خاطرات يك ديپلمات اسير
اواسط مهرماه، گزارشي در روزنامه همشهري به چاپ رسيد كه عنوان آن جنگ با ديپلماتها بود. اين گزارش اطلاعاتي درباره گروگانگيري ديپلماتهاي ايراني در عراق از سال 1383؛ يعني پس از حمله آمريكا به عراق تا زمان حاضر ارائه ميداد. در مقدمه آن گزارش نوشته شده بود از آنجا كه بحث گروگانگيري با امنيت جاني افراد در ارتباط است بعضا كشورها تمايلي به ارائه اطلاعات مربوط به گروگانهای كشور خود ندارند، لذا معمولااطلاعات موجود در اين زمينه بهخصوص در مورد ديپلماتهاي ايراني مقيم عراق ناقص است. بعد از چاپ اين گزارش، اولين ديپلماتي كه در عراق به گروگان گرفته شده بود، با روزنامه تماس گرفت تا بخشی از اطلاعات نوشته شده در آن گزارش را حداقل در مورد خودش اصلاح كند، اين ديپلمات فريدون جهانی كنسول ايران در كربلا بود كه مرداد ماه سال 1383 از سوي گروهي به نام جيش الاسلام به گروگان گرفته شد. جيش الاسلام همان گروهي هستند كه فيلمهاي مربوط به سربريدن گروگانهاي خود را در اينترنت گذاشتند. سياه جامگاني كه با نقابهاي سياه و در حالي كه بر پارچهاي سياه نام جيشالاسلام به همراه آيهاي از قرآن نوشته شده بود با گروگانهاي دست و پا بسته خود فيلم گرفته و آن گاه آنها را سر ميبريدند. از فريدون جهاني براي اصلاح اطلاعات آن گزارش تشكر كرديم، اما از او خواستيم تا اطلاعات گزارش را تكميل كرده و خاطراتش از دوران اسارت به دست جيش الاسلام را نيز به آن بيفزايد، جهاني گفت كه كتاب خاطراتش را در دست چاپ دارد و نميتواند تمام اطلاعات آن را در اختيار روزنامه قرار دهد اما حاضر شد بخشي از خاطراتش را برای خوانندگان روزنامه همشهري بازگو کند. فريدون جهاني براي يادآوري خاطراتش به دفتر روزنامه آمد و تا جايي كه مقدور بود از دوران اسارت گفت. جهاني همچنين تاكيد داشت كه پيش از بازگويي خاطراتش، گروه جيشالاسلام عراق را بشناسيم و همچنين خاطرات 2 خبرنگار فرانسوي را كه همزمان با وي و به دست همين گروه گروگان گرفته و آزاد شده بودند را بخوانيم. با مروري به خاطرات 2 خبرنگار فرانسوي مشخص شد كه آن 2 روز جمعه 20 اوت به گروگان گرفته شدند در حالي كه جهاني16 روز قبلتر گروگان گرفته شده بود. جهاني 55 روز در اسارت بود و فرانسويها 124 روز. هر 3در جاده بغداد. كربلا ربوده شدند. خبرنگار فرانسوي روزنامه فيگارو بلافاصله پس از آزادي، خاطرات خود را در روزنامه فيگارو به چاپ رساند در حالي كه جهاني 4 سال پس از آن واقعه به ذكر خاطراتش ميپردازد. فرانسويها هم گروگانگيران عراق را فوقالعاده سازماندهي شده ميدانستند. به اين صورت كه عدهاي از آنها كار دستگيري افراد در جادهها را برعهده داشتند، عدهاي بازجويي ميكردند و كساني هم مسئول قضاوت بودند. اين 2خبرنگار طي مدت اسارتشان موفق شدند با رئيس گروه جيشالاسلام و رئيس بخش اطلاعات آن ديدار و گفتوگو كنند. مردي كه خود را رئيس سرويس اطلاعات داخلي جيشالاسلام معرفي كرده بود به خبرنگاران فرانسوي كه عربي ميدانستند گفته بود كه ما 4دشمن داريم: اول سربازان آمريكايي و ساير سربازان ائتلاف، دوم همكاران آمريكاييها از جمله تجار ايتاليايي يا حتي فرانسوي كه در عراق مشغول كارند، سوم پليس عراق كه به بخشي از آن نفوذ كردهايم و چهارم جاسوسها. خبرنگاران فرانسوي گفتهاند در مزرعهاي زنداني بودند كه محل مخفي كردن همه گروگانها بوده است. در آنجا انواع حيوانها نگهداري ميشدند، زن و بچه هم آنجا زندگي ميكردند. روي صورت همه به غيراز بچهها نقاب بوده است. رئيس سرويس اطلاعاتي جيشالاسلام به 2خبرنگار فرانسوي قول ميدهد كه آنها را نزد رئيس گروه برده و مصاحبهاي با او ترتيب دهد. به گفته اين 2 خبرنگار، رئيس گروه جيشالاسلام، مردي نقابدار و فوقالعاده جوان بوده كه تنها چشمهاي روشنش ديده ميشد. سه ربع ساعت با او صحبت كردند و او از برتري اسلام بر مسيحيت حرف زده و 2 خبرنگار فرانسوي را به اسلام دعوت كرده است. 2 خبرنگار از او پرسيدهاند؛ آيا تغيير مذهب باعث آزادي ما خواهد شد؟ و او گفته است:«دولت شما به قانون منع حجاب بيش از جان شما اهميت ميدهد، شايد با اين كار بتوانيد كمكي بهخود بكنيد.» خبرنگاران فرانسوي گفتهاند كمكم متوجه شديم در سرزمين بنلادن هستيم، آنها در مورد اسامهبنلادن زياد حرف ميزدند. در مورد افغانستان، فلسطين، چچن و... بحث كرده و ميگفتند: مسيحيها جنگ با مسلمانان را آغاز كردهاند. خبرنگاران فرانسوي در خاطرات خود مينويسند: «15 روز به انتخابات آمريكا مانده بود از نگهبانمان پرسيديم طرفدار بوش هستي يا كري؟ و او گفت:«ما بوش را ميخواهيم، چون با وجود او سربازان آمريكايي در عراق ميمانند و ما ميتوانيم گسترش يابيم. وجود بوش در افغانستان كاملا به نفع ما بوده ما حالا در 60 كشور حضور داريم و هدفمان براندازي دولتهاي عرب است و ميخواهيم از آندلس تا چين را تحت نفوذ خود قرار دهيم.» به گفته خبرنگاران فرانسوي اين نگهبان، منشي مخصوص صدام بوده كه بعد از سقوط رژيم، به اين گروه پيوسته بود. اينها بخشهاي مهم خاطرات خبرنگاران فرانسوي منتشر شده در روزنامه فيگارو بود. نسبشناسي جريانهاي سياسي پيش از پرداختن به خاطرات فريدون جهاني، بدنيست جريانهاي شورشي را كه پس از سقوط صدام در عراق فعال شدند بشناسيم. بعد از فروپاشي رژيم صدام حسين در عراق، قدرت سياسي كه در طول تاريخ اين كشور در دست اقليت اهل سنت متمركز بود، يكباره از دست آنها خارج و به شيعيان بهعنوان اكثريت منتقل شد. اين امر براي سنيهاي عراق خوشايند نبود؛ به همين دليل موجب واكنش انفعالي و در عينحال خطرناك اين جريان در مقابل فرايند دولتسازي جديد عراق شد. بسياري از گروههاي سني، با اكراه به روند سياسي جديد پيوستند و شمار قابل توجهي از ديگر سنيها تصميم گرفتند مستقيم يا غيرمستقيم به جنبش مقاومت در برابر تغييرات بپيوندند و خطمشيهاي مسالمتآميز را در انتقاد از فرايند سياسي كنار گذارند. طبق برآوردها 77 هزار نظامي كه در كنار آنها صدها هزار نفر از سنيهاي عراق بهصورتي مستقيم و غيرمستقيم قرار دارند، در شورشهاي پس از اشغال عراق شركت مستقيم داشتند. جريانهاي شورشي از طيفهاي يكدستي نبودند اما بهعلت آنكه اهداف مشترك زيادي را دنبال ميكردند، همكاري نزديكي با يكديگر داشتند. شورشيها شامل 7 درصد چريكهاي خارجي، 16 درصد جنگجويان نظامي داخلي و 77 درصد دستههاي سكولار و نظامي بعثي سابق بودند؛ جريانهاي مذهبي سني نقش اندكي در پيريزي شورشها داشتند. گروه اصلي، همان بعثيهاي سابق بودند كه در شرايط موجود، خود را به گروههاي