اسم اوباما در ایران طلای ناب است
به نوشته این متخصص برچسته مطالعات خاورمیانه ، «مشکل اوباما در مواجهه با ایران و روابط آن با آمریکا این است که مانند همیشه، رابطه این دو کشور به مشکل اسرائیل با فلسطینی ها مربوط می شود. این مسئله نیز همواره توسط اسرائیلی ها و لابی های صهیونیستی در آمریکا مانند آیپکاک ترویج شده است؛ ارتباط ایران و آمریکا یعنی اقدامی ضد اسرائیلی!»
کد خبر :
66341
یکی از اساتید برجسته مسائل ایران در ایالات متحده آمریکا می نویسد: باراک اوباما رئیس جمهور انتخابی جدید فرصت مناسبی برای بهبود روابط با ایران دارد ؛البته اگر بداند که چگونه با آن برخورد کند.متاسفانه تیم فعلی مشاوران اوباما در حوزه خاورمیانه ضعیف است و در مورد ایران تقریبا چنین تیمی اصلا وجود ندارد و همین مسئله رئیس جمهور انتخابی را قربانی عملکرد نیروهایی می سازد که در طول دوره دولت بوش، همواره در صدد تخریب روابط امریکا با ایران بوده اند. به گزارش «فردا»، پروفسور ویلیام بی من در مقاله خود در نیو آمریکا مدیا می نویسد:« دولت بوش در روزهای پایانی خود در اقدامی متضاد با رویه پیشین خود، برای بهبود روابط خود با ایران دست از اعمال خشونت امیز برداشته است. آنها برای ایجاد دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران به تلاشهای جدی دست زده اند؛ این در حالی است که ایرانی ها چند دهه است که دفتر حافظ منافع در واشنگتن دارند. با این وجود هنوز سفارت سوئیس با پرسنل خود منافع ایالات متحده را در ایران نمایندگی می کند. » به نوشته این متخصص برچسته مطالعات خاورمیانه ، «مشکل اوباما در مواجهه با ایران و روابط آن با آمریکا این است که مانند
همیشه، رابطه این دو کشور به مشکل اسرائیل با فلسطینی ها مربوط می شود. این مسئله نیز همواره توسط اسرائیلی ها و لابی های صهیونیستی در آمریکا مانند آیپکاک ترویج شده است. در حال حاضر هر گونه حرکتی به سمت بهبود روابط با ایران، در آمریکا بعنوان اقدامی ضد اسرائیلی تلقی می شود. هم چنین حضور اوباما در اجلاس آیپک در دوران تبلیغاتی اش و وعده اش مبنی بر حفاظت از اسرائیل با شعارش در مورد گفت و گوی بدون پیش شرط با ایران در تضاد است.. » همان طور که روزنامه هاآرتص در اکتبر 2007 گزارش کرده است، بالاخره ایهود اولمرت (نخست وزیر در حال برکناری اسرائیل) و تزیپی لیونی (رهبر حزب کادیما) بالاخره به این حقیقت پی بردند که ایران تهدیدی برای اسرائیل نیست. بی من، استاد دانشگاه مینسوتا معتقد است که «انتخاب باراک اوباما به ریاست جمهوری آمریکا، حسن نیت و جوی نسبت به آمریکا در ایران پدید آورده است. انتخاب موفقیت امیز اوباما ،حسن نیت بی سابقه ای در ایران نسبت به به ایالات متحده پدید آورده است. این احساس نه تنها به خاطر امید به تغییر اساسی در روابط دو کشور است، بلکه به شخص باراک حسین اوباما مربوط است؛ سمبل گرایی اینجا اهمیت پیدا می کند.
نام میانی اوباما که بوسیله جمهوری خواهان در جریان انتخابات برای بدبین کردن افکار عمومی نسبت به اوباما مورد سوءاستفاده قرار گرفت، در ایران یک طلای واقعی است.» وی می افزاید:«امام حسین (ع) نوه حضرت محمد (ص) می باشد که شخصیت اصلی و مرکزی مذهب شیعه است. شهادت وی در قرن هفتم، مرکز اعتقادات مذهبی ایرانیان است. علاوه بر این در ایران به شدت شایعه شده است که یک رهبر "سیاه" در غرب برای ایجاد اصلاحات و رستگاری بشری ظهور کرده است.!» پروفسور بی من در انتقاد از سیاست های دوران بوش در قبال ایران می افزاید:«حرف زدن با ایران مشکلی ایجاد نمی کند . اما برخی ایرانی ها بی توجه به بهای سنگینی که ایران باید بپردازد با ادامه روند گفتگوها مخالفت می کنند و این مخالفت هم به اشتباه آمریکایی ها بر می گردد. روشن ساختن این مسئله که مفهوم "بدون پیش شرط"به چه چیزی اشاره دارد،مهم است. توجه کنید که هر زمان دولت بوش به گفتگو با ایران اظهار تمایل کرده است ان را مشروط به متوقف ساختن برنامه غنی سازی اورانیوم ایران کرده است.ایران به طور یکجانبه در سال 2003 غنی سازی را انجام داد و همانطور که حدس زده می شد دولت بوش گفتگو با انها را شروع نکرد! هم
چنین بکلی از آن طرح صلح معروف که از طریق سفارت سوییس در ایران ارسال شد نیز استقبال نکردند.» این کارشناس ارشد مسائل ایران در فراز پایانی مقاله اش می نویسد:«درخواست از ایران برای تعلیق غنی سازی اورانیوم در قطعنامه 1969 شورای امنیت مطرح شده است. درخواستی که نه به منزله ناحق دانستن موضع ایران، بلکه برای اعتمادسازی جهت حصول از اجرای ماده 5 معاهده ان پی تی از طرف ایران است. این در حالیست که ان پی تی حق مسلم ایران برای توسعه هسته ای صلح امیز بویژه غنی سازی اورانیوم را برای مقاصد صلح امیز به رسمیت شناخته است. با توجه به اینکه هیچ مدرکی دال بر اینکه ایران برنامه تسلیحاتی دارد موجود نیست و با عنایت به گزارش سازمان های جاسوسی امریکا در سال2007 این قطعنامه در حال حاضر به طور موثری نمود پیدا کرده است.علاوه بر این آنچه را که دولت بوش مطرح کرده ،قانون بین المللی نیست. به این دلیل، این پیش شرط که ایران قبل از گفتگو با امریکا باید غنی سازی اورانیوم رامتوقف سازد برای ایران امر مطرودی است. بنابراین محرومیت عملی ایران از انچه که ایرانیها ان را حق مسلم خود می پندارند اقدامی لعین شده و نپذیرفتنی است.» بی من به اوباما توصیه می
کند که «اگر این پیش شرط منحصر به فرد(از این لحاظ که هیچ پیش شرط دیگری وجود ندارد)را تعدیل شود ،برنامه هسته ای ایران هنوز می تواند در سر میز مذاکره مطرح شود و روابط ایران و امریکا به سمت بهبودی حرکت کند. »