روح: گوشت قوچانی را که نمی خورم!
محمد جواد روح در وبلاگ خود نوشت: چهارشنبهشب كه خبر توقیف «شهروند امروز» را شنیدم، به همراه مهران كرمی عزیز، راهی دفتر نشریه شدم. میدانستم دوستان (و بهویژه، محمد -قوچانی-) از مطلب قبلیام گلایه دارند. آنجا هم آخر كار روبوسی كردم و بابت ناراحتی احتمالیاش عذر خواستم. البته این به معنی آن نیست كه حالا كه شهروند هم به قبیله توقیفیان پیوسته، من از نقد و نظرم در آن مطلب برگشته باشم. غرض این بود كه بگویم (و دوستان كیهانی هم بدانند) كه رفاقت داخلی ما، مثل رفاقت آنها نیست كه به قول عباس عبدی، با «چسب قدرت» به هم پیوسته باشند . {...} رفاقت اهل اصلاح در دوران سختی بیشتر است. بسیار دیدهایم كه دوستان در دوران سختی یكی، بنیآدم بودن خویش نشان دادهاند و اگر در جهت رفع درد روزگار برای یكی كاری هم نتوانند بكنند، دستكم دگر دوستان را قرار هم نمیماند. به قول معروف، امثال من و محمدقوچانی، برادرانیم كه اگر به دلیل اختلاف نظر و دیدگاه موردی، گوشت هم را هم بخوریم، استخوان هم نگه میداریم و به لاشخوران نمیدهیم. همانطور كه یك روز قبل از توقیف شهروند، دوستی مشترك میگفت كه ما به هرحال، از یك جمعیم و در نهایت دیر یا زود، گردهم میآییم. حالا اگر در این میانه، گلایه و نقدی هم بوده، به قول معروف اختلاف طلبگی است و انشاءالله بسترساز رشد و تجربهای بیشتر. بد ندیدم همین جا یادی كنم از مرحوم بورقانی كه هم برای من، هم محمد و هم خیلی دیگر از دوستان و همفكرانش، اسوه و محور رفاقت بود. شاید اگر او هنوز بود، همین بحث و جدلهای اخیر هم شكل نمیگرفت. روحش شاد.