مشخصات دو بازی
" درباره اهميت استراتژيکي که 6ماه آينده براي تعيين مسير حرکت کشور در دهه چهارم انقلاب دارد بسيار کم سخن گفته شده است. ... فقط در شرايطي که اين قبيل تاملات به قدر کافي انجام شود و نتيجه آن- که بسيار مهم ولي نه چندان پيچيده است- مبناي عمل سياسي نيروهاي جبهه انقلاب اسلامي قرار بگيرد مي توان به دورنماي تحولات آينده اميدوار بود. و الا، اگر بنا بر تداوم برخي از رفتارهاي فعلي که برخي از آنها بدون ترديد بازي در زمين طراحي شده دشمن است، باشد، به زودي دشواري هايي بزرگ رخ خواهد نمود که براي رويارويي با آنها يا ديگر فرصتي باقي نمانده يا اگر مانده باشد نفس، انرژي و انگيزه مبارزه تلف شده و به انتها رسيده باشد. اکنون در صحنه سياسي کشور دو نوع بازي.پروژه سياسي هست که همه فعالان سياسي کشور بايد خيلي زود و با صراحت تمام تصميم بگيرند که در کدام بازي قرار دارند و مايل به ايفاي نقش در کداميک از آنها هستند. تلاش براي فرار از اين انتخاب استراتژيک هم هيچ فايده اي ندارد چرا که اساساً بازي.جريان سومي موجود نيست و بوجود آوردن آن هم - که برخي گروه ها و جريان ها اين روزها ناشيانه به آن مشغولند- خارج از حد ظرفيت فکري و عملي مدعيان فعلي ايفاي نقش جريان سوم است.«اصولگرايي انقلابي» و «اصلاح طلبي غربگرا» تيترهايي کوتاه و البته گويا براي فهم ماهيت آن دو بازي است که نمايندگان آنها اکنون در صحنه سياست ايران روياروي هم ايستاده اند؛ هر يک از اين دو بازي مباني، ساختار و اهداف خاص خود را دارد و اوضاع به گونه اي است که مي توان گفت هر کس در بازي اول مشارکت نکند لزوماً در حال مشارکت در بازي دوم است و بي طرفي يا پيمودن راه سوم هم بيشتر تعارفي است براي پوشاندن بازي تلويحي و مخفيانه در يکي از آن دو چارچوب. وجود اختلاف جدي در مباني و الگوهاي انديشه و عمل سياسي، امکان هرگونه ائتلاف يا حتي هم انديشي ميان چهره هاي شاخص اين دو بازي را از بين برده است و دقيقاً به همين دليل است که پروژه هاي سياسي مانند آنچه در روزهاي اخير وحدت ملي ناميده شده، از آنجا که مستلزم مخدوش شدن مرزهاي انقلابي ماندن و روي خوش نشان دادن به غربگراها بود، نه تنها با هيچ استقبال جدي از جانب اصولگرايان مواجه نشد بلکه بسياري از دلسوزان به سرعت از آن بوي «زمينه سازي براي نفوذ و يارگيري اصلاح طلبان درون جريان اصولگرا» يا «تلاش براي تطهير تندروها و زدن خاکريز مشترک با دشمن در مقابل دولت اصولگرا با هدف مخدوش ساختن مرزها و گيج کردن بدنه اجتماعي» را استشمام کردند و لذا قصه شروع نشده پايان يافت. اکنون البته برخي دوستان که با تحليل اشتباه از شرايط کشور و با نيتي که لابد بايد آن را خير دانست، به دنبال علم وحدت ملي راه افتاده بودند در حال تصحيح و تعديل ديدگاه هاي خود هستند و مي توان حدس زد که هرچه به خرداد 88 نزديک تر شويم فاصله خود را با دو اردوگاه اصلي کمتر مي کنند و نهايتاً قريب به اتفاق آنها «کار درست» را انجام خواهند داد. از آن سو، طراحان اصلي اين پروژه وقتي که ديدند يخ داستان نگرفته