شعری از شهيد سيد مرتضي آويني
شب را شكست، اما خود در انتظار طلوع نماند.
فارس: شهيد آويني پس از انقلاب شاعري را رها كرد و تا آن زمان كه روح مرادش به افلاك پر كشيد بار ديگر شعر نگفت. اما داغ روح الله چنان او را به تلاطم واداشت كه بار ديگر براي سبك كردن سينه آتش گرفته اش، قلم به نظم گشود: *انتظار شب را شكست، اما خود در انتظار طلوع نماند. * نوري كه در طواف قلب محمد بود به قبله طواف خويش واصل شد. * پروانهها، نور را به حكم ميثاق مي شناسند و از آغاز با قصد سوختن پر در مطاف ميگشايند. * در آسمان، ملائكي كه قصر را با يك اشاره لولاكي بشكافتند، راه را با فاتحه گشودند. بانگ تلاوت از شقاق قمر برخاست و .... تا آسمان هفتم بالا گرفت. تا جنات «يس» و «حجرات نور» بر دامنه «اعراف» تا آنجا كه نسيم «هل اتي» ميوزد، با عطر ياس و گلهاي محمدي... تابستانهايي كه از نهرهاي «طه» سيراب ميشوند. * اما زمين، اي واي! ماتم گرفت. آناءاليل و اطراف النهار پر شد از گريههاي غريبانه و نوحههاي يتيمانه. روح نمازمان قبض شد، و لاشههاي سرد ركوع و سجودمان بي كفن و دفن بر خاك ماند، و قلب، گوري شد كه در آن جنازه فطرت را به خاك سپردند. * اعصار بينات پايان گرفت و باز، ماييم و عقلمان ماييم و عقلمان اين فرشته مطرود بال شكسته بر مهبط زمين در اين جزيره ي تنها. * كي باشد كه ادريس بيايد؟ *منبع:سوره-شماره چهارم-دوره اول-تيرماه 1368