برای مردی که ایران را خوب می شناخت

کد خبر : 63164

ارام نشسته بود اما نفس نفس می زد .حالش خوب نبود اما راضی وشاداب به نظر می رسید.شاگردانش که حالا همه استادان بنامی در حوزه مطالعات ایرانی هستند دوره اش کرده بودند.با تانی به همه نگاه می کرد ولبخند می زد .شور وشوق دوستدارانش که از سراسر اروپا امده بودند بیانگر علاقه عمیق انان به وی بود که در نگاه اشک الودشان ورفتار خاضعانه شان نسبت به استاد مشهود بود. نگاهی به درو دیوار اتاق می اندازد که محل کار ادوارد براون بوده است وارام می گوید یادباد ان روزگاران یادباد.ادب وفروتنی با گویشی صحیح وفصیح به زبان فارسی به او ابهتی داده بود که انسان فراموش می کرد ایرانی نیست .هرچند مگرفرهنگ وادبیات قلمرو دارد؟ قلمرو ادبیات به معنی واقعی ان دلهای پاک وبی ریا در همه جای این گیتی پهناوراست. مجلس بزرگداشت پروفسور اوری به پاس خدمات ارزشمند اوبه فرهنگ وادبیات ایران در کالج پمبروک دانشگاه کمبریج در سال 85 بود. اخرین اثر استاد، شرح وترجمه دیوان حافظ در گوشه ای از سالن روی میز قرارداشت .وقتی شروع به صحبت کرد از عشقش به ایران گفت از مادر مهربان وخوش ذوقی که درکودکی برایش رباعیات خیام را می خواند واورا به گلستان ادبیات فارسی برد واو در انجا ماند وماندگار شد. او رباعیات خیام راشنید وخواند وبا منطق الطیر عطار پرواز کرد ومرغان سبکبال را به وادی حیرت برد .از قلل شعر عرفانی پارسی بهره ها گرفت وبه مقصد عشق ودلدادگی رسید.حافظ را بیش از همه دوست داشت وسالها بر تفسیر وترجمه ان به زبان انگلیسی کوشید.حاصل این جد وجهد معرفت وعلاقه ای عمیق به ایران بود که ان را وطن دوم خویش می دانست. وی قدرشناس فرهنگ ایرانی وادبیات پارسی بود که خود راوامدار ان می دانست - به سبب همه چیزهایی که ادبیات فارسی به او در زندگی اموخته بود- این راخودش می گفت :و سپاسگزارمادرش نیز بود که اورابه این مسیر هدایت کرده بود.قصه شیرین دلدادگی اش به ایران راباصدایی بلند ورسا گفت و همه در سکوتی متفکرانه شنیدند. وقتی شاگردانش او را می ستودند همه ازخصوصیات والای اخلاقی استاد در رابطه با دانشجویانش می گفتند همانها که وی از شاهنامه فردوسی ،گلستان سعدی و دیوان حافظ اموخته بود وبه انها عمل کرده بود.پیتر اوری از دست دشمنان ایران ناراحت بود که ایران رانمی شناسندواز ان می ترسند.او می گفت اگر دشمنان ایران تاریخ ،فرهنگ وتمدن ایران را بشناسند ،نمی ترسند.وبه ایرانیان هم توصیه می کرد که قدر فرهنگ ایران را بدانند وتحت تاثیر فرهنگهای دیگر قرار نگیرند. .علاوه بر دانشجویان انگلیسی اش ،محل کارش همواره مورد توجه دانشجویان ایرانی دررشته های مختلف نیز بود که اورا اشنای دیرینشان می دانستند.پروفسوراوری هم انها را فرزندان خودمی دانست.اینک اپارتمان کوچک او در دانشگاه کمبریج که به جز وسایل زندگی بسیار ساده ومختصر دران همه جا کتاب بود وکتاب خالی است.اتاق کوچکی تاریک است که پنجره های ان رو به شرق باز می شد ودر ان قلبی پیر به عشق ایران وایرانی می طپید. فقدان این استاد بزرگ ومحقق برجسته حوزه مطالعات ایرانی برهمه ایرانیان مسلمان ومیهن دوست تسلیت باد . دکتر فهیمه مخبر دزفولی-لندن

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: