فضاسازي عليه «امنيت پايدار» در رادیوهای بيگانه

طي شب و روز گذشته عمدتاً تحت تاثير برگزاري نشست جي 20 در واشنگتن قرار داشته است كه در پاسخ منفعلانه به بحران مالي جهاني سران 20 كشور جهان را دور هم جمع كرده است اما تا آنجا كه به ايران مربوط مي‌شود به نظر مي‌رسد چينش اخبار و تحليل‌هاي رسانه‌اي غرب عمدتاً تحت تاثير سوژه‌هاي داخلي بوده است تا سوژه‌هاي خارجي.

کد خبر : 66250

فارس: در القائات 24 ساعت گذشته راديوهاي بيگانه بخشي از برنامه‌ها به فضاسازي عليه طرح «امنيت پايدار» اختصاص يافت. طي شب و روز گذشته عمدتاً تحت تاثير برگزاري نشست جي 20 در واشنگتن قرار داشته است كه در پاسخ منفعلانه به بحران مالي جهاني سران 20 كشور جهان را دور هم جمع كرده است اما تا آنجا كه به ايران مربوط مي‌شود به نظر مي‌رسد چينش اخبار و تحليل‌هاي رسانه‌اي غرب عمدتاً تحت تاثير سوژه‌هاي داخلي بوده است تا سوژه‌هاي خارجي. در ساحت داخلي سوژه‌هاي متلون و متنوع فرصت بروز و ظهور پيدا مي‌كنند؛ از برگزاري نمايشگاه بين‌المللي مطبوعات در مصلاي تهران گرفته تا برخي سوژه‌هاي به اصطلاح حقوق بشري مانند آزادي عشاء مومني به قرار وثيقه، تا اجرايي شدن طرح گشت واحدهاي بسيج در چارچوب تز "امنيت پايدار" و نهايتاً سوژه‌اي به نام ادامه احتمالي سريال استيضاح‌‌هاي وزراي دولت نهم توسط مجلس شوراي اسلامي. از حيث سياست خارجي شايد مهم‌ترين سوژه‌اي كه كلمات و گزاره‌هاي برخي رسانه‌هاي غربي را وادار به همنشيني مي‌كند گمانه‌زني درباره استراتژي آينده ميهمان جديد سياه پوست كاخ سفيد در قبال واقعيتي به نام جمهوري اسلامي ايران است. در اين چارچوب تلاش بر اين است كه چالش‌ها و فرصت‌هاي احتمالي در عادي‌سازي مناسبات تهران - واشنگتن به ژستي واقع‌بينانه سنجيده شود. تحليلي درباره مزيت مالي و اقتصادي بنگاه‌هاي زودبازده در ايران به بهانه بررسي سخنان محمد جهرمي وزير كار در خصوص كمبود نقدينگي و مواد اوليه و تاثير آن بر تعداد بيكاران و نهايتاً گزارشي درباره اختلاف صدا و سيما و فدراسيون فوتبال ايران بر سر برخي مسائل مالي مربوط به پخش تلويزيوني مسابقات فوتبال از جمله سوژه‌هاي ديگر در خور توجه در فضاي تبليغي رسانه‌هاي بيگانه بود. در فضاي تبليغي رسانه هاي غربي مطبوعات و آزادي بيان به مثابه قرباني جامعه تحول خواه ايراني در طول حيات سياسي جمهوري اسلامي و به‌ويژه تحت مديريت فرهنگي و سياسي دولت نهم دانسته و معرفي مي‌شوند. از اين حيث ادعاي مطرح آن است كه قفس مطبوعات و اصحاب آن از زمان پيروزي آقاي احمدي‌نژاد در انتخابات رياست جمهوري تاكنون تنگ‌تر و كوچك‌تر از گذشته شده است؛ زمينه براي رويش و پويش به‌اصطلاح آزادانه مطبوعات فراهم نيست و نهايتاً اينكه ظهور و تشديد پديده سانسور و خودسانسوري به بي‌رونقي بازار مطبوعات و كاهش ميزان و سطح مخاطبان مطبوعات داخلي انجاميده است. "عشاء رباني از بازداشت تا آزادي به قرار وثيقه" شايد تيتري باشد كه بر اساس آن موج جديدي از تظلم‌خواهي سازمان و نهادهاي بين‌المللي به‌اصطلاح حقوق بشري راه افتاد. مسير زندان تا آزادي مسيري است كه در آن پروژه كمپين يك ميليون امضاء عليه قوانين جمهوري اسلامي ايران درباره زنان بازسازي و ترميم مي‌شود؛ مسيري است كه تبليغات رسانه‌هاي غربي مي‌آيند و مي‌روند و در اين آمد و شدِ رسانه‌اي زنان به عنوان قربانيان و طردشدگان نظام حقوق‌بشري جمهوري اسلامي معرفي مي‌شوند. مسيري كه راه به واقعيت نمي‌برد و تنها پروژه نافرماني مدني را با محملي زنانه و چهره‌اي خمود و فرتوت و وامانده