شهر حال و هوای دیگری داشت

آقای ناطق نوری با آن قدرت بدنی ایشان را بلند کرد و سوار هلی‌کوپتر نمود. ظاهرا به بیمارستان پهلوی (بیمارستان امام فعلی) رفتند. آنجا هم که پرسنل متوجه ورود امام شده بودند، برای دیدار با ایشان هجوم آورده بودند. آن موقع مرغ توفان سر کار بود و جلوی پخش آن را گرفته بود.

کد خبر : 73179
مدیرمسوول آرام و بی حاشیه روزنامه رسالت درست سی سال قبل جوان سی و یک ساله‌ای بود که در جریان سیال خون انقلاب در رگ‌های گرفته ایران داشت. خاطرات شفاهی او سرشار از نکات نغزی از نقش‌آفرینان واقعی انقلاب اسلامی است. گو اینکه مرد بی جنجال روزنامه رسالت در روزهای قبل و بعد از بیست و دومین روز بهمن پنجاه و هفت هم بی سر و صدا شاهد و ناظر و عامل و بانی بسیاری از رخدادها بود. نبوی پس از استقرار بدنه نظام، ابتدا در حزب جمهوری قبول مسئولیت کرد. بعد لباس سبز سپاه را به تن کرد. وزیر پست و تلگراف و تلفن شد و دوره‌هایی چهار و پنجم را در خانه ملت گذراند تا نهایتا به حکم رهبر انقلاب، عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام شود. چند خطی که خواهید خواند گزینشی از یادکردهای مهندس سید مرتضی نبوی از چند روز منتهی به انفجار نور است: با پیش آمدن موضوع ورود امام به ایران و جریان تشکیل ستاد استقبال از حضرت امام در مدرسه رفاه مستقر شدیم. آقای رجایی، مهندس حسین مظفری نژاد، آقای شجاعیان، آقای محمدی و... هم بودند. آقایان سعید محمدی تشکیلات تبلیغاتی‌شان را در مدرسه رفاه مستقر کردند و به کار تکثیر اعلامیه‌های امام پرداختند و در واقع در مدرسه رفاه یک واحد تبلیغاتی راه‌اندازی کردند. ما در مدرسه رفاه کارهای مختلفی انجام می‌دادیم. شبها نگهبانی می‌دادیم و از چوب به عنوان اسلحه استفاده می‌کردیم! تا اینکه روز موعود روز تشریف‌فرمایی حضرت امام پیش آمد. روزی که قرار بود ایشان به ایران بیاید، گروهی از بر و بچه‌ها در تلوزیون آماده شده بودند، مراسم ورود امام را از تلوزیون پخش کنند. با ما هم در مدرسه رفاه ارتباط برقرار کرده بودند. روز ورود امام در مدرسه رفاه مستقر بودیم و منتظر بودیم امام پس از سخنرانی در بهشت زهرا به اینجا تشریف آورند. نظاره‌گر تصاویر ورود امام به ایران از تلوزیون بودیم که یک دفعه تصاویر قطع شد. آن موقع مرغ توفان ـ بختیار ـ سر کار بود و جلوی پخش آن را گرفته بود. مردم به محض قطع شدن تصاویر به خیابان‌ها ریختند. از اینکه نمی‌توانستم مدرسه رفاه را ترک کنیم، ناراحت بودم و تا عصر هنگام در انتظار ورود امام ماندم.

امام پس از تشریف‌فرمایی به بهشت زهرا به علت ازدحام جمعیت، سوار هلی کوپتر شدند. آقای ناطق نوری با آن قدرت بدنی ایشان را بلند کرد و سوار هلی‌کوپتر نمود. ظاهرا به بیمارستان پهلوی (بیمارستان امام فعلی) رفتند. آنجا هم که پرسنل متوجه ورود امام شده بودند، برای دیدار با ایشان هجوم آورده بودند. لذا ظاهرا با یک ماشین پژو آمدند. سپس ماشین را عوض کرده و سوار پیکان شده بودند. حضرت امام به حاج آقا ناطق گفته بودند که ما در تهران فامیلی داریم مرا به خانه آن‌ها ببر. روزی بر حسب تصادف به آن خانه سر زدم، آنجا به من گفتند که «امام چند ساعتی در این خانه اقامت داشت». این خانه در یکی از کوچه‌های فرعی بهار شیراز، نزدیکی‌های خیابان شریعتی واقع بود. بعدها صاحبش آن را به دفتر مجله "مسجد" فروخته است و هم اکنون دفتر مجله مسجد در آن خانه استقرار دارد.

ظاهرا به دلیل حضور یک سری از اعضای نهضت آزادی از جمله مهندس بازرگان و هاشم صباغیان و.... امام به مدرسه علوی رفتند؛ در حالی که پیش از آن قرار بود به مدرسه رفاه تشریف بیاورند و به همین دلیل نیز ستاد در مدرسه رفاه استقرار یافته بود. نمی‌دانم شاید به دلیل حساسیت امام نسبت به نهضت آزادی‌ها و شاید به علت مسائل امنیتی بود که امام به مدرسه رفاه نیامدند. می‌توان حدس زد که پیشنهاد نرفتن امام به مدرسه رفاه از سوی آقای شهید مطهری بود. چون ایشان هم نسبت به مجاهدین خلق حساسیت داشت، هم نهضت آزادی. الان در جریان مرور خاطرات، قیافه شهید مطهری برایم زنده شد که عبا را زمین گذاشته، آستین‌ها را بالا زده و مثل یک فرد معمولی با تحرک بسیار در حیاط مدرسه علوی در تلاش و کار و فعالیت بود. امام هم به ایشان خیلی علاقه‌مند بودند. این را هم بگویم که آقایان مطهری و کروبی در مدرسه علوی و افراد نهضت آزادی در مدرسه رفاه بودند.

...عده‌ای از گروه‌های چپی نیز که عمدتا در خارج از کشور فعالیت می‌کردند، به ایران آمدند. اینها به کارخانجات اطراف تهران رفته و و تا مدتها برای انقلاب غائله درست می‌کردند. آن‌ها در کارخانجات خوش خدمتی می‌کردند. نمایشنامه‌های چپی برای کارگرها اجرا می‌کردند و به خیال خودشان می خواستند سرنوشت کارگرها را جدا کنند. آن‌ها برای خودشان در مقابل انقلاب دکان باز کرده بودند و نظم و ترتیب‌های مارکسیستی را آنجا پیاده می‌کردند و کارگرها را به خواسته‌های بیشتر تحریک می‌نمودند. از جمله کارهای ما در مدرسه رفاه برخورد با اینگونه افراد بود؛ یعنی رفتن و خنثی کردن فعالیت‌هاای آن‌ها.... روز 21 بهمن 1357 بود که به اتفاق آقای نجفی علمی از یکی از کارخانجات برمی‌گشتیم. به میدان آزادی که رسیدیم، احساس کردیم شهر حال و هوای دیگری دارد.... در مسیر دیدم که مردم دهن به دهن این خبر را به هم می‌رسانند که حضرت امام طی اعلامیه‌ای فرمودند: «حکومت نظامی باید شکسته شود.» آن ایام رادیو هنوز در اختیار رژیم بود و مردم اینگونه خبرها را تلفنی یا دهان به دهان به هم می‌رساندند. همان روز مردم به پادگان نیری هوایی رفته و به پرسنل نیروی هوایی کمک کرده بودند و برای اولین بار بود که اسلحه از پادگان‌ها بیرون آمده بود. بعدها که به سپاه رفتم یکی از نیروهای شهربانی را دیدم. او در بحبوحه پیروزی انقلاب مسئول مرکز بی‌سیم شهربانی بود و درباره نقش خود در تسلیم شدن کلانتری‌ها حرف می‌زد. او می‌گفت بی‌سیم قوی مرکز را روشن کرده بودم و با روشن شدن آن، بی‌سیم رئیس شهربانی از کار می‌افتاد و نمی‌توانست به مرکز پیغام بدهد تا مرکز پیام او را به کلانتری‌ها ارسال کند. در عوض از جانب خودم به کلانتری‌ها این گونه پیام می‌دادم که: تسلیم شوید، مقاومت نکنید، اسلحه‌هایتان را تحویل دهید. کلانتری‌ها بدین گونه به سرعت البته بعضا با یک سری درگیری‌ها تسلیم شدند. خاطرات سیدمرتضی نبوی. به کوشش جواد کامور بخشایش. دفتر ادبیات انقلاب اسلامی سوره مهر. صفحات 117 تا 124
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: