مرتضی طلایی عضو شورای شهر تهران طی یادداشتی درباره دفاع مقدس از ایستادگی اقشار مختلف مردم دربرابر تجاوز دشمن تحت رهبری امام عظیم الشان می گوید.
وی در این یادداشت اینگونه می نویسد: شايد يكي از سوالات نسل جوان و امروز ايران كه فضاي جبهه و جنگ را نديده اند و يا در سنيني تجربه اش كردند كه اكنون خاطره اي محو و گنگ از آن را به سختي به ياد مي آورند، علت شيفتگي و دلبستگي اهالي جنگ و جهاد و هم نسلان من به آن روزهاي خاطره انگيز باشد . فراموش نكنيم كه بيست و هشت سال از آغاز جنگ و بيست سال از پايانش مي گذرد و شايد براي دختر و
پسر هفده ، هجده يا حتي بيست و چند ساله امروز ، سوال فوق ، بي پاسخ باشد. آيا ما شيفته جنگيم ؟ آيا جنگ بالذات پديده اي خواستني و مثبت است ؟ البته در تاريخ بشر به ويژه قرن بيستم و در خلال جنگ هاي اول و دوم عالم گير ، انديشمنداني بوده اند كه به تقديس جنگ پرداختند . بشر نمي تواند شعارهاي Believe Obey Fight (باور كن ، اطاعت كن ، بجنگ ) را در اروپا ، آلمان هيتلري و ايتالياي موسوليني را فراموش كند و يا اظهارات فلاسفه آن روز كه مي گفتند : (( ايده جهان بدون جنگ خوابي است كه حتي زيبايي هم ندارد )) از حافظه انديشه بشر پاك شدني است ؟ ايده هاي خطرناكي كه با تقديس جنگ ، ميليون ها كشته و آواره
بر جاي گذاشت . هر چند بسياري كوشيدند تا بر چهره زشت و كريه جنگ هاي مادي ، بزكي دوست داشتني بپوشانند اما واقعيت تلخ جنگ با اين كلمات زيبا پوشاندني نبود . پس چه چيزي فصل مميزه دفاع مقدس ما با جنگ هاي ديگر است ؟ . كدام سر پنهان دل هاي اهالي جهاد را با ياد آن روزهاي خدايي مي لرزاند ؟ آيا ما دوست دار سوزش تركش ها ، خانه هاي ويران ، داغ مادران و پدران و جاي خالي بهترين مردمان روزگار و اسوه هاي مردانگي و شرف بوديم ؟ اين سوالات را بايد از كساني پرسيد كه طعم داغ آهن تفتيده تركش ها يا سرب داغ گلوله را چشيده باشند ، ويراني كاشانه اميدشان را نظاره كرده يا اشك پدران ، مادران ،
همسران و فرزندان شهدا را ديده باشند . از كساني كه چشم ، سر ، پا و اعضاي بدن را در ميادين كارزار به يادگار باقي گذاشته باشند . عزيزان جوان ! ما فرزندان نسل پنجاه و هفت ، ما بيدار شدگان به دم مسيحايي خميني كبير (ره) نه عاشق جنگ بوديم و نه اسفنديار رويين تن كه تركش بدنمان را ندراند ، نه از سنگ كه شهادت ياران خمي به ابرويمان نياورد و نه خالي از احساس و عاطفه ، اما آنچه دل هايمان را به روزهاي حماسه و مردي پيوند زده است ، تقدس ،شكوه و عظمت دفاع از آرمان ، انديشه ، باور ، اعتقاد و سرزمين است .. ما آغازگر و طالب جنگ نبوديم اما آنگاه كه در شيپور كارزار دميده شد ، آن روز كه خاك
پاكمان لگد كوب چكمه هاي ناپاك حراميان شد ، همان روزي كه دشمن به انتقام بيداري ، استقلال ، حق طلبي و برافراشتن پرچم توحيد در جهان بر ما تاختن آورد ، در وقتي كه اسارت خاك و ناموسمان را ديديم ، همان گاه كه تمام جهان براي خاموش كردن شعله پاك حكومت ديني همداستان شدند ، آري همان روز از پدر و مادر و زن و فرزند و از همه چيز دل كنديم . پسران و دختران عزيز ! دست هاي ما به نسبت دشمن بسيار خالي بود . كيفيت اين قياس را بايد از كساني بپرسيد كه حركت ترسناك تانك هاي T 72 ، پرواز ميراژها و ميگ هاي 29 ، زوزه موشك هاي اسكاد ، بارش تگرگ وار خمپاره ها و گوله هاي توپ و بوي تند گاز خردل و اعصاب
را ديده و حس كرده باشند و از سهميه روزي يك خمپاره در پاي قبضه هاي خودي ، حسرت به دل ماندن براي يك موشك R.P.G و قرار دادن ناظم آتش مسلسل بر روي تك تير از قلت گلوله آگاه . اما با چنگ و دندان و حتي با پاره هاي بدنمان از وطن و عقيده دفاع كرديم . مظلوم بوديم اما نه مظلومي كه نظاره گر باشد ، با بغضي مقدس بر دشمن تاختيم و داغ وجبي از خاك و ذره اي از اعتقادمان را بر دل تاريك شان گذاشتيم . صدام و ارتش اش كوچك تر از آن بودند كه هم آوردمان باشند و ما هشت سال شرق و غرب عالم را ذليل عزم مان كرديم . جبهه ما آن قدر پاك بود كه وقتي كساني با علايق سياسي گاه متضاد و متخاصم در شهرها به محض پا
گذاشتن به آن همه اختلافات فراموش شان ميشد و برادر وار در كنار هم به دفاع مي پرداختند . آري داستان ما اين بود و راز شيفتگي مان . كاش بتوانيم حديث آن روزها را به درستي به شما برسانيم و خدا نكند بعضي كارهاي امروزمان اين امر را دشوار سازد چرا كه فرزندان ايران ، نسل به نسل بايد اين شعله را در تاريخ ايران زنده نگاه دارند . آری ما ايستاديم و توانستيم ...