یک سیاه نمایی پرسپولیسی دیگر درباره ایران
وی در ادامه با ادعای اینکه ايرانيها کاملاً روان گسيختهاند میگوید: من در کتابم نوشتهام که اگر مراسم جايزه اسکار در ايران برگزار ميشد، ۷۰ ميليون نفر ميخواستند جايزه بگيرند. مردم شيفته سنت و اعتقاداتاند و هيچ گاه دموکراسي را نشناختهاند. من به فيلم مرجان ساتراپي بسيار علاقه دارم.
کد خبر :
77061
یک روزنامه نگار ایرانی ـ فرانسوی کتابی منتشر نموده که محتوایی خلاف واقعیتهای غالب در جامعه ایرانی دارد. به گزارش «فردا»، (آ.ع) روزنامه نگار ۲۵ ساله ايرانی ـ فرانسوی و خبرنگار چندين رسانه فرانسوی در ايران، در کتاب خود تحت عنوان "تور و چادر" با ذکر خاطرات و ارائه تصويری از اين کشور پيچيده با سنتهای هزار ساله که زندگي روزمره در آن با سرکوب (!) عجین شده به بحث پيرامون زوايای مختلف "زندگي در ايران زمان انقلاب" ميپردازد. وی در این کتاب که به بهانه ارائه تعریفی جدید از فضای فرهنگی ایران نگارش کرده با ادعای اینکه در ایران دیکتاتوری حاکم است زندگی روزمره را در کوچه و خیابان، در ادارات و پارتیهای شبانه در مغازۀ بقالی زیر خانهاش، در اسکی و مسابقۀ بسکتبال در ماهشهر، در دانشگاه و در عبور و مرور اتومبیلها زیر ذرهبینی پر طنز قرار داده است. این نویسنده که با نوول ابزرواتور مصاحبه کرده در ادامه با اشاره به انیمیشن "پرسپولیس" میگوید: من به فيلم مرجان ساتراپي بسيار علاقه دارم. در جاي جاي اين فيلم و کتابهاي مصور پرسپوليس نيز ميتوان اشک و لبخند را در آن واحد مشاهده کرد. ولي بايد توجه داشته باشيم که پرسپوليس
ايران معاصر را به تصوير نميکشد و بيشتر ايدههاي مربوط به يک کشور جهنمي را تداعي ميکند. من ميخواستم عکس آن را نشان دهم و پيشداوريهايي که در مورد ايران و مردم آن، نه دولت، وجود دارد را از بين ببرم. این در حالی است که در کتاب وی فقط به گرایشات اخلاقی برخی جوانان ایرانی اشاره شده و از آنها چهرهای لاابالی و بیمسئولیت به نمایش گذاشته شده است. وی در ادامه با ادعای اینکه ايرانيها کاملاً روان گسيختهاند میگوید: من در کتابم نوشتهام که اگر مراسم جايزه اسکار در ايران برگزار ميشد، ۷۰ ميليون نفر ميخواستند جايزه بگيرند. مردم، مخصوصاً خانمها، آن طور که ميخواهند نميتوانند لباس بپوشند... در محل کار بايد وانمود کني که يک مسلمان واقعي هستي. این نویسنده در ادامه میافزاید: امروز جوانان کمي دلزده شدهاند. تقديرگرايي بر همه امور زندگي غالب شده، به ويژه اينکه دولت هيچ اپوزيسيوني را تحمل نميکند و اينکه مردم هرگز براي رسيدن به يک هدف مشترک گردهم جمع نميشوند. وی در ادامه ادعا میکند: مردم شيفته سنت و اعتقاداتاند و هيچگاه دموکراسي را نشناختهاند. از اين پس تنها زمان است که ميتواند به ايرانيان کمک کند تا
به سوي دموکراسي پيش روند. و در نهايت اين سؤال پيش ميآيد که آيا جامعه بينالملل امروز به واقع ميخواهد شاهد يک ايران دموکراتيک باشد يا خير؟