کلیشه ای به نام «هفته دفاع مقدس»
کد خبر :
61332
یادداشت وارده: جوانی هستم 17 ساله، علاقه مند به مسائل روز جامعه. قسم جلاله می خورم که تا خرداد امسال من فقط از «روح الله خمینی»، می دانستم که وی «بنیان گذار انقلاب اسلامی ایران» است؛ اما مستند صدا و سیما تازه من را با «امام خمینی» آشنا کرد و فهمیدم او فقط یک بنیان گذار نیست. باز آمد شهریور و باز هفته دفاع مقدس و باز هم بازگویی کلیشه هایی خسته کننده و کلیشه تر از کلیشه. هر سال این زمان ها که می شود سرتاسر خیابان ها از پارچه نوشته ها و بنرهایی با مضامین «شهدا همیشه زنده اند»، «شهادت هنر مردان خداست»، «یادباد آن روزگاران» و ... پر می شود؛ عباراتی که در جای خود نیکوست اما از بس تکرار شده اند، آن تازگی همیشگی را ندارند. مدارس هم که تنها به ارائه عکس نوشته ها و برگزاری مراسمی شاد به تبریک هفته دفاع مقدس به دانش آموزان خود می پردازند؛ دفاع مقدسی که میلیون ها جوان هم سن و سال من مجروح و شهید شدند، جنگی که همه جا برای آن سکوت می کنند و ما برای آن جشن می گیریم. فقط و فقط هم در چارچوب متون کلیشه ای و ثقیل می آییم و دفاع مقدسمان که گوهره نظام است را برای جوانانمان بازگو می کنیم؛ بیایید سر یکی از میدان های شلوغ تهران
بایستیم و جلوی 4 تا جوان را بگیریم و بگوییم 5 دقیقه در مورد جنگ حرف بزنند، آیا جز این است که می گویند «یک سری برای دفاع از میهن و دین خود رفته اند»، «فضای جالبی بود» و چندین عبارت دیگری که همه ما می دانیم... بزرگداشت دفاع مقدس ما تنها به نام گذاری بزرگراه، پخش آهنگ های حماسی، پخش فیلم های تکراری جنگ و گذاشتن سنگر و پلاک جلوی نهادهای دولتی ما خلاصه می شود.براستی ما تاکنون برای شناسایی ارزش های انقلاب و جنگ خود به جوانانمان چه کرده ایم؟ کدام ما جوان ها چیزی جز از اخلاص همت و باکری ها می دانیم؟ چرا جنگ مان را گزینش می کنیم؟ چرا فقط دانسته های من و هم نسلانم - تازه اگر بدانیم - به تاریخ عملیات ها و تعداد کشته ها و اسیرهایمان محدود می شود؟ خیلی اگر بخواهیم به بچه هایمان جو جبهه را بدهیم؛ آهنگ «یاران چه غریبانه» و یا «کربلا منتظر...» را پخش می کنیم. چرا ما جوان ها فقط اسم چهارتا قهرمان جنگ مان را می دانیم؟ آن هم اسم آن 4 تایی که 4 تا بزرگراه به نامشان است؟کدام یک از جوانان ما تا کنون واقعیت شهادت را درک کرده اند؟یادم می آید هنگامی که پنجم دبستان بودم، معلمم از دوستم پرسید در آینده می خواهی چه کاره شوی که دوست
معصوم من گفت:«می خوام شهید شم تا بچم بره دانشگاه!»جوانان ما شهادت را فقط و فقط در سهمیه های دانشگاه خلاصه می کنند؛ کدام ما حاضریم سالهای سال سایه پدر بر سرمان نباشد تا فقط دکتر شویم یا مهندس؟!! انصاف هم خوب است!شاید هم این ناآگاهی ما ناشی از آن است که هنوز کسانی هستند که جنگ را دیده اند و نیازی نیست تا به واکاوی آن بپردازیم؛ اصلا نیازی نیست ... شاید فرزندان فرزندان من روزی به واقعیت جنگ پی ببرند.