيد. مي آيد البته به شرطي كه بداند آمدنش مفيد خواهد بود كه درباره اين مفيد بودن در بندهاي آتي بحث خواهيم كرد. ‏‏2. تاييد صلاحيت مي شود. كسي كه با حكم بنيانگذار انقلاب به چند سمت من منصوب شده، سالياني وزير ارشاد بوده، 8 سال رييس جمهور منتخب مردم ايران بوده، معتبر ترين سياست مدار ايراني در نزد جامعه جهاني است، كدام عقل سليمي راي به عدم صلاحيت او مي دهد. ‏‏3. اصلاح طلب ديگري با حضور او كانديدا نخواهد شد. تجربه انتخابات گذشته نتيجه چنين اشتباه مهلكي را به وضوح نشان داد. ‏4. خاتمي راي خواهد آورد زيرا هيچ كس در جبهه اصلاحات چترش فراگير تر از خاتمي نيست، توان او در ايجاد اجماع از همه اصلاح طلبان بيشتر است. از معدود سياستمداراني است كه پس از پايان يك دوره از فعاليت سياسي اش مردم به صداقت او شك ندارند و اين كم ارزشي نيست. كاريزماتيك ترين شخصيت اصلاح طلبان است و البته مي توانيد فتوژنيك بودن را هم به اين خصوصيت اضافه كنيد. ‏5. دوران موفق تري نسبت به دوران هشت ساله اصلاحات خواهد داشت. همينجا بايد اشاره كرد كه گرچه دوران اصلاحات به طور نسبي موفق بود ولي قطعا شكست نخورد. دوران اصلاحات دوران حكمراني 8 ساله گروهي بود كه بايد با توجه به شاخصهاي ارزيابي حمكراني مورد بررسي قرار گيرد. در نظر گرفتن سه شاخص ورودي، روند و خروجي و مدل كردن حكمراني در زمين فوتبال، ارزيابي دوران اصلاحات را ساده مي كند. ورودي را مي توان سرمايه هاي يك تيم در نظر گرفت كه شامل كادر فني و پشتيباني و بازيكنان، دانش فني، تسهيلات و تجهيزات، حمايتهاي رسانه اي و سرمايه مالي تيم و همچنين طرفداران آن مي باشد. روند به نحوه انجام بازي و تكنيكها و تاكتيكهايي بر مي گردد كه دو تيم در زمين پياده مي كنند و خروجي را مي توان به گل زده هر تيم تشبيه كرد. ‏ ‏ تيم اصلاحات در بازي مقابل اصولگرايان از دانش فني بهتر، كادر فني و بازيكناني كه به فوتبال روز آشنا بودند و البته تماشاگران بي شمار برخوردار بود ولي در عوض در ساير زمينه ها حريف از آنها سر بود.‏ در روند بازي، اصلاح طلبان بسيار بيشتر از حريف به اصول اخلاقي پايبند بودند، در اكثر دقايق فوتبال روان و زيبايي ارائه مي كردند، از تكنيك روز فوتبال بهره مي بردند و تماشاگران را با بازي زيبا آشنا كردند. ‏ ‏ ‏اما اصلاح طلبان مي توانستند با گلهاي بسياري كه حكم خروجي را دارند بازي را به نفع خود به پايان ببرند كه اينگونه نشد. بيشترين نقدي نيز كه به دوران اصلاحات مي شود به همين گلهاي از دست رفته است. مي توان آقاي خاتمي را در حكم كاپيتان و مهاجمي دانست كه اين فرصتها را از دست داده است (تعمدا مي گويم كاپيتان و مهاجم و نه سرمربي زيرا تيم اصلاحات بايد با خرد جمعي اداره مي شد و اگر نشد مشكل از جميع اصلاح طلبان و كادر فني است و نه خاتمي). ‏اساسي ترين اشكالي كه به تيم اصلاحات وارد است از ناحيه طرفداران آن مي باشد كه در قياس با طرفداران اندك حريف، مثل طرفداران ايران و ژاپن را در ورزشگاه آزادي هستند. تماشاگران ژاپني يك نفس تا آخر بازي تيمشان را تشويق مي كنند، با خوردن گل نااميد نمي شوند، صبور هستند و حتي پس از باخت قدردان تيمشان هستند. اما متاسفانه تماشاگران ايراني فقط تا قبل از شروع بازي به تشويق تيم مي پردازند و نهايتا يك ربع كه گذشت از نفس مي افتند. اگر ايران گلي بزند ورزشگاه را روي سرشان مي گذارند و اگر گل خورد فحش و ناسزا را نثار تيم و بازيكنان مي كنند.‏ ‏اما اين طرفداران حق داشتند و دارند كه چنين باشند. چون باشگاه به آنها آموزش نداده كه فوتبال نود دقيقه است و در ضمن اين بازي هر چهار سال يكبار دوباره آغاز خواهد شد. مسوولان باشگاه گرچه اصلاح طلب بودند ولي به نظر مي رسيد كه اكثرا هنوز روحيه انقلابي داشتند و مي خواهند با برنده شدن در يكي دو بازي فاتح ليگ شوند. اما مگر نه اين است كه يكي از اساسي ترين دستورات واضع قوانين، صبر و تحمل است. به راستي اصلاح طلبان چقدر خودشان به صبر و تغيير تدريجي اعتقاد داشتند كه بتوانند اين اعتقاد را به طرفدارانشان منتقل كنند كه الناس علي دين ملوكهم. يا اگر هم داشتند قطعا در انتقال اين عقيده موفق نبودند. ‏ ‏پاشنه آشيل تيم اصلاح طلب همين كم حوصلگي طرفدارانش بود و بر خلاف قوانين مرسوم فوتبال كه گل زده بيشتر برنده يك دور بازي را مشخص مي كند اين حضور بيشتر طرفداران در پايان بازي در ورزشگاه است كه برنده بازي را مشخص مي كند و صد افسوس كه طرفداران اصلاحات زمين ورزشگاه را خالي كردند. اما اشكالي ندارد. اين ليگ هنوز ادامه دارد و مسوولان و بازيكنان تيم اصلاحات و مهمتر از همه طرفدارانش بايد بدانند كه يك شبه ره صد ساله را نمي توان طي كرد و اصلاحات هر تعريفي كه داشته باشد يك خصوصيت دارد و آن اينكه صبر و تحمل شرط لازم موفقيت در آن است.‏ ‏ ‏طرفداران سابق اصلاحات بايد ديگر سر عقل آمده باشند و فهميده باشند روند بازي اصلاح طلبان در اكثر دقايق، منطقي و روي حساب و كتاب بود.‏ ‏ و اما اصلاح طلبان و خاتمي همانطور كه خود نيز اخيرا اشاره كرده بايد تهاجمي تر و با برنامه اي دقيق تر وارد زمين شوند و بايد پذيرفت كه او گزينه بي بديل رهبري تيم اصلاحات در درون زمين است.‏

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: