دوقطبى دهه چهارم
تقسيم بندي جريان هاي سياسي همان قدر که در شفافيت، تمايز و بازشناسي آنها از يکديگر اهميت دارد مي تواند اسباب سردرگمي، ابهام و آشفتگي در تفکيک را فراهم کند و به کار ويژه اي خلاف مقصود اوليه منتهي شود. خطا در تعريف (تبيين حد و رسم هاي آن) يا اشتباه در انتخاب ملاک هاي اين تقسيم بندي، بي ترديد بر فرآيند سياست در کشور و نوع تعامل جريان هاي اثرگذار در اين عرصه آثار منفي مي گذارد. اهميت تقسيم بندي دقيق و معطوف به واقعيت آنگاه بيشتر مي شود که عنايت داشته باشيم اولا کشور در آستانه جشن 30سالگي انقلاب اسلامي و آغاز دهه چهارم آن با راهبرد «پيشرفت و عدالت» قرار دارد. ثانيا اين آغاز دهه و دوران تازه، مقارن با انتخابات رياست جمهوري دهم و تشکيل دولت جديد است که بي ترديد در ترسيم مسير آينده کشور- لااقل براي يک دهه بلکه بيشتر- نقش اساسي ايفا مي کند. بنابراين «خطا» در تقسيم بندي چندان که بعضا در دهه هاي اول، دوم و سوم انقلاب اتفاق افتاد- و البته در ارتکاب اين خطا، «خط» القاي قطب بندي هاي انحرافي تاثير عمده داشت- مي تواند هزينه هايي گزاف را به کشور و ملت تحميل کند. اگر دهه اول انقلاب با تقسيم بندي القايي چپ- راست سپري شد و حاميان متعصب آن حاضر نشدند اذعان کنند که اين قطب بندي کمونيستي و کاپيتاليستي است اما مخدوش شدن همين مرزبندي از سوي واضعان و مدافعان آن در دهه دوم و به ويژه سوم نشان داد که اين مدل کارآمدي ندارد و چه آسان مي توان چپ ها را در جايگاه راست يا برعکس نشاند. پس از آن هم القاي هدفمند تقابل عدالت با توسعه يا «مديريت ديني و فقهي» با «مديريت فن سالارانه و تکنوکراتيک» يا جعل عناوين غلط اندازي نظير «ميانه رو- تندرو» و سپس «اصلاح طلب- محافظه کار» (که با واکنش وفاداران انقلاب به اصلاح طلب- اصولگرا تغيير يافت اما باز هم غلط انداز و نارسا بود) و نيز القاي دوقطبي هايي نظير «اقتدارگرا- جمهوري خواه»، «اصلاح طلب- تحول خواه» و... هر يک در مقطعي در دستور کار برخي جريان هاي مشکوک قرار گرفت و متاسفانه به دلايل متعدد رواج يافت. اکنون در موقعيت زماني ويژه اي که اشاره آن رفت، بايد پرسيد کدام تقسيم بندي منطبق با واقع و منطق مي تواند افق حرکت کشور را روشن سازد، مرز دشمن و دوست را آشکار کند و از هزينه و تلفات بکاهد؟ آيا آن گونه که رايج شده، تقابل اصلي در کشور ميان اصولگرايي و اصلاح طلبي است؟ و اساسا آيا اين دو مي توانند مقابل هم باشند؟ يا نه، اين عناوين مثبت، تاروپود جامه سياست ورزي اسلامي- ايراني است که پذيرش تقابل آنها، ما را از مختصات صحنه اصلي و اينکه کجا ايستاده ايم غافل مي کند؟ بپسنديم يا نپسنديم، بپذيريم يا انکار کنيم، تقابل غرب با ما مسبوق به تاريخي دست کم 200ساله است و واقعيت دارد. سليقه هاي متفاوت در درون مرزهاي کشور يک بحث است و مي توان آنها را نيز طبقه بندي و تقسيم بندي کرد اما قبل از آن تکليف ما با غرب مهاجم (اروپا و آمريکا) بايد روشن شود. به شهادت تاريخ يک جريان، که جريان اصيل ملي و ديني و غالب است در برابر اين تهاجم و ايلغار ناجوانمردانه- به رسم مألوف هر ملت رشيد و زنده اي- مقاومت کرده است و جرياني ديگر اگرچه غيرملي و غيرديني اما حمايت و فربه شده از خارج، با زبان هاي گونه گون، مقاومت را تخطئه کرده و شعار «حق با قوي است» را سر داده است. تقابل انکارناپذير «ايران جديد» با استکبار و استعمار-و استبداد حاصل از آن- از آبشخور استقلال خواهي، تعالي طلبي و حق جويي برمي خيزد و امروز که نتايج درخشان 30سال ايمان و اراده استوار، خاري در چشم دشمن شده و در جاي جاي خاورميانه بزرگ در تلألأ است، نمي توان خط اول تقسيم بندي جريان هاي سياسي مدعي پيشگامي در کاروان حرکت ملت را بي اعتنا به اين تقابل يا در راستاي انکار و کتمان آن ترسيم کرد. اينجا ديگر مسئله احمدي نژاد و هاشمي رفسنجاني و خاتمي و لاريجاني و ناطق نوري و کروبي و حسن روحاني و ديگران نيست، همچنان که موضوع تقابل چپ و راست و اصلاح طلب و اصولگرا حقيقت ندارد. اينجا خط کشي گريزناپذيري که همه فعالان و احزاب و گروه هاي سياسي بايد تکليف خود را با آن روشن کنند مرز جبهه خودي با جبهه دشمن بيگانه (رزمندگي يا شرمندگي) است و اين که هر عمل سياسي در واقع شليک به جانب کدام جبهه است. مگر مي شود درگير جنگ بود و در عين حال خط مقدم جبهه را چنان واگذاشت که دشمن در لباس دوست درآيد يا دوست را چنان متحير سازد که او به نيابت، به جانب جبهه خودي شليک کند؟ صورت مسئله واقعي اين است که آمريکا، صهيونيسم بين الملل و حلقه اروپايي همسو با آن، در پس 03سال کينه ورزي همه جانبه اما ناکام، ايران انقلابي را در حال جهشي بزرگ در عرصه هاي اراده ملي، نهادسازي و تثبيت موفقيت آميزنظام، و سياست خارجي و قدرت بين المللي مي بينند که اگر طي همين چند ساله پيش رو با موفقيت به انجام برسد، ديگر بايد آن را به عنوان ابرقدرتي همتا- و از جهاتي بي همتا- پذيرفت و از موضع برابر، حقوق و قلمرو نفوذ او را به رسميت شناخت. جمع بندي نهايي حلقه صهيونيسم مسيحي (صهيونيسم بين الملل ذي نفوذ در هيئت حاکمه انگليس، آمريکا و برخي دولت هاي ديگر) اين است که بايد فشار را از بيرون - در حوزه محاصره اقتصادي، القاي انزواي ايران و گسترش اتهام نقض حقوق بشر، تروريسم و تهديد امنيت جهاني- چنان تشديد کرد که در داخل، فضاي فشار دو طيف (جريان اپوزيسيون وابسته و نيروهاي ميداني آن، و شبه مذهبي هاي مردد فاقد مرز روشن با دشمن) را به نظام فراهم کند و از موضع القاي ضعف، بحران و بن بست، دولت را پاي ميز مذاکره اي بنشاند که در تاريخ به معاهدات يکطرفه اي چون ترکمانچاي و گلستان (در روزگار حاکماني چون فتحعلي شاه) شناخته مي شود يا دورتر، وادادگي و بي کفايتي حاکماني نظير شاه سلطان حسين صفوي و سقوط ايران. البته لازمه چنين فرآيندي، حضور خلقيات شاه سلطان حسيني، فتحعلي شاهي، حاج ابراهيم کلانتري (صدراعظم خائن لطفعلي خان زند) و ميرزا آقاخاني (صدراعظم ناصرالدين شاه) در حاکميت است. البته در ايران جديد روي کار آوردن مستقيم خائنان کار بس بغرنجي است اما دل بستن به عناصر ضعيف الاراده، و فاقد بينش و جرئت و جسارت که به جاي عايق و مقاوم بودن در برابر فشار، کوچک ترين تهديد و چالشي را به درون اردوگاه ملت و حاکميت منتقل کند، دور از واقعيت نيست. عناصري که در محافل ضدانقلاب به عنوان «مذهبي هاي سابق و دموکرات هاي خجل که حرف هاي ليبرال دموکرات مآبانه مي زنند اما هنوز خجالت مي کشند بدون شرمندگي از آن دفاع کنند.» نشانه گذاري مي شوند. يا طيف هايي که به قول رئيس گروهک نهضت آزادي «نسبت به 01سال پيش دچار تحول شده، مرزهاي خود را با گروه هاي غيرخودي و اپوزيسيون برداشته و از آنها براي ائتلاف و همکاري دعوت مي کنند در حالي که اپوزيسيون سر موضع خود است.» يا آنها که از