انتشار ياداشتهاي محرمانه نخستوزير اسراييل
در يادداشتهاي منتشر شده موشه شاريت فاش شده که پس از توقف بمباران اسراييل عليه غزه در سال 1955، رهبران اسراييل به اين نتيجه رسيدند که اشغال غزه هيچ مشکلي را حل نميکند و ادامه وجود اسراييل تنها مبني بر اصل قدرت وايجاد تنش و بر افروختن جنگ با هر کشور عربي است.
پرس.تي.وي: يادداشتهاي محرمانه موشه شاريت نخستوزير سابق اسراييل منتشر شده که در آنها بر تروريسم مقدس تاکيد شده و در جاي ديگري گفته شده که بنگوريون خواستار تجزيه لبنان بود. در يادداشتهاي منتشر شده موشه شاريت فاش شده که پس از توقف بمباران اسراييل عليه غزه در سال 1955، رهبران اسراييل به اين نتيجه رسيدند که اشغال غزه هيچ مشکلي را حل نميکند و ادامه وجود اسراييل تنها مبني بر اصل قدرت وايجاد تنش و بر افروختن جنگ با هر کشور عربي است. ليويا روکاش نويسنده اسراييلي در پژوهش خود در مورد ياداشتهاي شاريت به عنوان اولين وزير امور خارجه اسراييل ميگويد: «خطر عربي اسطورهاي است که اسراييل آن را به دلايل داخلي خلق کرده است و نظامهاي عربي قادر به انکار آن نيستند، هر چند آنان هميشه در ترس دايمي از آمادگي اسراييل براي جنگ جديدي بسر ميبرند». وي افزود: «اشغال شبه جزيره سينا و غزه در دستورکار رهبران اسراييل بود و آنها قدرت خود در بقاء را در ايجاد خطرهاي جديد و جنگهاي جديد ميدانند». روکاش در کتاب خود با عنوان «تروريسم مقدس اسراييل و يادداشتهاي شاريت» مينويسد: «امنيت اسراييل بهانهاي رسمي براي اسراييل و آمريکا است تا حق مردم فلسطين در تعين سرنوشت خود براي تشکيل کشور مستقل را انکار کنند. اين موضوع همچنين بهانهاي براي نقض قطعنامههاي بينالملي توسط اسراييل است که خواهان بازگشت مردم فلسطين به کشورشان است و قاتلان اسراييلي با پيش گرفتن سياسي کوچ دادن فلسطينيها حاضر به قرباني کردن يهوديان براي تحريک و توجيه عمليات انتقامجويانه خود هستند». نعوم چامسکي پژوهشگر معروف آمريکايي در مقدمه اين کتاب که به تازگي در قاهره منتشر شده است، ميگويد: «بين اسراييل و آمريکا رابطه خاصي وجود دارد که ميتوان آن را به شراکت سرمايه و سلاح و حمايت ديپلماتيک تفسير کرد». چامسکي با اشاره به اهميت يادداشتهاي منتشر شده شاريت و اين که اين يادداشتها منبع مستند اساسي است، ميافزايد: «خانواده شاريت از سوي اسراييل مورد فشار فراوان قرار گرفتند تا اين يادداشتها چاپ نشود». اين متفکر يهودي ـ آمريکايي افزود: «کشمکش بين بنگوريون و شاريت سبب شد تا شاريت به دليل مخالفتش با سياستهاي بنگوريون در سال 1956 از کابينه کنار گذاشته شود». شاريت در خاطرات سال 1953 ميگويد: «رهبران اسراييل در صدد اشغال صحراي سينا هستند و مصريها راه را براي اشغال سينا هموار نکردند. اسراييليها دست به کشتار وحشيانهاي زده و تلاش کردند با بهانهتراشي عمليات جديدي را ساخته و پرداخته کنند تا نگاههاي مردم جهان از حادثه اول منحرف شود». در اين کتاب در مورد لبنان آمده است: «بنگوريون در نامهاي به شاريت، وي را متهم ميکند که جرات لازم براي تلاش در تبديل لبنان به يک کشور مسيحي را ندارد. از ديد بنگوريون، لبنان ضعيفترين کشور در ميان کشورهاي اتحاديه عرب است و به راحتي ميتوان لبنان را از صف کشورهاي عربي خارج کرد». شاريت که به سياستمداري ميانهرو معروف است، در پاسخ بنگوريون ميگويد: «تجزيه لبنان و تشکيل کشور مسيحي در کوتاه مدت فايده دو چنداني براي اسراييل دارد، اما در دراز مدت براي اسراييل يک فاجعه است و زيان خواهد ديد». روکاش نويسنده کتاب ميگويد: «تجزيه لبنان و جدا کردن آن از بقيه کشورهاي عربي، آرزوي ديرينه اسراييل است». شاريت ميگويد: «اسراييل هميشه به دنبال ايجاد انفجار جنگ جديدي است تا تنش به وجود بياورد و سپس دست به عمليات انتقامي بزند، زيرا روحيه ارتش اسراييل با اصل تروريسم مقدس تغذيه ميشود». روکاش نتيجه ميگيرد: «يادداشتهاي روزانه شاريت، ادعاهاي صهيونيستي را ويران کرده و توجيه اين پديده است که چرا صهيونيسيم نميتواند ميانهرو باشد و اين که چگونه اعمالش هميشه منجر به ناکامي ميشود و اينکه دولت اسراييل هميشه اصل تروريسم مقدس را عليه کشورهاي عربي پيرامون خود بکار ميبرد، اما اين اعمال نميتواند صهيونيسم را از داخل آزاد کند».