پشتپرده پروژه بحرین به بهانه سخنرانی ناطق
پادشاهی بحرین در حالی طی ده روز گذشته یک کارزار سیاسی تمامعیار را علیه جمهوری اسلامی به راه انداخته که وزارت خارجه ایران در این مدت عملاً در نوعی انفعال فرو رفته است.
شهابنیوز: در ادامه واکنشهای غوغاسالارانه و مشکوک دولت بحرین به اظهارات حجتالاسلام و المسلمین علی اکبر ناطق نوری؛ ورود کشتیهای ایرانی به آبهای ساحلی بحرین ممنوع شد. پادشاهی بحرین در حالی طی ده روز گذشته یک کارزار سیاسی تمامعیار را علیه جمهوری اسلامی به راه انداخته که وزارت خارجه ایران در این مدت عملاً در نوعی انفعال فرو رفته است. طی ده روز گذشته نه تنها مذاکرات گازی ایران و بحرین به صورت یکجانبه از طرف منامه تعلیق شده؛ که گزارشهای مختلف نشان میدهد دولت بحرین حداقل در دو پرواز مانع ورود شهروندان ایرانی به این کشور شده است. پادشاهی بحرین همچنین دیپلماتهای مشغول مذاکره در ایران پیرامون توافقنامه گازی تهران ـ منامه را فراخوانده و در تازهترین اقدام از کشتیهای ایرانی خواسته است تا اطلاع ثانوی تحت هیچ شرایطی وارد آبهای سرزمینی بحرین نشوند. این همه در حالی است که دولت بحرین در ابعاد بینالمللی نیز با استفاده از رخوت وزارت خارجه ایران و روابط نامساعد دولت نهم با اعراب؛ یک ماجرای ساده را تا حد یک مناقشه بدخیم جهانی بالا برده است. طی روزهای گذشته، کشورهای اردن، کویت، امارات، عربستان، قطر و عمان با صدور بیانیههای جداگانه رسماً از دولت بحرین حمایت کرده و جمهوری اسلامی را مورد انتقاد قرار دادهاند. حسنی مبارک رئیسجمهور مصر و ملک عبدالله پادشاه اردن هم سرآسیمه به منامه رفتهاند تا «همبستگی»! خود را با پادشاه بحرین به نمایش بگذارند. کار به جایی رسیده که «بشار اسد» رئیس جمهوری سوریه و «ملک محمد» پادشاه مراکش در گفتوگوهایی تلفنی با پادشاه بحرین پشتیبانی خود را از این کشور در مقابل ایران اعلام داشته و «سرگئی لاوروف» وزیر خارجه روسیه و «علی باباجان» وزیر خارجه ترکیه با سفر به منامه، حمایت خود را از کشور بحرین مورد تاکید قرار دادهاند. این جنجال بیسابقه و مشکوک که علی الظاهر پس از سخنان علی اکبر ناطق نوری در مراسم 22 بهمن شهر مشهد کلید خورده است؛ تیرماه سال گذشته نیز پس از مقاله حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان در ابعادی کوچکتر ایجاد شده بود. با این حال جای هیچ تردیدی وجود ندارد که غوغاسالاری پادشاهی بحرین درباره اظهارات ناطق نوری فقط و فقط یک بهانهجویی سیاسی است. چرا که اگر حسین شریعتمداری در مقاله هجدهم تیرماه سال 86 خود ادعا کرده بود که مردم بحرین خواستار پیوستن مجدد به ایران هستند؛ حجتالاسلام ناطق نوری مطلقاً چیزی در این زمینه نگفته بود و تنها با اشاره به یک واقعیت مسلم و انکارناپذیر تاریخی یادآور شده بود که کشور بحرین حدود 3 دهه قبل، استان چهاردهم و جزئی از خاک ایران بوده است. واقعیت مسلم و مستندی که هیچ کس حتی دولتمردان بحرینی قادر به تکذیب آن نیست. طی یک هفته گذشته سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی حداقل در سه مصاحبه مختلف تاکید کرده است که «تهران به استقلال و حاکمیت ملی بحرین احترام میگذارد» و اظهارات آقای ناطق نوری صرفاً بیان یک واقعیت تاریخی درباره گذشته ایران بوده است. این موضع به صراحت از سوی حسين اميرعبداللهيان سفير جمهوري اسلامي ايران در بحرين نیز بیان شده است. با این حال، طرف بحرینی که اهداف دیگری را از این پروژه سیاسی دنبال میکند هیچ تمایلی به شنیدن مواضع محکم تهران ندارد و با همراهی سران عرب میکوشد اظهارات تاریخی ناطق نوری را به عنوان یک «تهدید» علیه حاکمیت ملی خود نشان دهد. برای آگاهی از پشت پرده این جنجال سیاسی توجه به سه نکته ضروری است. نخست آن که پادشاهی بحرین، میزبان اصلی ناوگان پنجم آمریکا در خاورمیانه است و یکی از ابزارهای اصلی کاخسفید در پیشبرد پروژههای بینالمللی آمریکا محسوب میشود. نکته دوم نیز در ساختار اجتماعی و سیاسی کشور بحرین ریشه دارد. بحرین در میان کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس تنها کشوری است که به رغم داشتن اکثریت ۷۰ درصدی شیعه، توسط یک حکومت و پادشاه سنی اداره میشود. این مساله باعث شده است که ساختار سلطنتی بحرین هر از گاهی به دنبال دستاویزی جهت تشدید محدودیتهای اکثریت شیعه این کشور باشد. نکته سوم نیز به رابطه نامناسب ایران و اعراب بازمیگردد که طی سه سال اخیر به دلیل برخی سخنرانیهای محمود احمدینژاد از هر زمان دیگری تیرهتر شده است. با توجه به این سه واقعیت میتوان درک کرد که چرا سران کشورهای عربی سرآسیمه به منامه میروند تا سناریوی پادشاهی بحرین را جذابتر کنند و چرا افرادی نظیر «عمرو موسي» دبير كل اتحاديه عرب یا «عبدالرحمن العطيه» دبير كل شوراي همكاري خليج فارس این گونه به میدان میآیند تا یک سخنرانی ساده و تاریخی از روحانی معتدلی چون ناطق نوری را به عنوان «تهدید تمامیت ارضی بحرین» معرفی کنند.