تفاوت اصولگرايان تحولخواه با احمدینژاد در چیست؟
گفتگو با علیرضا زاکانی
جمعيت رهپويان انقلاب اسلامي اگرچه تفاوتهايي با جرياني كه از آقاي احمدينژاد دفاع ميكند، دارد اما ريشه و خاستگاه نگاه اقتصادي كه از خود بهجا گذاشته است، همين برنامههايي است كه آقاي احمدينژاد در اين سه سال دنبال كرده است، آيا شما اين اشتراكات را قبول داريد. چون ميتوان چنين گفت، اين حزب در ابتداي كار از نظر تئوريك اقتصادي همان برنامهاي كه آقاي احمدينژاد دنبال كرده است را دنبال ميكند يا نه، شما برنامه ديگري داريد؟ آقاي احمدينژاد برنامههاي متنوعي را دنبال كرده است، كدام بخش مدنظر شماست؟ در حوزه اقتصادي. در حوزه اقتصادي هم متنوع عمل كرده است، كدام بخش آن را ميفرماييد؟ توزيع درآمدها و نگاه اقتصادي كه ايشان به توزيع پول اشاره دارد؟ آنچه خود به آن معتقد هستيم را بيان ميكنيم، شما آن را تطبيق دهيد. اكنون در كشور در حوزه اقتصاد دو رويكرد اساسي وجود دارد، ممكن است نظرات متعددي وجود داشته باشد اما ذيل اين دو رويكرد كلي ميتوان آنها را دستهبندي كرد. يك رويكرد كلي اين است كه 16 سال در دوره آقاي هاشمي و آقاي خاتمي به آن توجه شده، مدل آن گرفته شده و اجرا شده است، زمان آقاي هاشمي با اقتدار اجرا شده، در زمان آقاي خاتمي اقتدار لازم در اجرا وجود نداشته و به رشد اقتصادي كشور توجه داشته است اما در واقع با مدلي كه آورده شده، خروجي اين بوده كه از سرريز رشد اقتصادي و درآمدي كه ديگران كسب ميكنند ديگران را منتفع كند و تامين اجتماعي را بسط و گسترش دهد، لذا عدالت را با اين معنا كه به نوعي التيامبخش آلام جامعه باشد از سرريز درآمد ديگران در نظر گرفته است. رويكرد ديگري هم وجود دارد كه به رشد اقتصادي به تنهايي و بهعنوان مولفه اساسي و محوري توجه ندارد و دو مولفه محوري دارد، رشد اقتصادي بسيار مهم است و مهم است كه ما بتوانيم از جهت اقتصادي، از نظر منابع كشور، رتبههاي بالاتري را كسب كنيم، اما در كنار آن ما بايد به توزيع مناسب ثروت هم توجه داشته باشيم، رشد اقتصادي حتما نبايد منجر به تبعيض و اختلاف طبقاتي شديد شود، نبايد فقر و غنا را در جامعه تشديد كند و بايد به سمتي برود كه براي توزيع مناسب ثروت، اعتدال و منطقي در كنار رشد سريع و منطقي وجود داشته باشد و بتواند هم فاصله ما را از شرايط فعلي بهبود ببخشد و هم در جامعه مشكلات را تشديد نكند، بلكه به تامين نيازهاي اساسي مردم توجه داشته باشد و توزيع مناسب ثروت را هم در نظر بگيرد لذا اگر با اين نگاه دقت كنيم به قانون اصل 44 قانون اساسي ميرسيم كه در آن ذكر ميشود كه كار ملت را به ملت واگذار كنيد، ولي به نوعي واگذار كنيد كه بخشهاي اقتصادي در اختيار افراد خاص قرار نگيرد و انحصار ايجاد نشود، به نوعي واگذار كنيد كه بتوانيد در قالب تعاونيها و مشاركت مردم در كسب اعتبارات و امكانات از مجموعه اقتصادي كشور بيشترين فرصت را براي افراد جامعه فراهم كند. به نظر ميرسد نگاه ما، نگاه دوم است. يعني شما، آقاي احمدينژاد و اصولگرايان؟ خير. شما بحث از جمعيت رهپويان ميكنيد، نگاه ما، نگاه دوم است. هر كاري كه مطابق با نگاه دوم باشد براي ما مورد پسند است و هر كاري كه با آن مطابق نباشد نسبت به آن نقدهايي داريم. آنچه آقاي احمدينژاد انجام داده با نگاه شما تفاوت دارد؟ آقاي احمدينژاد تركيبي از اين شرايط را اعمال ميكند. در دولت آقاي احمدينژاد، آقاي دانشجعفري و آقاي شيباني نقطهنظراتي از نگاه نوع اول داشتند و آقاي رهبر يا آقاي داوودي نوع نگاه دوم را دارند. پس در مجموع دولت هم كساني وجود دارند كه با مشتركات فكري شما فكر كنند؟ بله، وقتي شما صحبت از آقاي احمدينژاد كرديد، من سوال كردم كه كدام بخش از اجزاي دولت را ذكر و كدام عمل دولت را بيان ميكنيد. در دولت به عناصري ميرسيد كه رويكرد يك نگاه را دنبال نميكنند. آنچه مطلوب ماست همان چيزي است كه عرض كردم. مصداقيتر صحبت كنيم، كارنامه مجموعه اصولگرايان و طبيعتا رهپويان انقلاب بهعنوان يكي از اين جريان با دولت و مجلس مقايسه ميشود، از دولت و مجلس اصولگرايان دو عملكرد وجود دارد، يكي بحث طرح تثبيت قيمتهاست كه با فوريت بود و آقاي حدادعادل بهعنوان عيدي مجلس از آن ياد كردند و ديگري كارهاي آقاي احمدينژاد است، اعم از توزيع سهام عدالت، توزيع مستقيم پول و طرح تحول اقتصادي كه قرار است يارانهها را بهطور مستقيم توزيع كند. كداميك از اين دو بخش مورد تاييد شماست؟ بخش اول. طرح تثبيت قيمت؟ بله. شكست خورد؟ خير، شكست نخورد. چرا تداوم پيدا نكرد؟ زيرا از ابتدا هم قرار نبود تداوم پيدا كند. از ابتدا بنا، بر اين بود كه به صورت موقت يك يا دو سال اجرا شود تا فرصتي براي كشور بهدست آيد تا در حوزه يارانهها برنامه مشخصي بهوجود آيد كه مبتني بر اين برنامه باشد و زيرساختهاي اساسي ايجاد شود تا يارانهها يكي پس از ديگري با رتبهبندي و برنامه شخصي طي سالهايي حذف شوند. اشكال اساسي كه ما داشتيم ماده 3 قانون برنامه چهارم بود كه در آنجا اعلام كرده بود تمام فرآوردههاي سوختي از ابتداي سال 84 به قيمت آزاد فوب خليج فارس شود، آنچه ما تحت عنوان طرح تثبيت قيمتها نفي كرديم اين ماده بود و اين ماده را تغيير داديم و اعلام كرديم كه قيمتها نبايد تغيير پيدا كند ولي در آنجا صحبتي از نامحدود شدن آن نشد، در صورت مذاكرات مجلس هم هست. علت اين بود كه حكمي كه مجلس ششم تصويب كرده بود، از سال 84 ميخواست گازوئيل 15 توماني را به گازوئيل 380 توماني، بنزين 80 توماني را به بنزين 350 توماني تبديل كند. در نرخهاي جهاني گازوئيل 9ـ 8 سنت از بنزين گرانتر است. در حاليكه در ايران بنزين گرانتر است. هر سال به صورت ملموس قيمت بنزين كه بهصورت پلكاني افزايش پيدا ميكرد، كل قيمتها تغيير ميكرد و بالا ميرفت بدون آنكه اثر مستقيم بنزين در آن قيمتها معلوم باشد اما براساس آثار رواني و شرايط ديگري كه در كشور اتفاق ميافتاد، افزايش قيمت را در اجناس عمومي مشاهده ميكرديم. بنزين ناگهان ميخواست از 80 تومان به 370 تومان برسد. گازوئيل با مصارف متعددي كه در حوزههاي مختلف دارد مانند صنعت، كشاورزي و مصرف عمومي و... از 15 تومان به 380 تومان برسد زيرا بحث فوب خليج فارس بود. اين مساله شوكي را ايجاد ميكرد كه غيرقابل كنترل بود و جامعه را دچار انفجار ميكرد. تفاوت اين شوك با شوك سهميهبندي بنزين چه بود؟ توضيح ميدهم، سهميهبندي بنزين كاملا متفاوت بود. اين مساله كه بنزين 80 توماني 370 تومان و گازوئيل 15 توماني، 400 تومان ناگهان شوكي وارد ميكرد كه بعضي از اقتصاددانان تا 150 درصد تورم را پيشبيني ميكردند. بانك جهاني شوك 40ـ30 درصدي را پيشبيني ميكرد و اعلام كرده بود كه ممكن است در ايران شورش شود، آنها بهدنبال اقتصاد نئوليبرالي هستند. مجلس با كار درست خود جلوي كار اشتباهي را گرفت كه تبعات آن به نوعي ممكن بود شرايط كشور را منقرض كند و به بنبست برساند، اما قرار نبود دائمي باشد از ابتدا هم صحبت اين بود كه به صورت موقت دنبال شود تا زيرساختهاي اساسي كشور فراهم شود، يعني وقتي ميگوييم قصد داريم يارانه سوخت را برداريم و سوخت را آزاد كنيم اولا بايد حمل و نقل عمومي شهري و زيرساختهاي اساسي بينشهري را به نوعي فراهم كنيم كه هر كسي بتواند با حداقل زحمتي كه مي كشد به حداكثر تسهيلات دست يابد و به راحتي بتواند جابهجا شود. ما حدود 43 ميليون سوخت روزانه بنزين را خودمان تامين ميكرديم و الباقي آن تا 73ـ72 ميليون ليتر، حدود 300 ميليون ليتر را وارد ميكرديم و بهصورت انفجاري روز بهروز بالا ميرفت، ما در حوزه پالايشگاهي دچار يك عقبافتادگي جدي هستيم و نميتوانيم از امكانات و منابع كشور بهروز بهرهگيري كنيم و پالايش نفت را در كشور با راندمان بالاتري انجام دهيم، لازم بود در كنار زيرساختهاي شهري و بينشهري، بايد حملونقل عمومي افزايش پيدا كند و تسهيلات آن بيشتر شود. همزمان هم بايد امكاني ايجاد ميشد كه پالايشگاهها بهينه و بهروز شوند. آيا بهينه و بهروز شدند؟ بله، در اين مسير قرار گرفتند. با قراردادهايي كه در بحث اراك و جاهاي ديگر بسته شد در اين مسير قرار گرفتند. يعني شما همچنان معتقديد كه طرح تثبيت قيمتها يك عيدي براي مردم بود؟ بله، آن زمان بهعنوان عيدي بود، در مجلس هفتم ما بستههاي كاري و عملياتي داشتيم كه به نوعي امكاني براي گشايش در حوزه اقتصاد كشور ايجاد ميكرد. طي 16 سال گذشته كه قبل از دولت آقاي احمدينژاد بود، هميشه شعار داده ميشد كه ما به يك اقتصاد باز نياز داريم اما سال بهسال مشاهده ميكنيد كه دولت فربهتر ميشود و شركتهاي دولتي بزرگتر ميشوند و كار مردم را در دست خود ميگيرند و شعار اقتصاد باز را ميدهند. ما عقيده داشتيم كه بايد به تعديل درست و منطق و اعتدال برسيم. در بحث طرح تعديل قيمتها ما از شوكي كه بنا بود براساس مصوبه مجلس ششم رخ دهد و خطايي كه احساس ميكرديم جامعه را به هم ميريزد، همانطور كه بانك جهاني پيشبيني كرده بود كه ممكن است در ايران شورش اتفاق بيفتد جلوگيري كرديم اما فقط در جلوگيري متوقف نشديم، مثلا بحث تبصره 13 را مطرح كرديم كه در واقع به نوعي به زيرساختهاي شهري و بينشهري توجه كرده و تسهيلات حمل و نقل عمومي را فراهم كنيم. نكته دوم اين بود كه در بحث پالايشگاهها تلاش شد، علاوه بر اينكه در كنار آن اصل 44 قانون اساسي كه بهعنوان قانون مدون و جامعي در مجلس هفتم مصوب شد، بدون اينكه شعار اقتصاد آزاد را دهيم و نه اينكه روز بهروز دولت را بزرگتر كنيم بلكه دولت را كوچك و چالاك كنيم. به چيزي كه اعتقاد نداشتيد عمل كرديد؟ ما به آن اعتقاد داشتيم. اين جزو بسته فكري رويكرد دوم اقتصادي است كه دولت بايد كوچك شود و كار را به مردم واگذار كند ولي نوع واگذاري نبايد به صورتي باشد كه در آن انحصار ايجاد شود، بهخصوص در بزنگاهها و جايگاههايي كه مردم بيشترين نسبت را از جهت منفعت عمومي با آن برقرار ميكنند. اكنون از ميان طرحهايي كه دولت اجرا كرده اعم از سهام عدالت يا طرح تحول اقتصادي با هدف پرداخت مستقيم يارانهها به مردم و توزيع مستقيم پول، كداميك را تاييد ميكنيد و به كدام انتقاد داريد؟ بهطور مثال در حوزه رويكرد دولت كه در جهت اصلاح در پيش گرفته است، اولاً انتظار داشتم كه دولت به مصوبات قبلي ما توجه بيشتري ميكرد و اصل 44 قانون اساسي را با دقت و حدت دنبال ميكرد تا اجرا شود، اكنون در مسير اجرا است ولي شتابي كه ما احساس ميكنيم بايد داشته باشد را ندارد. چرا شتاب لازم را ندارد؟ زيرا رويكردهاي ديگري را در دستور كار خود دارد. اين رويكردها مورد تاييد شما نيست؟ خدمت شما توضيح خواهم داد. ما سه مصوبه جدي براي مجلس هفتم داشتيم، به غير از بحث تثبيت قيمتها، يكي بحث اصل 44 بوده كه لايحه خدمات كشوري بود و اخيرا بخشي از اجرائيات آن درخصوص بازنشستگان موجي را در بين مردم ايجاد كرد و تبعيضي كه براي كل جامعه بازنشستگان كشور و لشگر آزاردهنده بود را به نوعي جبران كرد و نكته سوم هم لايحه حمل و نقل جامعه كه در مجلس هفتم تصويب كرديم. انتظار ما اين بود كه به اين سه نكته بيشتر توجه شود اما دولت در حد انتظار ما به آن توجه نكرد و رويكرد جديدي را آورد و در اين هفت بخش اصلاحي كه بحث بانك، گمرك، يارانه، صادرات و بيمه و... است، به اعتقاد بنده در نوع رويكرد براي ايجاد تحول در اين هفت حوزه مناسبتي مشاهده ميشود، اما در زمان و مرحلهبندي اجرا با ما اختلاف دارند. من معتقدم كه به زمان و زيرساختهاي جدي نياز دارد كه اگر اين زيرساختها مهيا نشود ممكن است اين كار خوب، خود به يك آفت تبديل شود، لذا در اين امر شتاب را درست نميدانم و احساس ميكنم كه حتماً بايد مجلس و دولت دست در دست هم دهند و طي زمانبنديهاي مشخص، آن را طي مراحل مختلف و بهصورت مرحلهاي اجرا كنند. در مورد سهام عدالت و پرداخت يارانهها چطور؟ سهام عدالت بهنوعي اقشار ضعيف و دهكهاي پايين جامعه را در منافع عمومي كه در كشور وجود دارد شريك ميكند و قصد دارد فاصله طبقاتي را به سمتي ببرد كه روز به روز كمتر شود. اين همان رويكرد دومي است كه شما فرموديد؟ خير، اين يكي از اجزاي رويكرد دوم است كه ميتوان به آن توجه كرد يا براي آن جايگزين و بديل انتخاب كرد ولي تمام رويكرد دوم نيست بلكه ممكن است يكي از اجزاي رويكرد دوم باشد، البته اگر به آن درست عمل شود. اينكه به استاد دانشگاه سهام عدالت دهند من محل اختلاف ميدانم با رويكرد اصلي كه در حوزه پرداخت سهام عدالت است زيرا استاد دانشگاه در دهكهاي جامعه در جايگاه ديگري قرار گرفته است. به اعتقاد من اين رويكرد بايد طوري دنبال شود كه دهكهاي پايين جامعه بتوانند از آن منتفع شوند و بهنوعي در اموال عمومي سهم داشته باشند، نه به صورت پول مستقيم كه آثار و تبعات بعدي در جامعه ايجاد كند بلكه بهصورت شرايطي كه از تسهيلات آن بهره ببرند و از منافع آن استفاده كنند و شرايط ساخت زندگي خود را تسهيل كنند. مثلاً ميتوان به جاي پرداخت پول مستقيم در يارانهها كه آثار تورمي دارد، خدمات ارائه شود و از طريق خدماتي كه ارائه ميدهند در اين بسته خدماتي نيازهاي آنها را مرتفع كنند. از اين بحث نتيجه بگيريم و به سراغ بحثهاي فرهنگي ـ اجتماعي ـ سياسي برويم. آيا جمعيت رهپويان انقلاب با توجه به اين مساله آن بخش از نگاه را قبول دارد اما به مكانيسم اجرايي آن انتقاد دارد يا اساسا اين نگاه را در مورد سهام عدالت قبول ندارد؟ در خصوص سهام عدالت بخشي كه كمك ميكند لايههاي پايين جامعه منتفع شوند را قبول دارد اما در خصوص ارائه، معتقد است كه در حوزه خدمات بايد طوري خدمات را ارائه كرد كه به نوعي از پرداخت پول مستقيم برحذر شويم و آثار منفي پرداخت پول مستقيم در زندگي مردم وجود نداشته باشد. آيا شما هم پرداخت پول مستقيم را مانند برخي ديگر از بزرگان، گداپروري ميدانيد؟ خير، بحث گداپروري نيست، شايد اين تعبير مناسب نباشد، بحث من آثار تورمي است كه ايجاد ميكند، در جامعه ما حتما اقشاري وجود دارند كه بايد مورد حمايت مستقيم دولت قرار بگيرند يعني زير چرخدندههاي توسعه اقتصادي كشور كه رشد اقتصادي كشور در شيب تند آن قرار ميگيرد، يكسري آثار تورمي در جامعه ايجاد ميشود كه اقشار ضعيف تحمل آن را ندارند، ميتوان گفت از روي آنها رد شويم و برويم، مانند همان نگاهي كه در دولتهاي قبل مشاهده شده است، اما همانطور كه سال 72 مقام معظم رهبري فرمودند: «شيب اقتصاد را آنقدر تند نكنيد كه زير چرخدهندههاي اقتصادي له شوند». زيرا چنين شيبي را براي توسعه و اقتصاد كشور بسته بودند و نگاه اشتباهي را اعمال ميكردند كه در جنگ 100 هزار شهيد دادهايم در زمينه اقتصاد و تحول اقتصادي هم بيش از 100 هزار كشته دهيم و گرسنهها بميرند تا ما به جايي برسيم. ما اين نگاه اشتباه را قبول نداريم. نگاه ما اين است كه همزمان با رشد اقتصادي حتما بايد اقشار در سطوح مختلف مورد توجه قرار بگيرند كه در زير شيب رشد اقتصادي له نشوند. عدهاي از اين اقشار حتما به توجه مستقيم نيازمند هستند. يك نوع از اين توجه سهام عدالت است، ميتوان در سهام عدالت تغييراتي داد تا براي جامعه تبعات تورمي ايجاد نكند. انواع ديگر توجه چيست؟ مانند همان كاري كه در اصل 44 قانون اساسي مشاهده شد، يعني آنها را شريك كنيم، وقتي 150 هزار ميليارد را واگذار ميكنيم، كسي دو هزار ميليارد نگذارد و فولاد را بخرد، بلكه آن را به دست تعاونيها بدهيم و خود كارگرها را در تعاوني ساماندهي كرده و شريك كنيم و عناصر مختلف و كارآي جامعه و بخش فعال اقتصادي را مشاركت دهيم به طريقي كه اقشار ضعيف و اقشار سير در كنار هم نداشته باشيم كه قسمت وسط چاق شود، قسمت متوسط مردم منتفع شوند. به نظر من قانون اصل 44 قانون اساسي يك بسته جامعي است كه ميتوان پاسخ فرمايش شما را در آن پيدا كرد. شما اصل 44 قانون اساسي را تاييد ميكنيد؟ بله، به نظر من يك قانون بسيار مترقي است. اما دولت آن را اجرا نميكند؟ يا دل به دل اين قانون نداده است؟ ما انتظار داريم كه بيشتر توجه كند. قبول داريد كه دل به دل اين قانون نداده است؟ آن را دنبال ميكند ولي انتظار ميرود توجه بيشتري به آن داشته باشد. اگر يك دولت اصلاحطلب بر سر كار آيد آيا اين قانون سرعت بيشتري ميگيرد يا كمتر ميشود؟ در اين بسته قانوني، دولتي كه مدنظر جنابعالي است شايد اساسا با رويكرد قانون مخالفت كند. با رويكرد قانون مخالفت كند؟ بله. تا آنجا كه من ميدانم همه آنها تاييد كردهاند؟ خير در نوع واگذاريها، مدنظر من است. زيرا نوع عملكردي كه در دهه 70 در واگذاريها داشتند غير از آن چيزي است كه در قانون اصل 44 ديديم. كداميك از برنامههاي فرهنگي دولت توسط حزب شما تاييد ميشود؟ آيا اساسا تاييد ميكند؟ به كدام بخش انتقاد دارد و جايگزين آن براي اين حوزه چيست؟ من برنامههاي اثباتي خودمان را ميگويم، شما با دولت تطبيق كنيد. آنچه به اعتقاد ما بايد در حوزه فرهنگ و اجتماع اتفاق بيفتد اين است كه در حوزه فرهنگي ما فرهنگ غني و نابي داريم كه برگرفته از ارزشهاي نابي اسلامي است و ميراثي داريم كه دستمايه تلاش ملت ما در سدههاي گذشته است لذا از اين فرهنگ اسلامي ـ ايراني خود بهعنوان يك ملت با ريشه و فرهنگ و از اين ميراث بزرگ به بهترين نحو بتوانيم استفاده كنيم و در جامعه جهاني قدعلم كنيم، علاوه بر اينكه پارامترهاي اساسي كه اين فرهنگ دارد، با نهادينه كردن آنها در جامعه، طراوت فرهنگي داشته باشيم كه هم در حوزه فرهنگ به صورت اختصاصي توليدات ويژه داشته باشيم كه هم در جامعه جهاني قابل طرح و هم در جامعه خودمان قابل مصرف باشد و هم در حوزه فرهنگ عمومي بتوانيم تحولي ايجاد كنيم و به نوعي در مناسبات اجتماعي شرايط و رفتارهايي را نهادينه كنيم كه شان و جايگاه ملت ما آن جايگاه را ميطلبد. اينها برنامه نيستند؟ همگي مقدمه هستند؟ بله مقدمه هستند. برنامه عمليتان چيست؟ كليات را عرض ميكنم، اكنون در مجموعه خود گروههاي اقتصادي را تنظيم كردهايم كه آنها به نوعي نقطهنظرات را منقح ميكنند تا به سلسله برنامهها برسند زيرا جنس كاري كه ما انجام ميدهيم، برخلاف گروههاي ديگري كه به كسب قدرت توجه دارند تا نوع كار خود را توسعه دهند و به نوعي بتوانند فعاليت خود را دنبال كنند، نگاه ما نگاه به كارآمدترسازي نظام است و براي ما مهم است كه در كشور گفتمان اصولگرايي حاكم باشد و لايقترين افراد در دولت و مجلس فعال شوند و هر كسي از اصولگراها در جامعه مسووليت گرفت، به او كمك كنيم تا در جامعه موفق باشد تا بتواند از فرصتهايي كه در فرآروي ملت است، بيشترين بهره را بگيرد. اگر شما دغدغه كامل جريان اصولگرايي داريد، از عملكرد دولت بهعنوان دولت اصولگرا كه چه بخواهيم و چه نخواهيم دولت آقاي احمدينژاد يك دولت اصولگرا است و كل كارنامه اصولگرايان را به مردم عرضه كرده است و اين جريان را عرضه كرده است. خير. به چه دليل؟ عرضه نكرده است. يعني اين تمام ظرفيت اصولگرايان نيست؟ خير. اصلاً اينطور نيست، اين دولت، دولت اصولگراست و كاملاً معلوم است، جهتهاي دولت اصولگرايانه است، دولت در حوزه شعار و جهتگيريهاي كلان اصولگرايانه است و كاملاً قابل اهتمام و احترام است، اما ممكن است در حوزه رفتاري، دولت برخي رفتارهايي داشته باشد كه از همه ظرفيت اصولگراها استفاده نكند. ممكن است بعضي از آنها را توضيح دهيد؟ بله. كاملاً معلوم است، همه ظرفيتهاي اصولگرايي اين نيست كه دولت از آن استفاده ميكند، نمونه آن هم اين است كه سلايق مختلف اصولگرا وجود دارد كه در حقيقت فعال هم اگر باشد در دولت نيست. شما به كدام بخش از رفتار دولت انتقاد داريد كه مورد تاييد همه اصولگرايان نيست؟ بهطور مشخص براي خواننده توضيح دهيد. مثلاً جناب آقاي مشاعي و امثال ايشان تصدي اموري را دارند كه نوع عمل آنها با رفتار اصولگرايانه سازگاري ندارد و ما به اين اعتراض داريم يا شخصي مانند آقاي كردان به مجلس معرفي ميشود كه ما آن را خلاف مصلحت اصولگرايي ميبينيم و از اين دست را قبول نداريم، اما ما ميگوييم دولت داراي بسياري از خوبيهاست كه عدم توجه به اين خوبيها و پرداختن به بعضي از اشكالات به نوعي در جامعه سياهنمايي ايجاد ميكند كه با انصاف مغاير است. سياهنمايي؟! بحث ما سياهنمايي نيست. بهطور كلي عرض ميكنم. در مورد آنچه شما فرموديد، در مورد آقاي مشاعي، آقاي احمدينژاد بهخصوص در زمينه اظهار دوستي با مردم اسراييل فرمودند كه اين حرف دولت اصولگرا است. من قبول ندارم، بسيار شفاف گفتم كه اين بخشها را قبول ندارم و مخالف با اصول اصولگرايي ميدانم، نكته دوم كسي مانند آقاي كردان را معرفي ميكنند و به نوعي بر بودن ايشان اصرار دارند كه ما مخالفت داريم ولي همين دولت در رويكردهاي خارجي، رويكرد بسيار عزتمدارانهاي دارد و كاملاً قابل دفاع است، رويكرد دولت آقاي خاتمي را در نظر بگيريد، تمام سرپلهايي كه هست به نوعي در آن احتياط ميكنند، واگذار ميكنند، عقبنشيني ميكنند، حتي در مسير حركت به سمتي ميروند كه