«خواستیمدرتاريخبماند،رهبريبيطرفاست»
خواستیم در تاريخ بماند که رهبري در انتخابات بيطرف است.
آینده: در يکي از جلسات همه بودند، آقاي هاشمي از قم آمدند، با يک چمدان بزرگ، دوستان خنديدند و از ايشان سوال کردند چمدان چيست؟ و هاشمي گفت پولي است که امام براي حزب داده..امام نسبت به خود بزرگان حزب يعني آقاي خامنهاي و رفسنجاني احساس خطر کردند و بين بودن حزب و لطمه نخوردن اين آقايان دومي را انتخاب کردند. حجتالاسلام مسیح مهاجری ، با اشاره به عملکرد روزنامه جمهوری اسلامی در دوم خرداد 76 گفت: خواستیم در تاريخ بماند که رهبري در انتخابات بيطرف است. وی با رد طرفداری این روزنامه در آن مقطع از خاتمی مقابل ناطق نوری گفت: يادم ميآيد يکي از دوستان جناح راست مصاحبهاي کرد و گفت: آقا نظرشان نسبت به اين کانديداست و ما براي همين به ايشان رأي ميدهيم. ما بلافاصله موضعگرفتيم و گفتيم اين دروغ است و شما حق نداريد از زبان آقا حرف بزنيد. شما حرف خودتان را بزنيد. ما اين کار را کرديم تا در تاريخ بماند که رهبري در انتخابات بيطرف است. آن حرف حيثيت رهبري را به خطر ميانداخت و ما از رهبري دفاع کرديم، حرف ما انتخاب شدن يا نشدن کانديداي مورد نظر نبود، بلکه براي ما حفظ اعتبار رهبري اولويت اصلي را داشت. من معتقدم يکي از بهترين فرازهاي تاريخ 30 ساله روزنامه جمهوري اسلامي در آن دوران اتفاق افتاد. البته بد نيست اين را اضافه کنم که پس از رياستجمهوري آقاي خاتمي، ما اولين روزنامهاي بوديم که از ايشان انتقاد کرديم. وی درخصوص سهمخواهی گروههای سیاسی فرصتطلب گفت:منافقين تا قبل از انقلاب مسائلي را که پس از انقلاب مطرح کردند به زبان نميآوردند. پس از پيروزي انقلاب اولين گروهي که سهم خواهي کردند منافقين بودند. مطرح کردن مسائلشان را قبل از انقلاب به مصلحت نميدانستند و مصلحت خود را جازدن خود در جمع انقلابيون ميدانستند و چون مطالعات تاريخي بيشتري داشتند و کار تشکيلاتي وسيعتري کرده بودند، از خيليها بهتر ميدانستند وقت سهمخواهي از انقلاب چه موقع است و منتظر ماندند تا انقلاب پيروز شود و بعد شروع به سهمخواهي کنند. همينطور ساير گروهها و افرادی مثل بنيصدر که اوايل سخنرانيهاي مذهبي داشت، مثلاً در مورد فلسفه حجاب، «الکتريسته موهاي زن را که جاذب افکار مرد بود» دخيل ميدانست و با اين سخنان به ظاهر علمي و مذهبي سعي در جذب مخاطب داشت و براي رياستجمهوري و حتي براي بالاتر از آن برنامه داشت. نهضت آزادي با بنيصدر قبل از رياستجمهوري مشکل داشت و حتي در جلسات شوراي انقلاب بازرگان به صورت خيلي بدي با بنيصدر برخورد ميکرد و حتي به وي نگاه هم نميکرد. اما آن روزي که رأي اعلام شد و او رسماً رئيسجمهور شد، بازرگان به منزل بنيصدر رفت و به گفته شاهدان عيني که براي من نقل کردهاند بنيصدر روي تخت دراز کشيده بود و آقاي بازرگان دو زانو روبهروي تخت نشسته بود و بنيصدر استراحت ميکرد و آقاي بازرگان ميگفت: «جناب آقاي بنيصدر»، تا شايد با رئيسجمهور شدن بنيصدر بتوانند دست به دست هم در مقابل خط امام بايستند و حتي منافقين هم زير چتر بنيصدر قرار گرفتند تا در مقابل خط امام بايستد و جريانات هفتم تير و انفجار حزب جمهوري از همينجا به وجود آمد. این یار شهید آیتالله بهشتی با اشاره به خاطرهاي از ایشان گفت: روز هفتم تير و يک ساعت قبل از شهادت آقاي بهشتي، به ايشان گفتم اين روزها پس از برکناري بنيصدر و حکم عدم کفايت سياسي از مجلس و تأييد امام، من وقتي در نقاط مختلف کشور سخنراني ميکنم، پس از منبر جوانهايي ميآيند و ميگويند ما فريب خورديم و تبليغات عليه آقاي بهشتي را قبول کرديم و احساس گناه ميکنيم، ولي دست ما که به آقاي بهشتي نميرسد. شما که ايشان را ميبينيد از آقاي بهشتي طلب حلاليت کنيد؛حالا، شهيد بهشتي! ما به اين جوانها چي بگوييم؟ ايشان گفتند: «آقاي مهاجري به همه اينها که اين حرف را ميزنند، بگوييد بهشتي شما را از اول هم بخشيده بود اما يک خواهش هم از شما دارد، با توجه به تجربه به دست آمده از اين به بعد فريب تبليغات سوء دشمن را نخوريد». متأسفانه به اين خواهش عمل نشد و از طريق ترور شخصيت چهرههاي خوشنام، دشمن و گروههاي تشنه قدرت وارد عمل شدند. در مورد آقاي بهشتي هم همين رخ داد، لذا امام هم در مورد ايشان فرمود: «آن چيزي که مرا بيش از شهادت آقاي بهشتي متأثر ميکند مظلوميت اوست» وی ادامه داد: هنوز هم از ابزار تخريب استفاده ميکنند به قول شهيد بهشتي که ميگفت: «انقلاب دو چيز ميخواهد يکي خون و ديگري خون دل» ايشان به ما ياد داد براي حفظ انقلاب بايد خون دل خورد، گرچه خود شهيد بهشتي هم خون دل خورد و هم خون داد.الان مشاهده ميکنيم افراد خدوم و با سابقه انقلابي اينطور توسط افراد تازه به ميدان آمده که هويت مشخصي ندارند، تخريب ميشوند. عضو حزب جمهوری اسلامی درباره موضع امام (ره) در زمینه تاسیس و انحلال این حزب گفت: هنگام تشکيل حزب جمهوري اسلامي، ما با دو نکته از سوي امام مواجه بوديم. يکي اين که ايشان با توجه به سابقه بد احزاب در ايران اعتقاد به کار حزبي نداشت و دوم اين که با توجه به اعتقاد بعضي از بزرگان مثل آقاي بهشتي به کار تشکيلاتي و صحبتهاي اين بزرگان با امام و قانع شدن ايشان، امام به حزب و تشکيل آن کمک کرد. حتي من يادم هست، در يکي از جلسات شوراي مرکزي که همه تقريباً بودند، آقاي هاشمي از قم آمدند، از خدمت امام و با يک چمدان بزرگ، دوستان همه خنديدند و از ايشان سوال کردند چمدان چيست؟ و آقاي هاشمي گفت پولي است که امام براي کمک به حزب داده است. ميبينيم که امام حتي کمک مالي هم به حزب ميکردند. يعني پس از تاريخ سوء احزاب و افراد وابسته، اميد داشتند که با توجه به حضور ياران امام در حزب، آن تجربههاي قبلي از بين برود و تجربه جديد و خوبي به دست بيايد، همانند خود نظام جمهوري اسلامي. اگر اين تجربه ادامه پيدا ميکرد، قطعاً فرهنگ تحزب در کشور ريشهدار ميشد. توقف حزب در اين زمينه تأثير منفي گذاشت و باز سابقه احزاب در قبل انقلاب باقي ماند به خصوص اين که بعد از پيروزي احزاب ديگر هم عملکرد خوبي نداشتند. مهاجری با رد ارتباط بين توقف حزب و تولد مجمع روحانيون مبارز گفت: ماجرا اين بود که بزرگان مؤسس حزب به دليل ترورهاي مکرر نميتوانستند در جلسات حضور يابند و بايد ديگران حزب را اداره ميکردند. در شهرستانها هم مسائلي پيش آمده بود، مثلاً اختلافات بعضي از دبيرهاي حزب با نهادهايي مثل جهاد، سپاه، کميته و... که حتي يک مورد هم با توجه به مسئوليتم در سازمان شهرستانها به بنده واگذار شد که به شهرستان مورد نظر رفتم و رسيدگي کردم و در گزارش خود آوردم که نهادها مقصر نيستند و دبير حزب هم مقصر نيست، ولي کمي تندروي کرده است و بايد به وي تذکر داد که ملايمتر برخورد شود. اتفاقاً همين مورد مسئله را حادتر کرد، چرا که خبرگزاري جمهوري اسلامي با اين شخص که هم امام جمعه بود و هم دبير حزب مصاحبه ميکند و ميپرسد اگر شما مختار باشيد يا نماينده امام باشيد و يا دبير حزب، کدام يک را انتخاب ميکنيد. اين آقا ميگويد دبيري حزب را ترجيح ميدهم که امام اين مصاحبه را در بولتن محرمانه خبرگزاري جمهوري اسلامي ميبيند. براي امام، مهم نبود که نسبت به ايشان کسي چيزي بگويد، ولي از تفکر عجيب اين آقا، با توجه به دبيري حزب و امامت جمعه شهرستان احساس خطر کردند و البته نمونههايي ديگر هم در شهرستانها پيش آمد که امام نسبت به خود بزرگان حزب يعني آقاي خامنهاي و رفسنجاني احساس خطر کردند و فکر کردند اگر جريان ادامه پيدا کند، اين آقايان لطمه ميخورند و در واقع بين اين که حزب باشد ولي اين آقايان لطمه بخورند يا اين که حزب متوقف شود و اين آقايان حفظ شوند، امام دومي را انتخاب کردند تا اين آقايان براي انقلاب حفظ شوند و انتخاب درستي بود. امام، مدتي قبل از توقف حزب حاج احمد آقا را فرستاده بودند تا با شرکت در جلسات شوراي مرکزي، از روند کلي حزب باخبر شوند و نظر ايشان بر اين اساس بود. براي جلوگيري از تبليغات سوء عليه حزب، ترتيبي داده شد تا نامهاي توسط آقاي خامنهاي و هاشمي به امام نوشته شود و در آن توقف حزب به امام خبر داده شود.