ابتکار از موسوی می گوید
وبلاگ معصومه ابتکار، عضور شورای شهر تهران
از زمانی که موضوع بازگشت مهندس میرحسین موسوی به عرصه سیاست پس از سال ها سکوت مطرح شد، بارها در ذهنم خاطرات دوران نخست وزیری او، فراز و نشیب ها و تمایز دیدگاههایش را نسبت به سایر جریانات فکری و سیاسی مرور کردم و در لابلای مصاحبه ها و سخنرانی های جدیدش به دنبال شاخص هایی برای محک زدن و ارزیابی میزان همگرایی مواضعش با آنچه که برای پیشرفت و اصلاح امور کشور مفید می دانم، گشتم. سعی می کردم بدون قضاوت و پیشداوری عجولانه دیدگاههای کنونی او را بیشتر بشناسم و البته بیانیه انصراف آقای خاتمی و نامه مهندس موسوی در پاسخ به این بیانیه در رسیدن به جمع بندی اولیه ای، مفید واقع شد. اما بیش از اینها دیداری که در هفته اول سال جدید به همراه چند نفری از خانم ها با ایشان داشتم توانست برخی خطوط مبهم را برایم روشن کند. اگر چه موضوع اصلی این جلسه پیرامون مباحث زنان و مشارکت آنان در مقدرات اساسی کشور دور می زد، ولی درباره موضوعات مهمی مانند مسایل جوانان، توسعه پایدار و محیط زیست نیز صحبت های متقابلی صورت گرفت. از نکات جالب در صحبت های مهندس موسوی اشاره به نگاه روشن بینانه امام به مسایل زنان بود و مثالی که درباره نقش خانم دباغ به عنوان یکی از فرماندهان سپاه در اوان انقلاب بیان کرد. از نظر آقای موسوی اگر نگرش ها بر همان مدار می گشت و افکار واپسگرایانه فرصت بروز و ظهور نمی یافتند به مشکلات، عقب ماندگی ها و محدودیت های امروز مبتلا نمی شدیم. پس از اینکه من به نحوه برخورد با پوشش و ظاهر جوانان در قالب طرح هایی مانند امنیت اجتماعی اشاره کردم، مهندس موسوی نکته قابل تاملی را به این مضمون مطرح کرد که نوعا در خانواده ها می بینیم تیپ های مختلف اعتقادی و رفتاری از طیف های سختگیر مذهبی گرفته تا افراد عادی و راحت، در کنار هم قرار می گیرند، یکدیگر را تحمل می کنند و سبب متعادل شدن همدیگر می شوند. یعنی بسیاری از این رفتارها در یک تعامل مفید فکری و فرهنگی در داخل خانواده قابل اصلاح است. ولی وقتی ساختارهای حکومتی آن هم به این شکل وارد ماجرا می شوند مسئله صورت دیگری پیدا می کند و آثار و عوارض نامطلوبی بر جای می گذارد. مهندس موسوی به مواردی از اعتراض پدرانی که دخترانشان به خاطر نوع پوشش جلب شده بودند نیز اشاره کرد. در مورد محیط زیست و توسعه پایدار نیز برخلاف جماعت فعلی در قدرت که اعتقاد چندانی به این مباحث ندارند، آقای موسوی بر اهمیت جهانی و ملی موضوع محیط زیست و نقش روزافزون گروههای غیردولتی و سیاسی زیست محیطی در تعیین معادلات به نحوی تاکید داشت که نشان می داد از این حوزه مطلع است. این دیدار اگر چه کوتاه بود و مباحث به صورت اجمالی مطرح شد ولی برخورد و نحوه استقبال آقای موسوی از دیدگاهها و پیشنهادات، همچنین نظراتش در مباحث مربوط به زنان و مسایل اجتماعی، محیط زیست و مشارکت مردم و گروههای مدنی نشانگر نگاهی پیشرو، مترقیانه و منطبق با اصول و اقتضائات زمانه بود. همانطور که در جایی گفته: اسلامی که نتواند با تحولات روز رو به رو شود اسلام ناب نیست. بنظرم مهندس موسوی در این سکوت 20 ساله به پختگی رسیده و امروز با صلابت و با نگاهی رو به آینده در سپهر سیاسی ایران ظاهر شده است.