داراي ايدئولوژي اسلامي نزديك كردند تا با سرپوشي مشروع، دست به اقدامات موردنظر خود بزنند. عمده هدف اين جريانها، بازگرداندن اقتدار گذشته بعثيها در عراق بود. جريانهاي شورشي را ميتوان در 3 طيف تقسيمبندي كرد كه شامل موارد زير است: 1 - گروههاي قبيله اي: از آنجا كه قبايل عرب سني عراق روابط حسنه با يكديگر دارند تهاجم به يك قبيله، عكسالعمل ساير قبايل را نيز در پي دارد؛ كشتار غيرعمدي بعضي از سران و افراد قبايل گوناگون توسط نيروهاي آمريكايي، نوعي حس انتقامجويي را درون اين قبايل تحريك كرد. 2 - سكولارهاي بعثي: هرچند اين دسته از نيروها بيشتر از آنچه طيف جريان سني قابل طبقهبندي باشند، به طيف خشونتطلب جريان مليگرا و پانعرب تعلق دارند اما ادغام آنها در ميان نيروهاي قبيلهاي سني و اكثريت اعضاي سني اين جريان، باعث شده كه بتوان جريان موجود را يك جريان كاملاً بعثي سني نام نهاد. جريان فوق از 3گروه مختلف تشكيل شده است كه شامل 1- سپاه افسران 2- فداييان و 3- مقامات رسمي و سياسي سابق حزب بعث است. گروه اول از بيشترين نظم و سازماندهي برخوردار است و تقريباً 2 گروه ديگر را كه از ابتدا مستقل بودند، در خود ادغام كرده است. 3 - گروههاي مذهبي بنيادگرا: اين گروهها كه تحت عنوان جهاديها معروفند، همان جنبش سلفي ـ بنيادگرا هستند كه بهعنوان شاخهاي از سازمان القاعده در عراق به فعاليت ميپردازند و قبل از كشتهشدن ابومصعب زرقاوي تحت فرمان او عمل ميكردند. خاطرات جهاني اينك بخشي از خاطرات فريدون جهاني، ديپلمات ايراني را ميخوانيد كه 4سال بعد از آزاديش منتشر ميشود: بعد از سقوط صدام گروههاي تكفيري و بعضي عشيرهها شروع به برخورد قومي و مذهبي با شيعيان كه اكثريت مردم عراق را تشكيل ميدهند كردند. القاعده فرصت خوبي پيدا كرد تا از افغانستان كه مشكل پيدا كرده بود به عراق بيايد. طرفداران القاعده از سراسر جهان به عراق آمدند و عراق پايگاه تروريستي عالم شد. آمريكاييها بعدا اين اشتباه بزرگ را فهميدند. در جريان انتخابات رياستجمهوري آمريكا، اگر به القاعدهايها ميگفتي دوست داريد چه كسي رئيسجمهور شود بدون ترديد ميگفتند، بوش. چون براي آنها در عراق حياط خلوت درست كرد و آنها تحت لواي مبارزه با اشغال، در عراق مستقر شدند. تلفات 4هزار نفره آمريكاييها در عراق ناشي از تحليل اشتباه آنها از شرايط عراق و تفاوتهاي آن با شرايط افغانستان بود. ماجراي گروگانگيري از زبان فريدون جهاني گروگانگيري من توسط گروههايي انجام شد كه دشمن ما بودند. شهيد نعيمي، دبير اول سفارت ايران در بغداد اولين ديپلمات ايرانياي بود كه توسط گروههاي تروريستي عراق به شهادت رسيد. فروردين سال 83، شهيد نعيمي در ماشين خود بودو به سمت سفارت ايران ميآمد به رگبار بسته و شهيد شدند، در حالي كه كار او عمدتا فرهنگي بود. دو سه ماه بعد از شهيد نعيمي؛ يعني مرداد 83 مرا گروگان گرفتند. ايرانيها هم قرباني تروريسم در عراق بودند. من به گروگانگيرها گفتم كه ما و شما با آمريكا مشكل داريم چرا آنها را رها كرده و به سراغ ما آمدهايد؟ بهنظر ميرسيد شيعه و ايراني بودن از نظر آنها جرم بود. پشت اين گروههاي تروريستي، تكفيريها، بعثيهاي اطلاعاتي در دوره صدام و سرويسهاي اطلاعاتي كشورهاي عربي قرار داشتند، چون كارهاي تروريستي در عراق بدون حمايت آنها امكانپذير نبوده و نيست. مگر اين گروهها چقدر امكانات دارند كه بتوانند دست به سازماندهي و گروگانگيري بزنند؟ شايد بگوييد: كشورهاي عربي كه با آمريكا همراه هستند! اما آنها در بحث تشكيل حكومت شيعه در عراق با آمريكا توافق ندارند. از گروه جيشالاسلام كه مرا به گروگان گرفته بودند بعيد بود كه بدون حمايت نيروهاي اطلاعاتي بعثي و كشورهاي عربي اينطور سازماندهي شوند، چون اعضاي پائين (عملياتي) اين گروه آدمهاي بيسوادي بودند كه بعيد بود بتوانند كاري انجام دهند، مگر اينكه اطلاعات، پول و اسلحه به اينها داده ميشد. جيشالاسلام با القاعده به خاطر دشمني مشتركشان با آمريكا پيوند خوردند. چهارشنبه 14مرداد83 در جاده بغداد- كربلا در حركت بودم. در 40 كيلومتري بغداد شهري به نام محموديه است، بعد از اين شهر، وسط جاده يك پل هوايي قرار دارد. من و راننده عراقي سركنسولگري ما دركربلا به نام ابومحمد صبح در اين جاده حركت ميكرديم. من از طرف سركنسولگري مامور شده بودم تا در كربلا در جلسه دادگاه يك فر تبهكار به نام هادي عباس شنان شركت كنم كه چند زائر ايراني را به قتل رسانده بود. سهراه لطيفيه- اسكندريه- محموديه كه من در آن ربوده شدم به سه راه مرگ معروف بود. سلفيها كاري كردند كه سه راه به اين نام معروف شد. نرسيده به پل بعد از شهر محموديه يك ماشين بي.ام. و مشكي(بعد از سقوط صدام، ماشينهاي زيادي بدون حساب و كتاب و نمره نشده از كويت و دوبي از طريق بصره وارد عراق شده بود كه اكثرا دست دوم و ارزان قيمت بود) جلوي ما پيچيد. مدل بالا بود و سقفش باز ميشد. يك فرد مسلح با مسلسل از سقف بيرون آمده بود اشاره كرد كه ما كنار بزنيم، به ابومحمد گفتم محل نده برو، ولي او احتياط كرد چون ممكن بود ما را به رگبار ببندند، راه را بستند، يك جوان با تيربار آمد پايين، داد و بيداد ميكرد. متحير بوديم كه چه اتفاقي افتاده است. ابومحمد به آنها گفت: آمريكايي نيست كنسول ايران است. آنها هم فحش دادند. فحش معروفشان «كلب ايراني» (سگ ايراني) بود. يك رگبار جلوي پاي من بستند. با زور ما را به سمت ماشين خود هل دادند و گفتند برويد تو ماشين بنشينيد. ماشينهاي عادي از جلوي ما رد ميشدند اما كسي جرات نميكرد نزديك شود. شايد حدودا چند دقيقه بيشتر طول نكشيد كه ما را دستگير و سوار ماشين ديگري كردند. با اسلحه ميزدند كه سرمان را پايين نگه داريم. در ماشين نوارهاي جهادي و حماسي گذاشته بودند. خوشحال شدم كه حداقل دزدهاي سرگردنه نيستند. مسير جاده را برگشتند، 300-200 متر كه رفتند به يك فرعي پيچيدند. يكي دو كيلومتر در خاكي رفتيم. افرادي منتظر آنها بودند و با موبايل تماس ميگرفتند. وقتي به آنها رسيديم شروع به تكبير گفتن كردند. مقصد ما از آنجا كليد خورد. دستهايم را بهشدت و محكم از پشت بستند و چشمهايم را هم همينطور. مرا در صندوق عقب ماشين انداختند، آن هم در گرماي طاقتفرساي مردادماه عراق. ابومحمد را در صندوق عقب ماشين ديگري انداختند... 