سوي آقاي بوش گرفته تا صدها مقام اطلاعاتي و ديپلماتيک در آمريکا و اروپا به عنوان تنها اميد براي مهار ايران در خاورميانه ياد مي شوند. کساني که به اندازه ناصرالدين شاه هم شخصيت و غيرت نسبت به حاکميت ملي ندارند تا از حقوق ملت ايران- از جمله درباره فناوري اتمي- دفاع کنند و در هر مواجهه اي که به خاطر زورگويي دشمن پديد مي آيد، حق را به جانب او ندهند و ملت و حاکميت را دعوت به کوتاه آمدن نکنند. همان ها که مقاومت را هزينه اي براي کشور خوانده و سرزنش مي کنند تا اميد امثال خانم رايس زنده شود و بگويد «فشار ايران هزينه زيادي داشته و باعث اختلاف در درون ايران شده که آيا رئيس جمهور اين کشور راه درستي را در پيش گرفته يا رفتارشان بايد تغيير کند.» اين همان جرياني است که در سال 3200- اوج قشون کشي هاي فاتحانه آمريکا به افغانستان و عراق و متهم کردن ايران به محوريت شرارت- نامه اي پنهاني از سر تسليم طلبي و ضعف ارسال مي کند و به جاي تمهيد مقاومت و مهار فشارها، دشمن را اميدوارتر ساخته و به تشديد فشارها تشجيع مي کند اما پس از آن که اخيراً ماجرا از سوي دنيس راس (مشاور فعلي اوباما و مشاور ارشد برخي روساي جمهور قبلي نظير کلينتون و بوش پدر) رو مي شود مبني بر اينکه معاون وقت وزارت خارجه ايران چنان نامه اي را ارسال کرده، همان شخص (جريان) فرستنده نامه و قائل به خوش بيني و اعتماد به آمريکا، با انکار ماجرا، آقاي راس و هيئت حاکمه آمريکا را مصداق فاسقي معرفي مي کند که چون خبري آورد بايد درباره آن تحقيق کرد! اين اما همه ماجرا نيست. يک هفته از ماجرا نگذشته، يک روزنامه زنجيره اي همسو با جريان مورد بحث تيتر مي زند «مرد پرمدال، مسئول ارتباط با ايران.» اين عبارت مثبت! را يکبار ديگر مرور کنيد. اين مرد پرمدال مسئول ارتباط با ايران، کسي نيست جز همان دنيس راس- که وقتي در تيم اوباما آفتابي شد آب پاکي را روي دست بسياري از کارشناسان جهاني نگران نفوذ ويرانگر صهيونيسم ريخت- و البته نه براي «ارتباط با ايران» بلکه «هماهنگي امور مرتبط با ايران در راستاي هماهنگي سياست مواجهه با ايران در تمام بخش هاي حاکميتي آمريکا از جمله وزارت خزانه داري که مرتبط با پروژه مهار ايران هستند» (روايت واشنگتن تايمز). و باز، او همان کسي است که 9 ماه پيش (قبل از انتخاب اوباما) اعلام کرد «با چماق به سمت ايران برويد نه هويج. سياست فعلي مذاکره با ايران ناکارآمد است. بايد از چماق عليه ايران استفاده کرد زيرا تمام دانشمندان ايراني به ارزش فناوري اتمي واقفند و هيچ مشوقي نمي تواند آنها را از مسيري که در پيش گرفته اند بازدارد و تنها شايد منزوي شدن و اعمال تحريم هاي سخت بتواند نظر نخبگان ايراني را عوض کند.» دکانداري حقوق بشر و ليبراليسم و دموکراسي و رفورميسم ساختارشکن!- که به قول سايت ضدانقلابي گويا نيوز فقط داراي مشتريان خارجي است و در ايران خريداري ندارد- آن هم به نيابت از دشمنان تابلودار،کم خيانتي نيست در حق يک ملت تاريخ دار و عبرت آموخته که ديگر نمي خواهد آن روزگار سياه باز توليد شود.اين نوشتار را بايد در مجال ديگري شرح و بسط داد اما به اختصار بايد گفت شيوه و منش شاه سلطان حسيني هرچه هست نامش را نمي توان به نيکويي برد و از آن اسلوب و روش سياست ورزي تراشيد. تن آسايي و ضعف و رعب را چه به سياستمداري؟! مرد بايد که در کشاکش دهر، سنگ زيرين آسيا باشد. محمد ايماني منبع: كيهان