پخش زنده قتل و جنایت
فرشاد مهدیپور
در تهران زندگی می کنیم، با ترافیک و شلوغی و خستگی؛ با خنده و شادی و میهمانی؛ با کار و خواب و بیداری و مرگ در خیابانهای غزه هر لحظه پرسه میزند. اینها میتواند هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته باشد؛ زندگی در تهران، مرگ در غزه. اگر دلمان خواسته باشد (که چندان بدین میل احتمالی هم اعتمادی نیست)، ممکن است از بامداد دوشنبه پانزدهم دی ماه تا امروز گاهی مقابل تلویزیون نشسته و صحنه بمباران غزه را بهطور زنده نظاره کرده باشیم. بمبها و هواپیماها روی آسمان، جنازه مردان و زنان و کودکان روی زمین، نور قرمز رنگ آژیر آمبولانسها روی صفحه تلویزیون. ما کنار بخاریهامان، مسخرهترین شعر قرن بیست و یکم را میبینیم. پخش زنده قتل و جنایت. دوربین گاهی چرخی میزند و چشماندازی وسیع از توحش مدرن را به نمایش میگذارد و روی آن صدای جلاد زیپی لیونی که میگوید ما برای ارزشهای جهان آزاد میجنگیم. سگ جنگی صهیونیستها که حالا در سودای صدارت اعظمی تلآویو میسوزد و جانهای عزیر بسیاری را هم با خود میسوزاند و بعد هم صحنه دست دادن او با حسنی مبارک نفرینشده و سایر حکام عرب خیانتپیشه. در تهران، نشستهایم مقابل گیرندههامان و نباید به آن دست بزنیم. در هر ثانیه این تصویرها، چند نفری جانشان را از دست میدهند. این یک نمایش بیسابقه از زندگی متجدد ماست. رسانه در دل خانههای ما، هر آنچه میخواهد میکند و در تازهترین و حیرتانگیزترین قدرتنماییاش، مخاطب میخکوب شده را از حس همذاتپنداری تهی و او را به تماشاچی ساده تصاویر تبدیل میکند. 5 سال قبل که در جریان حمله اشغالگران به عراق، دوربینهای روی نوک ماشینهای جنگی سوار شده بود و گزارش لحظه به لحظه نبرد روی آنتن بی.بی.سی و سی.ان.ان و فاکس نیوز میرفت همه از تحولی مهم در اطلاعرسانی سخن میگفت؛ که چه رویای بزرگی محقق شده و حالا تلویزیون الاقصی، از پنجره یک ساختمان مرتفع، «غزه زنده» را به نمایش میگذارد تا شاید ما دردمان بیاید و کسی درمانی بیابد. بیتفاوتی از در و دیوار میبارد؛ ما تصاویر را میبینیم و گاهی آهی هم میکشیم.