2جلسه مرا بازجويي كردند، گفتم هيچ زباني جز فارسي بلد نيستم. اول باور نكردند ولي بعد باور كردند، چون ميديدند ابومحمد سعي ميكند چيزهايي را به من بفهماند. از آن به بعد جلوي من راحت حرف ميزدند و من متوجه حرفهاي آنها ميشدم. يك شب به من و ابومحمد شك كردند، ما را زدند ولي باز چيزي نگفتم. يقين كردند عربي بلد نيستم در حالي كه عربيام خوب نبود ولي ميفهميدم. دو سه روز بعد ابومحمد را كشتند، اهل كربلا بود، روز قبل از كشتن ابومحمد، او را آنقدر زدند كه لت و پار شد. جايي ما را برده بودند كه كمتر كسي زنده از آنجا بيرون ميآمد. فقط من زنده مانده بودم. 16روز طول كشيد تا يك نفر را پيدا كردند كه فارسي خوب بلد نبود. فارسي را دست و پا شكسته ميدانست. خيلي سعي ميكرد تا عربي آنها را به فارسي براي من ترجمه كند. من عربي آنها را فهميده بودم ولي ناچار بودم صبر كنم تا مترجم هم ترجمه كند و بعد جواب بدهم. بعد از هر جواب هم كتك ميزدند. آن روز از صبح تا ظهر با شلاق و كابل مرا زدند. هفته بعد يك بازجوي ديگر آوردند كه لهجه داشت ولي فارسي را روان صحبت ميكرد و خيلي از آدرسهاي ايران را بلد بود. من آنها را نميديدم چون يا روي خودشان را ميبستند يا چشمهاي مرا. خيلي طول كشيد كه مترجم دوم را پيدا كردند. همان يك جلسه آمد و ديگر نيامد. جلسه دوم بازجويي خيلي سنگين بود و بهنظرم فيلمبرداري هم كردند. من كنسول ايران در كربلا بودم و تازه براي اين پست انتخاب شده بودم. زماني كه به عراق رفتم تازه آمريكا حمله كرده و صدام سقوط كرده بود. كارم كمك به زائران ايراني بود كه اغلب رواديد و ويزا نداشتند و به كربلا ميآمدند. معجزه زنده ماندن من در دست اين گروه فقط يك معجزه بود، چون كسي كه به دست آنها ميافتاد زنده نميماند. خود را جهادي ميدانستند، به هنگام سر بريدن افراد تكبير ميگفتند. 25 روز اول براي من جهنمي بود. عصر روز بيست و پنجم به جاي ديگري رفتيم. فكر ميكردم ميخواهند آزادم كنند ولي بعد فهميدم ميخواهند مرا به فلوجه ببرند. فلوجه در اوايل اشغال عراق شهري بود كه اسم آن لرزه بر اندام هر شيعهاي ميانداخت. آن موقع ميگفتند:«مجاهد فلوجه، جلاد»، براي همين فقط كلمه معجزه را براي زنده ماندنم ميتوانم به كار ببرم. در فلوجه اتفاقي رخ داد كه يك معجزه بود و از اراده من خارج. در فلوجه خداوند حيات دوبارهاي به من داد. يك خانواده سني كه پسرشان با يك واسطه به جايي كه من در فلوجه نگهداري ميشدم آمد و مرا ديد. با من صحبت كرد و نام پدرم را پرسيد. گفتم: محمد. گفت محمد علي؟ گفتم نه محمد. اسم او هم محمد بود. ميخواست بره گفتم صبركن پشتم را به او نشان دادم از جاي شكنجه در پشت من خيلي ناراحت شد. ابومحمد رفتوآمد چشم مرا بست و گفت: به من اعتماد كن. يك شب مرا امانت گرفت و به خانه برد. برايم پزشك آوردند مرا و قسمتهاي شكنجه شده بدنم را معاينه كرد. دستور عكسبرداري داد ولي گفتند نميشود امكان اين كار نيست. از من پذيرايي گرمي كردند، حمام بردند و لباسهايم را عوض كردند.