و پروژه وحدت ملي به جاي اينکه انسجام اصولگرايان را به هم بريزد، از جانب آنها به عنوان پروژه فريب دوم خردادي ها و حاميان پس پرده آنها تفسير شده، و در نتيجه اصولگرايان عليه پروژه وحدت ملي متحد شده اند، با عصبانيتي قابل تشخيص سعي کردند ريشه اين ايده را تحريف کنند و آن را به اصولگرايان نسبت بدهند. اينگونه رفتارها البته قابل درک است ولي در حقيقت ماجرا تغييري ايجاد نمي کند. آگاهان از پس پرده بازي هاي پيچيده حريف خوب مي دانند که نخستين بار تلاش براي يارگيري از درون اصولگرايان عليه دولت و متحد کردن همه مخالفان وضع موجود از جانب چه کساني آغاز شد و اکنون توسط کدام گروه ها پي گيري مي شود. سوال مهم اين است: چرا پروژه هايي از اين دست امکان اجرا مي يابند؟ در جواب اين سوال مي توان پاي بحث هاي مختلفي را به ميان کشيد اما يک پاسخ کاملاً سرراست اين است که توجه کنيم مختصات دو بازي «انقلاب» و «غرب» هنوز به طور کامل شفاف نشده و الا در شرايطي که داده ها درست تحليل شود و معلوم گردد که نمايندگان دو بازي، هر کدام سر اين طناب را گرفته و به چه سمتي مي کشند و «مقصد کجاست»، آن وقت مرزها اينگونه آسان جابجا نمي شود. اين بحثي بسيار مهم است که در اينجا فقط مي توان به کليات آن اشاره کرد تا شايد مجال تفصيل در فرصت هاي آينده دست دهد. بازي اردوگاه انقلاب در ماه هاي آينده لااقل بر چهار ستون اصلي استوار است: 1-عزم براي گذراندن کشور از پيچ استراتژيک. معناي اين جمله اين است که مجموعه دستاوردهاي ايران اسلامي در سال هاي گذشته که بويژه توسط اشتباه محاسبه هاي بي پايان غرب تقويت شده، به حصول دستاوردهاي بسيار ارزشمندي در عرصه هاي مختلف از احياي نقش برتر منطقه اي ايران گرفته تا تبديل شدن آن به يک قدرت مسلم هسته اي انجاميده و کشور را در آستانه يک دوران تاريخي جديد قرار داده است که اکنون بايد همه انرژي ها را براي عبور از دروازه هاي اين دوران جديد- که غربي ها از همين حالا در گزارش هاي استراتژيک خود آن را مسلم فرض کرده و در حال توصيف جزئيات آن هستند- متمرکز کرد. در چنين شرايطي به هيچ وجه مجال آن نيست که دوباره اختيار کار به دست کساني بيفتد که جرج بوش همين هفته گذشته از پايان يافتن دوران خوش همکاري با آنها پس از روي کار آمدن دولت نهم عميقاً ابراز تاسف کرد. 2- ضرورت تکرار دولت نهم. براي رسيدن به هدف بند 1 و مجموعه اهداف ديگري که سال هاست بر زمين مانده بايد امکان تداوم فعاليت دولت نهم براي يک دوره 4 ساله ديگر مهيا شود. همه سرمايه گذاري دشمن در ماه هاي آينده هم روي اين نقطه متمرکز است که اين «احساس ضرورت» از بين برود و بلکه معکوس شود. به راه افتادن عمليات رواني سنگين با هدف غير قابل دفاع جلوه دادن عملکرد دولت، القاي اين نکته که کشور در حال از دست رفتن و محتاج «نجات» است، تلاش براي تعميق جهل مردم و حتي نخبگان نسبت به گام هاي بلند برداشته شده توسط دولت نهم و مهم تر از همه طراحي پروژه هاي مشترک عملي (فراتر از عمليات رواني) با طرف خارجي براي تنگ کردن عرصه -خصوصاً در حوزه اقتصاد- بر مردم و معرفي اصلاح طلبان غربگرا به عنوان راه برونرفت از همه اين بحران ها، فقط بخش هايي از اين طراحي پيچيده است که جزء به جزء آن را مي توان به اظهارات صريح غربي ها و دنباله هاي داخلي آنها مستند کرد. يک سند جالب و بسيار قابل توجه در اين باره که بايد در فرصتي ديگر ابعاد آن را شکافت اظهارات عضو مشترک شوراي مرکزي سازمان مجاهدين و حزب مشارکت در غرفه يکي از روزنامه هاي دوم خردادي در جريان برگزاري نمايشگاه مطبوعات است که در دفاع از روي کار آمدن مجدد اصلاح طلبان تندرو تصريح مي کند «اکنون بسياري از نگاه ها به بيرون دوخته شده، اما اگر اصلاح طلبان دوباره بر سر کار بيايند دوباره همه نگاه ها حتي نگاه خارجي ها به داخل دوخته خواهد شد»! 3- حذف دموکراتيک اصلاح طلبان تندرو. يکي ديگر از ستون هاي استراتژي جبهه انقلاب اين است که نيروهاي سياسي مطلوب غرب در ايران در يک مبارزه انتخاباتي شفاف و رو در رو دوباره ميزان اعتبار و محبوبيت سياسي خود را به محک رأي مردم بگذارند تا براي چندمين بار طي سال هاي گذشته معلوم شود که ادعاهاي آنها با واقعيت تا چه حد فاصله دارد. اگر قرار است چنين رويارويي رخ دهد- که خواهد داد- پس چه بهتر که تندروها با محبوب ترين کانديداي خود وارد صحنه شوند تا فرداي انتخابات جايي براي بهانه آوردن و توجيه تراشيدن باقي نماند. توهم زدايي از کساني که تصور مي کنند کارنامه مملو از آلودگي آنها از ياد رفته و نجابت اصولگرايان در خطاپوشي ابدي است، هدفي است که آن را با هيچ چيز ديگر نبايد جايگزين کرد. 4- تثبيت مشي اصولگرايانه در دستگاه اجرايي کشور. يک حقيقت بسيار مهم هم اين است که اصولگرايان نبايد تصور کنند همه اين سخنان مربوط به 4 سال بعدي است و براي دوران پس از آن هيچ برنامه اي نبايد داشت. اتفاقاً يکي از راهبردهاي کليدي اصولگرايان اکنون اين است که الگوي دولت نهم يعني «کاري»، «مردمي» و «انقلابي» بودن بايد در دستگاه اجرايي کشور براي هميشه مستقر و تثبيت شود و پس از دولت نهم نيز هر جرياني که بر سر کار آمد همين مشي را در پيش بگيرد. بازي غرب دقيقاً در تقابل با اين روند و با هدف سست کردن اين چهار ستون و متوقف کردن روند حرکت کشور در اين مسير، طراحي شده و در حال اجراست. غربي ها بر مبناي آنچه خود گفته اند سعي خواهند کرد 1- ايران را همين جا که هست و قبل از رسيدن به مرحله غير قابل بازگشت ترجيحاً از داخل مهار و متوقف کنند، 2- از تکرار دولت نهم به هر قيمت ممکن حتي وسيع ترين سياه نمايي ها و دروغ گويي ها جلوگيري کنند 3- با همه امکانات مسير بازگشت دوباره نيروهاي مطلوب خود به ساختار قدرت در ايران را هموار کنند و 4- وضعيتي بوجود بياورند که در آن به عدد مخالفان اردوگاه انقلاب هر چه بيشتر اضافه شود. اين بازي البته شکست خواهد خورد. مهم ميزان هزينه لازم براي اين کار است. بدترين شکل رفتار سياسي براي اصولگرايان در حال حاضر اين است که شرايط را غلط تحليل کنند و بر آن مبنا دائماً هزينه هاي غير ضروري بوجود بياورند." مهدي محمدي منبع: کیهان