جناب آقاي روحاني حتي 22 سانتريفيوژ تحقيقي كشور را در مناسباتي كه در آنجا انجام ميدهند در مسير فعاليتهاي هستهاي به نوعي شرايطي را اعمال ميكنند كه متوقف ميشود. دولت عزتمداري كه اكنون بر سر كار است و آن را دنبال ميكند، به اعتقاد من حرف ملت را ميزند و مطالبات آنها را بيان ميكند و بر حق طبيعي مردم و منافع ملي پافشاري ميكند، ولي ما در آن دولت محور شرارت ميشويم. مشاهده ميكنيد كه چگونه و در چه مسيري مطالبات ملي ما دنبال ميشود و بخش انرژي هستهاي تا امروز به نوعي بالاجبار مورد قبول آنها قرار گرفته و اين حق طبيعي مردم ماست. به چه قيمتي؟ يعني از چه جهت. يعني چه قيمتي را براي آن پرداختهايم؟ به قيمت اينكه در آينده ذليل نشويم. يعني در آينده در كشور كه بعد از 20ـ15 سال نفت آن پايان پذيرد زيرا از 20 سال به آن طرف 5 كشور هستند كه سطح اقتصادي براي استخراج نفت هستند كه البته يكي از آنها در حاشيه خليجفارس ايران است. به هرحال انرژي فسيلي روزي خاتمه پيدا ميكند. امروز كه نظام سلطه جهاني محتاج انرژي فسيلي است و اينگونه تاخت و تاز ميكند، فردا كه ما محتاج آن شويم چگونه با ما رفتار خواهد كرد، اين يك گام از 100 گامي است كه براي ما تهديد است. بحث محدود و محصور كردن ما در شرايط خاصي كه به فناوريهاي هايتك دستيابي نداشته باشيم عملاً مسدود كردن مسير نبوغ و مسير علمي در كشور است. ممكن است شرايط و سختيهايي اعمال شود، ما بايد از دامن زدن با دست خودمان به آنها بپرهيزيم، ممكن است در صحبتي كه راجع به اسرائيل شد و دوباره صحبتي برعكس آن شد ما بگوييم نه آن صحبت را قبول داريم و نه اين صحبت را، ما يك حد اعتدال را قبول داريم و آن هم اين است كه رژيم صهيونيستي يك غده سرطاني است اما در پروسه تاريخ و در پروسه طبيعي خود ملت فلسطين آن را مضمحل خواهد كرد و جامعه جهاني او را منزوي خواهد كرد و راهكارهاي آن هم طبيعي است و در فرمايشات آقا ميتوان مكرر آن را دريافت كرد. اگر ما روي حق طبيعي خود پافشاري كنيم، مثلا ملي شدن صنعت نفت در انتهاي دهه 20 در اين كشور دنبال كردند و انگليس به سازمان ملل شكايت كرد، بعدا مورد مشكلات قرار گرفتيم اما منافع آن را طي دهها سال برديم. قضيه انرژي هستهاي قابل مقايسه با ملي كردن صنعت نفت نيست و تا اين حد براي كشور اهميت دارد كه هم ميتواند سطح گفتماني را جابهجا كند، هم در حوزه انرژي حضور ايران را استمرار ببخشد و هم در حوزه سياسي، يك حوزه بازدارندگي دارد و حوزههاي ديگري كه از آن ميگذريم. بحث من بيشتر در مورد انرژي هستهاي نيست، اگرچه در مورد آن بحث و پرسش بسيار است. من بايد نظرات شما را در حوزههاي مختلف بگيرم. آيا مجموعه انتقاداتي كه به دولت داريد، در همان يك يا چند حوزهاي است كه بيان كرديد. شما چرا به دولت بند كردهايد؟! زيرا دولت در اينجا همه كاره است. من ميخواهم رهپويان انقلاب را با مجموعه دولت و انتخابات رياستجمهوري پيوند بزنم. ما چيزي فراتر از دولت داريم كه جريان اصولگرايي است. جمعيت شما بخشي از اين جريان است؟ بله، جريان اصولگرايي متجلي در دولت و مجلس نيست كه شما بگوييد. دولت و مجلس اصولگرا است اينها با هم متفاوت است زيرا همه اصولگرايي اين نيست كه در دولت و مجلس ظهور ميكند. ما اين را قبول نداريم، ظرفيتهاي بسيار زيادتري فراتر از اينها وجود دارد كه اين ظرفيتها به كار گرفته نشده و اميدوار هستيم كه توسط اين دولت و اين مجلس به كار گرفته شود. آيا براي فعال كردن اين ظرفيتهايي كه بهكار گرفته نشده ممكن است برنامهاي متفاوت از آنچه دولت دنبال ميكند، براي انتخابات رياستجمهوري داشته باشيد يا پشت سر همين دولت قرار ميگيريد؟ ما اصلا براي انتخابات رياستجمهوري ورود به عرصه كانديدا را نداريم، بحث ما فراتر از اين است. نگاه به كارآمدتر كردن اوضاع و احوال كشور داريم و تلاش داريم كه اولاً جريان اصولگرا بتواند در كشور حضور جدي و استمرار حضور داشته باشد زيرا جهتگيري اين جريان را مطابق با خواستههاي انقلاب اسلامي ميبينيم، نكته دوم هم اين است كه تلاش كنيم بين اصولگرايان وحدت ايجاد شود كه وحدت مطلق امكانپذير نيست ولي بايد وحدت حداكثري صورت بگيرد كه هرچه بيشتر شود بهتر است. نكته سوم هم اينكه در نهايت مجموعه جريان اصولگرا اگر به فردي رسيدند كه اميدوار هستيم برسد تمام تلاش خود را انجام دهيم تا آن فرد به توفيق موفقيت برسد و كمك كنيم تا اداره امور را به درستي در دست بگيرد. حتي اگر آن فرد آقاي احمدينژاد باشد؟ بله، اگر جريان اصولگرا به آقاي احمدينژاد برسد حتما از آقاي احمدينژاد دفاع ميكنيم. اين «اگري» كه به دنبال وحدت براي آقاي احمدينژاد ميگذاريد در واقع حمايت از ايشان را مشروط ميكند؟ خير، به دليل اينكه در مدل فكري ما اكنون ورود به عرصه انتخابات يك اشتباه بزرگ است زيرا الان دولت و مجلس در دست اصولگرايان است و اگر بخواهند به عرصه انتخابات و نامزدها ورود پيدا كنند دعوا شروع ميشود، موضوع ما كسب قدرت براي انجام خدمت است، خدمتهاي اساسي كه ميتوان بر مردم كرد با دعواها سپري ميشود و عملاً فرصتسوزي اساسي صورت ميگيرد. رقيب شما وارد كار شده است؟ رقيب ما اكنون خارج از گود نشسته است و كار در دست او نيست و ميتواند هر كاري انجام دهد. فكر نميكنيد كه بازي را به رقيب ببازيد؟ خير. مجموعه عملكرد شما اين را نشان نميدهد؟ خير. چرا؟ تورم بيش از 25 درصد و فشارهاي اقتصادي نشان ميدهد، ممكن است رقيب شما پيروز شود. البته با منطق و انصاف درستي كه بايد به خرج داد اين است كه بخش عمدهاي از اين تورم، تورم تحميلي توسط دولت و مجلس نيست، تورمها را بايد دستهبندي كنيم. سال گذشته حدود 26 درصد تورم، افزايش قيمت بر ميانگين واردات كه سهم جدي در حوزه تورمي داشت را تحمل كرديم، بهخاطر اينكه ميانگين قيمتهاي جهاني 16 درصد افزايش پيدا كرد و 11 درصد هم در خليج فارس بحث شرايطي كه آمريكا در حوزه بيمه ايجاد كرد به ما تحميل افزايش قيمت شد 27 درصد ميشود با اين 27 درصد در حدود 50 ميليارد دلار واردات ما مستقيم وارد زندگي مردم شد. ميانگين قيمت بعضي از مجموعهها دو سه برابر شد. اين بخش، بخشي اجتنابناپذير است. يعني مردم را در برابر اين مساله به صبر دعوت ميكنيد؟ خير، در اين بخش بيان واقعيتها به صورت درست براي مردم ميتواند امكان و شرايطي را ايجاد كند. علاوه بر اينكه بخشي از آن افزايش نقدينگي و برخي از سياستها كه منجر به افزايش نقدينگي شد محل اشكال است و بايد آن را جبران كرد، اگر جايي هم اشكال است بايد قبول كرد كه بخشي به ما برميگردد و بخشي هم به جايي برميگردد كه در دست ما نيست بلكه در دست شرايط جهاني است. لذا طي مسير كردن در اين مسير و فعل و انفعالات و فعاليتهايي كه دولت و مجلس داشتهاند اگر براي مردم به خوبي بازگو شود، شرايطي ايجاد ميشود كه اين اتفاق كه شما ميفرماييد رخ ندهد. يعني شما به پيروزي مجدد اصولگرايان خوشبين هستيد؟ انشاءالله منبع: صنعت و توسعه