آن شب روحيه خراب 25شب گذشتهام ترميم شد و من براي يك ماه بعد هم توانستم دوام بياورم چون احساس كردم خدا به فكر من هست. نميدانم آن خانواده الآن زنده هستند يا نه. خانواده بسيار فهميدهاي بودند، دلم ميخواهد روزي بتوانم آنها را پيدا كنم و تشكر كنم. حتي كفش مرا هم واكس زدند، وقتي جدا ميشدم پدر خانواده بر سرم بوسه زد و بعد مرا تحويل افراد ديگري داد. پدر محمد، فرهنگي بود و برادرانش تحصيلات دانشگاهي داشتند و روحيات و اخلاق ايرانيها را ميشناختند. ميدانستند كه ما با چايي قند ميخوريم. به من پيراهن و ادوكلن هديه دادند، تلفن تماس مرا هم گرفتند. موقع رفتن به خانه آنها چشم مرا بستند اما موقع بازگشت ديگر چشم مرا نبستند ولي گفتند جايي را نگاه نكن فقط يك چفيه روي سرمن انداختند. من لباسهاي خوني خود، چشم بندم و چيزهايي را كه داشتم با خود آوردم و هنوز هم آنها را دارم... گروههاي سلفي با آمريكاييها مشكل داشتند ولي به اسم اسلام، جنايت ميكردند و با شيعيان بدتر از آمريكاييها برخورد داشتند. گروگانگيرها اطلاعاتي از من ميخواستند كه ربطي به من نداشت. بحث اسراي عراقي بازمانده از جنگ در ايران را مطرح ميكردند. بعد هم اطلاعيه دادند كه حاضر هستند در برابر آزادي 500اسير عراقي مرا تحويل ايران دهند. اطلاعيه را كه منتشر كردند مرا زدند. بعد از آزادي فهميدم تهران در پاسخ اطلاعيه آنها گفته ما ديگر اسير عراقي در ايران نداريم. اين نشان ميداد كه افراد اين گروه وابسته به رژيم صدام هستند. 3روز بعد از آوردن خبرنگاران فرانسوي 2جوان را كه ظاهرا كروات بودند هم گرفتند كه اصلا عربي بلد نبودند، هيچكاره بودند. خيلي آنها را زدند. اين 2جوان هم بسيار ترسيده بودند. ظاهرا شبانه با يك راننده عراقي در حركت بودند كه كمين ميزنند و درگيري ميشود. يك گلوله به دهن راننده عراقي ميزنند و به پاي يكي از اين جوانها هم گلولهاي اصابت ميكند.اين جوان بسيار زيبا بود طوري كه گروگانگيران به او غزال ميگفتند. دستهايشان را از كتفشان بسته بودند، خيلي ميترسيدند. يكبار با اشاره به آنها گفتم نترسند كشته نميشوند. خيلي خوشحال شدند ولي آنها را بردند و سرشان را بريدند. قبل از من 2پاكستاني را گرفته و به اتهام همكاري با آمريكا كشته بودند. من مورد دوم بود و بعد خبرنگاران فرانسوي؛ وزارت خارجه ما اينها را نميشناخت. سيماي جمهوري اسلامي همزماني كه خبر گروگانگيري مرا پخش ميكرد در ادامه خبر گفت كه اين گروه همان گروهي هستند كه يك ماه پيش 2پاكستاني را كشتند. فكر نكردند خانوادهام با شنيدن اين خبر چه حالي ميشوند. بعد از اشغال عراق من دومين ديپلمات در عراق بودم كه ربوده شدم، اولي يك مصري بود. يك تبعه لبناني به نام توني آنتوم را هم گروگان گرفته و پيش من آوردند. دست و پاي ما را به هم ميبستند. پسري نوراني و با ريش بلند بود. فكر كردم شيعه است. اما صبح ديدم براي نماز بلند نشد. انگليسي با هم صحبت كرديم، فهميدم مسيحي است و در عراق يك كارخانه پنيرسازي دارد. گروه جيشالاسلام با لباس پليس به كارخانه آنها ريخته و او و راننده كارخانه را گروگان ميگيرند. يك شب پيش من بود ولي خانوادهاش پول دادند و آزاد شد. ميگفت يك ماه ديگر قرار است عروسي كند. بعد از آزاد شدنم از طريق دوستاني كه به لبنان رفتند پيگيري كردم ولي او را پيدا نكردند ظاهرا به كشور ديگري رفته بود. اشتباه ما اين بود كه به هم نگفتيم هر كسي آزاد شد از نفر دوم به خانواده يا كشورش خبر بدهد. او هم وقتي آزاد شد چيزي نگفت و سريع به لبنان رفت. به او گفتم اينها سني هستند و من شيعه، تاييد كرد، اسم امامحسين(ع) و حضرت عباس را آورم او به سجده رفت. در مجموع 55روز گروگان بودم. 25روز يك جا، 22 روز يك جا و 7روز هم جاي ديگر.