مهرورزي؛بدون شرح!!
از نخستين سالهاي دهه 1340 كه رهبر فقيد انقلاب اهتمام خود را نسبت به موضوع فلسطين اعلام كرد تا امروز، اين موضوع در كانون توجه سياستمداران و گروههاي مردمي ايران قرار داشته است. البته در دورههاي گوناگون، نحوه تعامل ايرانيان با حوادث فلسطين متناسب با تحولات منطقه و شرايط داخلي، دچار افت و خيزهايي شد اما هيچگاه اين موضوع از اولويتهاي سياست خارجي ايران حذف نگرديد.با روي كارآمدن احمدينژاد، او سوژههاي جديدي را در اين مورد مطرح كرد كه مهمترين آنها، تاكيدات مكرر بر تكذيب هولوكاست و طرح سوالاتي در اين زمينه بود كه منجر به انتقاد بعضي از سياستمداران اصلاحطلب و اصولگرا گرديد. اين گروه از سياستمداران، معتقد بودند اظهاراتي از اين دست، فايده زيادي براي آرمان فلسطين ندارد اما موجب تحميل هزينههاي غيرضروري بر ايران شده است. از جمله رئيس اصولگراي يكي از كميسيونهاي مجلس هفتم، در انتقاد به همين اظهارات تاكيد كرد: »وقتي كسي از يك كرسي دانشگاهي به يك جايگاه عالي سياسي ميرسد بايستي نسبت به اظهارات خود مراقبت بيشتري داشته باشد.« چندي بعد از آن هم كه وزارت خارجه دولت نهم مبادرت به برگزاري كنفرانس هولوكاست در ايران كرد، بسياري از نمايندگان اصولگراي مجلس هفتم، اين اقدام را مورد اعتراض قرار دادند. اما احمدي نژاد و مشاورانش هيچگاه ادعاي منتقدان را نپذيرفتند و برصحت اقدام خود پافشاري نمودند. پس از آن هم، زماني كه سران عرب در كنفرانس آناپوليس شركت كردند با حملات و انتقادات شديد مسئولان دولت نهم مواجه شدند. البته شايد به بخشي از عبارات مورد استفاده مسئولان دولتي براي اعتراض به اعراب حاضر در آناپوليس، انتقاداتي وارد بود اما اكنون صحت تحليل مسئولان دولتي نسبت به پروژه آناپوليس آشكار گرديد. اين پافشاريها نشان ميداد كه در دولت نهم، جايگاهي بسيار بالاتر از سالهاي گذشته، براي فلسطين در نظر گرفته شده است و همين امر هم موجب افزايش بهانهجوئي برخي دشمنان خارجي ايران گرديد. سابقه ذهني فوقالذكر، هر كسي را دچار اين توقع ميكرد كه در فاز جديد از تحولات فلسطين، مسئولان دولت نهم شديدترين واكنشها و موضعگيريها را نسبت به برخي سران عرب داشته باشند. زيرا بدون ترديد، رفتار و گفتار سران بعضي از كشورهاي عرب موجب ايجاد چنددستگي در صفوف اعراب و مسلمانان شد و همين امر، تداوم جنايات اسرائيليها را به مدت سه هفته امكان پذير ساخت. اين نكتهاي بود كه در كنفرانس خبري روز پنجشنبه در پرسش خبرنگار يك روزنامه حامي دولت از احمدي نژاد مورد توجه قرار گرفت. خبرنگار اصولگرا در سوال خود،به دنبال دريافت تاييديهاي از رئيسجمهور در خصوص كاهش سطح روابط ايران با بعضي از اين كشورها -به خصوص مصر و عربستان - بود. اما رئيسجمهوربه اين خبرنگار و ساير مخاطبان يادآوري كرد كه مراقب طراحيوتوطئه هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي باشند. احمدينژاد ضمن تاكيد بر وجود انتقاداتي نسبت به رفتار سران عرب، در عين حال بار ديگر بر گسترش روابط با كشورهاي اسلامي تاكيد و حتي اعلام كرد: »ما مشكلي براي رابطه با مصر نداريم.« رئيس جمهور در توجيه اين سخنان خود اظهار داشت: »ما همواره خواستار روابط دوستانه با كشورهاي منطقه خصوصا كشورهاي اسلامي بودهايم و خواهيم بود و حواسمان هست كه طراحي امريكا و رژيم صهيونيستي موجب كدورت نشود... ايجاد فاصله ميان ملتها و دولتهاي منطقه، خواست رژيم صهيونيستي است«. اظهارات اخير احمدينژاد نشان ميداد حتي در يكي از كليديترين مفاهيم مورد توجه دولت نهم، ميتوان نامهربانيها و حتي رفتار نزديك به خيانت برخي كشورهاي عرب را تحمل كرد تا شايد بتوان نقاط مشترك را تقويت و از اين نقاط براي رسيدن به اهداف والا، بهرهگيري نمود. اما اين سخنان مهرورزانه تنها دقايقي ادامه يافت و هنگامي كه نوبت به بعضي مسائل داخلي رسيد، اظهارات رئيسجمهور، رنگ و بوي ديگري گرفت. تغيير فاز در گفتار رئيس جمهور، زماني آغاز شد كه يك خبرنگار اصولگرا در سوالي جهتدار، هدف موضوعاتي همچون طرح را القاي وجود بحران در كشور دانست. رئيس جمهور هم ضمن تاييد سخنان خبرنگار اصولگرا، گفت: قاعدتاً براي مقايسه دو فراز از سخنان رئيس جمهور، نياز به توضيح اضافي وجود ندارد. لابد رئيسجمهور و مخاطبان او ميدانند كه چه كسي بوده است و كساني كه رئيس جمهور، آنها را به آمارسازي دروغ متهم مينمايد چه كساني هستند؟ اما آيا بهتر نبود در اين كنفرانس خبري كه حتي تقويت مباني مشترك با مصر و عربستان مورد تاكيد رئيس مهرورز دولت نهم قرار گرفت، در برخورد با منتقدان داخلي هم، كمي مهرباني به خرج داده ميشد و منتقدان دولت به صورت دسته جمعي به چوب و رانده نميشدند؟ سرمقاله آفتاب يزد