از زنان در بندِ قوانين مدني و جزايي اسلام و نظام اسلامي ايران را به پيش مي‌برد!! اما دغدغه‌هاي حقوق بشري رسانه‌‌هاي غربي تك‌ساحتي نيستند و وسعتي به پهناي همه اجتماع و جامعه مي‌يابند. اين دغدغه‌ها آنقدر به پيش مي‌روند كه طرح‌هاي مختلف امنيت‌‌سازي نيروهاي انتظامي و بسيج را نيز در سطح جامعه دربرمي‌گيرند به گونه‌اي كه حضور بسيج و نيروي انتظامي در ميان همگان به مثابه حضور يك غريبه در ميان دوستان و فرود يك چكمه در ميان مرغزار جامعه نگريسته شده و مورد تجزيه و تحليل قرار مي‌گيرد!! برخي رسانه‌هاي بيگانه همچنان در سوداي ادامه زنجيره استيضاح وزراي دولت آقاي احمدي‌نژاد فضاسازي‌هاي خاصي را دنبال مي‌كنند. رسانه‌هاي مزبور با اشتهاي خبرسازي و تحليل‌آفريني خاصي مي‌كوشند ميان سناريوي پايان كردان و سناريوي پايان كابينه نهم پل بزنند و به نوعي مجلس و دولت را در اواخر دوره رياست جمهوري آقاي احمدي‌نژاد به عنوان دو "هايپردگر" يا غيرخودي راديكال در ميان اذهان مخاطبان و تحليلگران جا بيندازند. مع‌الوصف حمايت‌هاي قاطع رهبري از مجموعه دولت نهم گزينه‌اي است كه تا حد زيادي پايان پيش از موعد كابينه نهم را در حد سناريوي رسانه‌اي و صرفاً به عنوان يك سوژه مجازي خبرساز نگه مي‌دارد و اجازه تحقق آن را در هاله‌اي از ابهام قرار مي‌دهد. اجراي طرح گشت‌هاي بسيج در ايران برخي رسانه‌هاي غربي را آبستن تحليل‌هايي مي‌كند كه از آنها گزاره‌هاي معطوف به تعريف امنيت اجتماعي و رابطه مردم و ضابطان و عوامل اجرايي امنيت متولد مي‌شود. اين گزاره‌ها از يك سو به نقد و ارزيابي تلقي حاكمان از استقرار امنيت در جامعه مي‌پردازد؛ از سويي به بررسي كاركرد و پيامد چنين طرح‌هايي مي‌پردازد و از سوي ديگر به رهيافت مردم و افكار عمومي را به كارگزاران امنيت حساسيت نشان مي‌دهد. به اين ترتيب در درجه اول گفته مي‌شود حضور فيزيكي در پهنه جامعه نه تنها ممكن است امنيت را به ارمغان نياورد بلكه خود به عاملي كه جامعه را ناامن مي‌نمايد مبدل مي‌شود. ادعاي بعدي مطرح آن است كه ريشه‌هاي عميق اجتماعي و فرهنگي ناامني در جامعه در رويكرد امنيت سازي حاكميت(حضور فيزيكي به منظور برقراري امنيت) مغفول واقع مي‌شود و نهايتاً اينكه تا زماني كه مردم و جامعه به بازوان اجرايي امنيت(آمران و عاملان امنيت‌سازي به سبك حضور فيزيكي) اعتماد پيدا نكرده باشند چنين طرح‌هاي پيشاپيش شكست خورده و ناكارامد تلقي مي‌شود. گفتمان تغيير در ادبيات انتخاباتي و سياسي باراك اوباما به تدريج آثار و پيامدهاي رسانه‌اي خود را نشان مي‌دهد. از نقطه نظر منظومه گفتماني، نقطه كانوني گفتمان تغيير، عدم توفيق گزاره تحريم يا تهديد نظامي است؛‌ دقيقه يا لحظه گفتماني آن سيگنال‌هاي مثبتي است كه هم از سوي طرف آمريكايي(به عنوان نمونه تاكيد بر مذاكره مستقيم و بدون پيش شرط با ايران) و هم از سوي طرف ايراني(به عنوان نمونه نامه تبريك آقاي احمدي‌نژاد به باراك اوباما) در فضاي تاريك سياسي- بين‌المللي ساطع مي‌شود و نهايتاً عنصر يا الِمان گفتماني آن تمايل تركيه و حزب اسلام‌گراي حاكم به ميانجيگري در عادي‌سازي مناسبات تهران-واشنگتن است. با اين وجود از منظر ادعايي رسانه‌هاي غربي گفتمان جمهوري اسلامي از يك غشا و پوسته گفتماني سترگ رنج مي‌كشد كه مانع از تنفس آن در فضاي گفتگوهاي باز و آزاد با آمريكا مي‌شود: اسطوره شيطان بزرگ در اذهان ايراني‌ها و نيز مخالفت‌هاي سرسختانه رهبر انقلاب و برخي گروه‌هاي فشار با دست دادن با شيطان بزرگ!!

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: