قالیباف، آرامش و امید

عباس پازوکی

کد خبر : 77947

محمد باقر قالیباف شهردار تهران در مصاحبه ای که با روزنامه همشهری کرده است ، ضمن انتقاد شدید از بحران مدیریتی موجود از دو واژه کلیدی « آرامش » و « امید » به عنوان نکات اساسی که باید مورد توجه مدیریت کشور قرار گیرد یاد کرده است . به نظر می رسد که این دو نکته همان نکته های مغفول 12 سال گذشته بوده اند که عدم توجه به آنها سبب شد ، تلاش ها برای تحقق وعده ها نه تنها منجر به نتیجه نشد بلکه بر آتش اختلافات و نزاع های سیاسی در کشور افزود . اکنون نیز در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ، یک بار دیگر ملت ایران و نخبگانش باید به این پرسش جدی پاسخ دهند که اساسی ترین نیاز جامعه امروز چیست ؟ واقعیت این است که 12 سال است به دلیل اشتباهات راهبردی گروه های سیاسی حاکم بر دولتها ، نزاع سیاسی در کشور بوجود آمده است . این نزاع که ابتدا در میان گروه های سیاسی بوجود آمده است ، به مرور تبدیل به یک خطر بزرگ اجتماعی شده است . وقتی بزرگان سیاسی یک جامعه پنجه بر صورت یکدیگر می کشند و بدون رعایت اخلاق و انصاف درباره یکدیگر قضاوت می کنند ، به مرور این رفتار در میان جامعه نیز نهادینه می شود و هزاران طرفدار آنان نیز با یکدیگر بر سر همان مسائلی که بزرگان با هم درگیرند ، درگیر می شوند . ادامه این روند سبب بروز یک شکاف عمیق اجتماعی خواهد شد که اساسی ترین نیازهای یک جامعه همچون وحدت و انسجام ملی را با مخاطره مواجه می سازد . حتی در کشورهایی که تحزب نهادینه شده است و احزاب قدرتمند دائم بر سر کسب قدرت با یکدیگر رقابت می کنند ، چنین تنازع وحشتناکی وجود ندارد . در آن کشورها برغم داغ بودن رقابت بر سر کسب قدرت ، قواعد رقابت پذیرفته شده و کسی به دنبال حذف دیگری برای همیشه نیست . خطوط قرمز و اصول و منافع مشترکی وجود دارد که مانع از بروز رفتارهای غیر منطقی می شود . شاید به همین دلیل است که می بینیم پس از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا ، اوباما رقیب پیشینش هیلاری کلینتون را به عنوان وزیر خارجه منصوب کند و یا وزیر دفاع دولت جرج بوش را به دلیل برخورداری از تجربه در جنگ عراق و افغانستان در سمت وزارت دفاع ابقا کند . بنابراین ملاحظه می کنیم که در اوج رقابت های انتخاباتی هیچ حزب و گروه و شخصیتی حذف نمی شود و سپس همه دور یک میز جمع می شوند تا طرح نجات ملی اقتصاد آمریکا را با همفکری یکدیگر بررسی کنند و در نهایت عقلانیت نیز چنین می کنند . اما در ایران ما برخی گروه های سیاسی ، نجات کشور را در حذف کامل و ابدی گروه های دیگر می دانند که اساساً امکان پذیر نیست. ولی همین نوع نگاه به رقیب و رقابت های سیاسی که ناشی از بی تجربگی و عدم عقلانیت است ، سبب بروز نزاعی خطرناک در کشور می شود . نزاعی که در آن هر چیزی مهم است جز سرنوشت مردم . هر چیزی مهم است جز آنچه که بر مردم می گذرد .همه چیز مهم است جز حل مشکلات مردم . مروری بر رفتارهای چند سال گذشته مردم در عرصه های سیاسی نیز نشان می دهد که مردم ایران از این وضع خسته شده اند . کاهش مشارکت مردم در انتخابات چند دوره گذشته مجلس ، شورای شهر و ... موید این ا که ادعاست که مردم ایران از درگیری و نزاع گروه های سیاسی و عدم رعایت اخلاق و انصاف و منافع ملی خسته شده اند و این خستگی توأم با نوعی ناامیدی شده است . خستگی و نا امیدی نیز اصلی ترین علت کنار نشستن مردم و بی توجهی به منازعات سیاسی است . وقتی مردم می بینند انتخابات به جای اینکه صحنه نشاط ملی و آغاز گر پیشرفت یک کشور باشد ، صحنه نزاع جناح های سیاسی است و در نهایت هم هیچ کدام کاری برای مردم نمی توانند انجام دهند ، طبیعی است که نا امید شوند . سه دهه از عمر انقلاب گذشته است و مردم هنوز در پیچ خم بدیهی ترین مشکلات زندگی خود گرفتارند . چه توقعی است که مردم گرفتار و خسته و نا امید دور ما جمع شوند و همراه با ما با دیگران نزاع کنند ؟ مردم پیشرفت های اقتصادی کشورهایی را می بینند که به مراتب از ما عقب تر بودند و هنگامیکه به عرصه سیاسی کشور خودمان می نگرند جز نزاع و درگیری و جنجال بی نتیجه چیزی نمی بینند . وقتی مردمی از نتیجه یک درگیری نا امید باشند و احساس کنند این درگیری به هیچ کس جز مردم آسیب نمی زند ،به طور طبیعی گوشه نشینی و بی توجهی به این مسائل را سرلوحه قرار می دهند و تلاش می کنند خود را از صحنه درگیریها کنار بکشند و تا حدودی بی تفاوت شوند . اما پرسش مهم دیگر این است که آیا اگر مردم بی تفاوت هم نباشند ، این نزاع ها به جایی می رسد ؟ آیا هیچ یک از گروه های مدعی اصولگرایی و اصلاح طلبی قادر به حذف یکدیگر می شوند ؟ به نظر می رسد پاسخ به این پرسش نیز منفی باشد . نه نزاع در جامعه متکثر ما که برخوردار از تنوع نظرات و سلایق است ، به جایی می رسد و نه هیچ گروهی قادر به حذف گروه دیگر خواهد بود . این امر پرسشی دیگر را ایجاد می کند . چه باید کرد ؟ به نظر می رسد باید دوران نزاع را پشت سر گذاشت و همگی به این فهم مشترک برسیم که جامعه ایرانی محتاج توافق است. ذیل توافق است که می توان به آرامش رسید و در یک جامعه آرام است که می توان نور امید را بر جامعه تاباند . در یک جامعه امیدوار است که می توان دل به توسعه و حل مشکلات بست . اگر به این نتیجه برسیم که جامعه ایرانی نیازمند آرامش و امید است بدون شک به این نتیجه هم خواهیم رسید که هیچ راهی جز پایان نزاع های بیهوده در کشور وجود ندارد . از آن پس هیچ کس کمر به حذف دیگری نخواهد بست و همه تلاش خواهند کرد با توافق و آرامش و با استفاده از تمام ظرفیت های موجود برای توسعه کشور و ساختن ایرانی برازنده ایرانیان گام های بلند بردارند . به نظر می رسد در چنین شرایطی توجه برخی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری همچون قالیباف به « آرامش » و « امید » می تواند بسیار آرامش بخش و امیدوار کننده باشد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: