خزان مطبوعات غيردولتی

سرمقاله مردمسالاری- 7 آذر87

کد خبر : 67237

همزمان با فرا رسيدن روزهاي سرد خزان رعشه تلخ «نداري و مشکل مالي» بر جان روزنامه هاي غيردولتي افتاده است. اين روزها هوا براي رسانه هاي مکتوب و غيرمکتوب از نوع غيردولتي و مستقل آن چندان آفتابي نيست. به طور مداوم از گوشه و کنار شنيده مي شود که اين رسانه ها در پرداخت حق و حقوق خبرنگاران و پرسنل خود با زحمت مواجه هستند و البته کهنه سواران اين عرصه پيش بيني مي کنند که با نزديک شدن به موعد انتخابات رياست جمهوري دهم اين مشکلات نيز فزوني مي يابد. اين روزها سرمايه گذاران بخش خصوصي به هزار و يک دليل از به کار انداختن سرمايه خود در چرخه مطبوعات بي ميل هستند و ترجيح مي دهند در عوض آن به پرورش انواع ماکيان از جمله شترمرغ بپردازند و چرا که نه. گوشت، پر، تخم و حتي پوست تخم شترمرغ از ارزش تجاري قابل توجهي برخوردار است اما سرمايه گذاري در مطبوعات چطور؟ همانگونه که بزرگان قوه قضائيه در همايش بهداشت غذايي تاکيد کردند سرمايه گذاري در ايران خالي از مخاطره نيست. فارغ از آنکه اين ناامني شامل حال سرمايه گذاران ايراني نيز مي شود حوزه هايي نظير مطبوعات را نيز در بر مي گيرد. اگرچه گفتن اين کلام تکراري است که شنيده شدن صداي مخالف در جامعه نشان از حاکميت مردم بر سرنوشت خويش و مرعي اصل تنوع و تکثر عقايد است اما اين روزها مي توان با گرفتن نبض مطبوعات غيردولتي به عنوان کانال هاي مخابره صداي منتقدان وضع موجود بار ديگر اين کلام را در قالب سوالي عميق مطرح کرد که آيا در جامعه امروز ايران مردم سالاري و اصل «حاکميت حق مردم است» پاس داشته مي شود؟ اين روزها اگرچه به سختي اما مي گذرد و شايد فردا و فرداها با ادامه روند موجود از مطبوعاتي که امروز با جسارت از نابساماني ها انتقاد مي کنند و سياست هاي غلط را به سياستمداران گوشزد مي کنند نشاني نباشد اما تکرار اشتباهات تاريخي و به قول بزرگي تکرار تاريخ ضايعه اي تراژيک است. وضعيت نابسامان حاکم بر مطبوعات غيردولتي دال بر ناگواري هاي عميق بر جامعه است که بايد توسط همه بزرگان جدي گرفته شود. به راستي کدام تجربه تاريخي مويد اين است که مطبوعات مداح و مجيزه گو ضامن پايداري اصول و بالندگي جامعه است؟ اگر مطبوعات مستقل و آزاد ضامن رشد و بالندگي جامعه هستند و ضريب امنيت خارجي کشور را افزايش مي دهد چرا بايد وضعيت اين موهبت هاي ملي اينگونه باشد؟ بار ديگر نمايشگاه مطبوعات امسال را در ذهن مرور کنيم و غرفه چهار نبش خبرگزاري هاي حامي دولت و رنگ و روي گشاده غرفه هاي مطبوعات تازه تاسيس دولتي را با حجره هاي تنگ و تاريک مطبوعات غيردولتي مقايسه کنيم؟ آيا مي توان در اين تفاوت ها و تبعيض هاي مشهود بوي عدالت را استشمام کرد؟ درباره چرايي مرگ و مير و مرض هاي لاعلاج مطبوعات غيردولتي مي توان ساعت ها گفت اما به خاطر داشته باشيم يک روي ديگر اين سکه رشد روزافزون مطبوعات دولتي و افزايش حضور دولت در زندگي مردم ولو به شکل رسانه ايست. اگرچه اين روزها در محافل مختلف از اجرايي نشدن اصل 44 قانون اساسي سخن است و به زعم نظر بسياري از صاحب نظران حفظ جمهوريت نظام در گرو اجراي اين اصل است اما کمتر کسي به خروجي نتايج اجرايي نشدن اين اصل در عرصه مطبوعات دقت مي کند. امروز مطبوعات دولتي به شکرانه پول نفت ذخيره شده بر گيشه ها خودنمايي مي کنند و خبر از حضور دوچندان دولت در امر اطلاع رساني مي دهند. آيا اين امر مطلوب است؟ به راستي کجا مي رويم؟ نويسنده: آرش شيران

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: