صندلی های میخ دار جلسات دانشجویی
گاهی وقت ها آدم حسابی متوجه بالارفتن سن و سال خودش می شود، به خصوص در مواجهه با جوان های پر شور و حال و پرانرژی. در ادامه ماموریت های دوره وزارت 13 آبان! سفرهای استانی داشتم که البته بدون مصوبه و سر وصداهای رسانه ای و جیره و مواجب و حق ماموریت و غیره انجام شد؛ سفرهایی کاملا دانشجویی که با همت خود بچه ها و بدون تشریفات و بگیر و ببندهای رایج به شهرهای بندرعباس و شیراز صورت گرفت. روز سه شنبه به دعوت انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان در پردیس تازه ساز و در حال ساخت دانشگاه حاضر شدم. البته با خودرو 206 یکی از دانشجویانی که به دنبال من و همراهم آمده بود. در دانشگاه، سالن سخنرانی طی حدود 3 ساعت برنامه کاملا پر بود و دانشجویان زیادی به تناسب ساعت کلاس هایشان به این جمع پیوستند و رفتند. واقعا که هیچ فضایی بهتر از جمع های دانشجویی نیست. برایشان از سفر دانشجویی که بخشی از سفر زندگی به حساب می آید گفتم : سفر دانشجویی سفر بسیار خوبیست، بعضی در این سفر خودشان را پیدا می کنند، بعضی هم خودشان را گم می کنند و بعضی هم همسرشان را پیدا می کنند... از این جمله آخر دانشجویان زدند زیر خنده و البته خداییش پسرها خیلی بیشتر از دخترها از این جمله خشنود شدند. در بخش سخنرانی به ابعاد مختلف ماجرای 13 آبان، ضرورت شناخت آثار مثبت و همچنین عوارض آن به صورت واقع بینانه و اهمیت درک شرایطی که این جریان در آن رخ داد، اشاره کردم و بعد هم جلسه پرسش و پاسخ مفصلی که تعدادی از سوالات به صورت شفاهی مطرح شد و دسته بزرگی از سوالات کتبی هم برایم به جا ماند که سعی کردم به خیلی از آنها پاسخ دهم. فضای حمایت از جریان اصلاح طلبی و آقای خاتمی بسیار مشهود بود و دانشجویان مکرر درباره تصمیم آقای خاتمی سوال می کردند. سفر به شیراز هم که روزچهارشنبه صورت گرفت وضعیت مشابهی داشت، البته با تفاوت هایی. یکی اینکه پرواز هواپیما حدود سه ساعت و نیم تاخیر داشت. بنابراین در حین معطلی مشغول پاسخگویی به مراجعات مردمی بودم و گویی دفتر شورای شهر به سالن ترانزیت فرودگاه منتقل شده بود. تاخیر هواپیما سبب شد یکی از برنامه های شیراز را که دیدار با نمایندگان عزیز تشکل های غیردولتی بود از دست بدهم. دیدار با دانشجویان دانشگاه شیراز به دعوت انجمن دانشجویی فرهنگ و سیاست و با تلاش های سرکار خانم کریمی مشاور استاندار سابق فارس برنامه ریزی شده بود. این جمع دانشجویی هم پرشور و حال و پر انرژی بود. اصلا به نظر می رسید بعضی از صندلی ها میخ دارند و خودشان هم قبول داشتند. چون وقتی به این موضوع اشاره کردم دانشجویان با خنده و شیطنت آن را تایید کردند. ابراز نظر و کف زدن های دانشجویان برای خودشان، دوستانشان یا سخنران هر از چندی سالن را پر از هیجان می کرد... و البته این دوستان هم از قصه «سفر دو تایی دانشجویی» کلی خوشحال و امیدوار شدند. سوالات بیشتر درباره چرایی واقعه 13 آبان و به لحاظ تقارن با انتخابات آمریکا درباره رابطه آینده ایران و با آن کشور بود و نیز حضور آقای خاتمی در انتخابات آینده ریاست جمهوری. برایشان توضیح دادم که جنبش دانشجویی در سال 1358 و در آن شرایط خاص به شدت نگران اوضاع کشور و تکرار کودتای 28 مرداد 1332 بود و با توجه به بایکوت خبری رسانه های بین المللی، مسایل داخلی و غائله هایی چون ترکمن صحرا، کردستان وخوزستان و موانع دیپلماتیک هیچ روشی موثری را برای توجه و رسیدگی به نگرانی مردم ایران در دسترس نداشتند. یعنی هیچ راهی در آن شرایط باقی نمانده بود؛ شرایطی که کاملا استثنایی بود و دیگر تکرار نشد؛ شرایطی که انتخابات امروز آمریکا خود یکی از دلایل اثبات آن است. انتخاب شعار تغییر باراک اوباما نشان دهنده درک مردم آمریکا و نیز مردم دنیا از اشتباه بودن سیاست های بوش و بسیاری از دولتمردان سابق آمریکایی است و هرگز ملتی جز ملت ایران نتوانست تمام قامت جلوی آن سیاست های غلط بایستد. ضمن اینکه من نسبت به نوع مواجهه ایران و آمریکا طی سال های بعد از تسخیر لانه جاسوسی نقد هایی داشتم که می شد هزینه ها را کاهش داد. امروز هم فکر می کنم آینده روابط این دو کشور اگر با تغییر نگاه آمریکایی ها همراه باشد می تواند به تنظیم واصلاح روابط با حفظ موازین و اصول کشور و در شرایطی که دو کشور به صورت برابر روی به روی هم قرار گیرند، منجر شود. از استقبال و حوصله دانشجویان که بعضی هایشان در صندلی ها آرام نداشتند و نیز دانشجویانی که برای برگزاری این جلسات زحمت کشیدند، به ویژه آنهایی که انتقادات خود را جسورانه و با شجاعت بیان کردند، تشکر می کنم. در طول جلسات هم گفتم فضای آزاد و باز جمع های دانشجویی یک ضرورت برای دانشگاههای ماست و موانع و محدودیت هایی که متاسفانه اعمال می شود قابل قبول نیست. لینک مطلب