ماجرای انگشتنگاری و سوءپیشینه پورنجاتی
البته پس از چند روز رفت و آمد سرانجام گواهی عدم سوءپیشینه مرا صادر كردند اما آیا 35سال امانتداری شگفتانگیز نیست؟!
شهاب: احمد پورنجاتی با انتشار مقالهای در شماره امروز سهشنبه (5 آذر 87) روزنامه کارگزاران چنین نوشت: چندی پیش برای انجام یك كار اداری به یكی از دستگاههای دولتی مراجعه كردم. از من «گواهی عدمسوء پیشینه» خواستند. به نزدیكترین دفتر «پلیس10+»، كه البته وجه تسمیهاش را نمیدانم، مراجعه كردم. مدارك لازم و هزینه پست سفارشی را تقدیم كردم و با شجاعت تمام، «انگشت نگاری» شدم. یك هفته بعد نامهای به دستم رسید كه از من میخواست به «پلیس آگاهی» مراجعه كنم. متوجه شدم كه «سابقهدار»! هستم. در سالن بزرگ و پر ابهت «آگاهی تهران»، حیران و نگران، تابلوهای بخشهای مختلف را كنجكاوانه نگاه میكردم كه ناگهان كسی مرا صدا زد كه: «فلانی! اگر برای سوءپیشینه آمدهای بیا اینجا»! صدای یكی از دوستان بود. منتظر ماندم تا نوبت من فرا برسد. چیزی نگذشت كه مامور مربوطه مرا احضار كرد و نامهای به دستم داد كه به «اداره سجل كیفری» نوشته بود: «برگ انگشتنگاری نامبرده بالا كه متقاضی اخذ گواهی عدم سوءپیشینه میباشد مورد بررسی واقع و به اتهامهای ذیل دارای سابقه میباشد: اقدام علیه امنیت كشور 9/3/52» اینجا بود كه به امانتداری دستگاه قضایی ایمان آوردم كه هنوز محكومان سیاسی پیش از انقلاب را سابقهدار میداند. البته پس از چند روز رفت و آمد سرانجام گواهی عدم سوءپیشینه مرا صادر كردند اما آیا 35سال امانتداری شگفتانگیز نیست؟!