تخريبچي و منتقد

کد خبر : 61308

يكي از مهمترين بحث هايي كه همواره دنبال فرصتي مي گردم تا از آن بنويسم، استفاده اي است كه دولت نهم از واژه هاي "تخريب" و "انتقاد" مي كند. دولت نهم همواره خود را مدافع سرسخت "انتقاد" از سويي و مخالف " تخريب" از سوي ديگر معرفي مي كند. در درستي انتقاد و زشتي تخريب كمتر كسي است كه شك داشته باشد اما آنچه هنوز در ادبيات دولت نهم تعريفي از آن نداريم اين است كه انتقاد چيست؟ چرا با وجود گذشت سه سال از اين دولت هنوز تعريفي از منتقد خيرخواه ارائه نشده است؟ آيا به راستي اين دولت منتقد ندارد و همه تخريب گر آنند؟ درميان روزنامه هايي كه حامي دولت محسوب مي شوند آيا حتي يك يادداشت و گزارش در اين سه سال منتشر نشده است كه مصداق انتقاد داشته باشد؟ آيا همه با اين دولت مشكل دارند؟ نگاهي به اين پرسش ها نشان از واقعيتي تلخ دارد؛ سوء استفاده اين دولت از هر دو واژه انتقاد و تخريب. دولت نهمي ها انتقاد را از زبان هركه و باهر ادبياتي كه باشد نمي پسندند. مگر مي شود همه و همه تخريب گر اين دولت باشند؟ مننتقد كيست؟ تخريب گر اين دولت كيست؟ چرا هيچ انتقادي را الگو نكرده اند تا لااقل منتقدان اين دولت بدانند كه چگونه مي توان انتقاد كرد و بعد به آن سبك انتقاد كنند؟ چرا هيچ وقت مصداقي از تخريب و انتقاد تعريف نشده تا از باب نهي از منكر هم كه باشد بتوان اشكالي بر اين دولت گرفت؟ آيا اصولا سياستمداري در ايران هست كه انتقادي از دولت كند و فرداي آن، آماج صدها تهمت قرار نگيرد؟ لینک مطلب

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: