میرحسین ازالگوی احمدینژاد پیروی میکند
او در فضای گفتمانی احمدینژاد مدلی را یافته که کاندیدا را بینیاز از رفتن زیر بلیط احزاب میکند. در این چارچوب، اقدام خاتمی و طرح این موضوع که از میان او و میرحسین یک نفر کاندیدا میشود، فرار به جلو تفسیر میشود تا رقابت احتمالی میان او و میرحسین فروکش کند.
یکی از عمدهترین رسانههای حامی دولت، در تحلیلی نوشت میرحسین موسوی از الگوی احمدینژاد برای ورود به انتخابات بهره میبرد. به گزارش «فردا» رجانیوز در یادداشتی با اشاره به اینکه میرحسین موسوی قفل سکوت چند ساله خود را شکسته و قصد دارد به صورت مستقل از احزاب و جریانهای سیاسی خود را در معرض رأی مردم قرار دهد، این نوع ورود به انتخابات را الگوبرداری از کیفیت حضور احمدینژاد در انتخابات ریاست جمهوری گذشته دانسته و در تیتر یادداشت مذکور نوشته است: «میرحسین و بینیازی از احزاب؛ خیز به سوی مدل احمدینژاد». نویسنده این یادداشت آورده است: سنجیدن رأی مردم بدون وابستگی به احزاب و گروههای سیاسی همان مدلی است که احمدینژاد در سال 84 با آن وارد میدان شد و اتفاقاً با اقبال عمومی نیز مواجه گردید. گرچه نتیجه رأی مردم در آن انتخابات و مواضع صریح رئیس دولت نهم درباره وامدار نبودن به احزاب و گروههای سیاسی به مذاق مخالفان خوش نیامد و این نکته را همواره به عنوان نقطه ضعفی در کارنامه وي میدانستند و با تکیه بر آن بعضاً به تخریب دولت میپرداختند، اما تجربه موفق این رویکرد در جلب افکار عمومی، جذابیت بیشتری برای برخی کاندیداها آن هم در فصل انتخابات فراهم میکند و به نظر میرسد این تجربه، میرحسین را که دست کم در 2 انتخابات در تعلیق آمدن و نیامدن نگه داشته بود، از سردرگمی نجات داده است. وی سپس مروری بر سیر رفتارهای سیاسی اخیر میرحسین موسوی داشته و نوشته است؛ راهاندازی سایت "کلمه" از سوی حامیان وی و تحلیلها و چهرههایی که بر این سایت نقش میبندد که عموماً از ژنرالهای حزبی نیستند، بیاعتنایی به اقدام خاتمی در طرح نام وی به عنوان کاندیدای احتمالی اصلاحطلبان، شکست سکوت چندین ساله خود با مرور بر کارنامه مدیریتش آن هم نه با رسانههای حزبی بلکه با همان سایت کلمه، نشان میدهد که او علاقهای ندارد که زیر پرچم دوم خردادیها به صحنه بیاید. رجانیوز در ادامه با اشاره به مصاحبه اخیر میرحسین موسوی با سایت کلمه و تأکید وی بر صادق بودن با مردم، نوشته است: این نوع گفتار البته سالها بود که در ادبیات دولتمردان منسوخ شده بود و دیگر معیاری برای سنجش میزان موفقیت دولت محسوب نمیشد اما در فضای گفتمانی ایجاد شده پس از دولت نهم اکنون میرحسین اینگونه ورود خود به عرصه سیاسی را رقم میزند و در پی مدلی است که رابطه دولت و مردم را بیواسطه احزاب و جریانهای تابلوی سیاسی رقم میزند. نویسنده در انتها آنچه را که مورد هراس جریان دوم خرداد است و البته امکان تحقق بیشتر آن نیز وجود دارد، مستقل به میدان آمدن میرحسین دانسته و ادامه داده است: آنها هر بار که نامی از میرحسین بردند، در واقع در پی آن بودهاند که پلی برای حضور در قدرت پیدا کنند و اینک رویکرد میرحسین حکایت از آن دارد که او نمیخواهد پلی برای ورود آنها به قدرت باشد. او در فضای گفتمانی احمدینژاد مدلی را یافته که کاندیدا را بینیاز از رفتن زیر بلیط احزاب میکند. در این چارچوب، اقدام خاتمی و طرح این موضوع که از میان او و میرحسین یک نفر کاندیدا میشود، فرار به جلو تفسیر میشود تا رقابت احتمالی میان او و میرحسین فروکش کند.