پای کامپیوتر در کفش ادبیات
بهاره سازور
بنده یکی از معلمان ادبیات تهران بزرگ میباشم. چند روز پیش برای درس عروض و قافیه به دنبال چند منبع اینترنتی برای شاگردانم، در اینترنت جستجو میکردم که به سایت جالبی برخورد کردم. این سایت که گویا به صورت آزمایشی فعالیت میکند، ادعا کرده که میتواند وزن عروضی هر شعر سنتی را پیدا کند. ابتدا باور نکردم که کامپیوتر توانایی چنین کاری را داشته باشد. بنابراین چند بیت شعر به آن دادم و در کمال ناباوری دیدم که وزن همگی را درست تشخیص داد و به علاوه اختیارات شاعری درون ابیات را نه به صورت کامل ولی تا حد خوبی تشخیص داد. پس از آن به نظرم رسید که اشعار معروف را در سیستمشان ذخیره کردهاند و با دادن آن شعر، وزن را نشان میدهد، بنابراین چند بیت از سرودههای خودم را وارد کردم و دیدم که باز هم درست جواب میدهد. البته با آزمایش ابیات بیشتری، مشاهده کردم که نتوانست وزن عروضی برخی ابیات را به درستی تشخیص دهد. ولی به هر حال خیلی خوشحال و از طرفی ناراحت شدم که چنین کاری انجام شده است. خوشحال شدم از این بابت که تحقیق جالبی انجام شده و میتواند به دانشآموزان ادبیاتی کمک بزرگی باشد و ناراحت شدم از اینکه کامپیوتر تا مرزهای لطیفترین هنر انسانی یعنی شعر پیش آمده، این موجود بی احساس که ورودش به با احساسترین عرصه زنگ خطری میتواند باشد برای همگی انسانها. ولی با تمام این حرفها حیفم آمد این سایت را به بقیه دوستداران شعر و ادبیات معرفی نکنم. آدرس این سایت: www.prosody.mojiry.ir