این همه گوشت و روغن و ...، نشانگر چیست؟
حامد قدوسی، بلاگر «یک لیوان چای داغ» با اشاره به اینکه غذاهای ملل، نماینده ای از روحیه هر ملت برای وی می باشد؛ به تنوع در غذاهای ایرانی اشاره می کند و آن را نشانگر شادی می داند.
اینکه یک جامعه چه قدر فقیر است یک موضوع است و اینکه چه قدر سعی میکند با وجود این فقر نقطه امید و شادی برای خود خلق کند موضوع دیگر. غذاهای ملل برای من یک نماینده (Proxy) از این روحیه است. غذای مکزیکی از چیزهای سادهای مثل لوبیا و فلفل و برنج و گوجه تشکیل میشود. سمبوسه هندی و سوپ گوجه فرنگی و ریحان هم نمونههای دیگری هستند. همه این غذاها از مواد سادهای تشکیل میشوند که اگر در فرهنگ ایرانی به تنهایی و بدون حضور گوشت طبخ شوند غذای ارزانقیمت نه چندان دلچسبی را به ذهن میآورند. آیا این واقعیت که عمده غذاهای خوشمزه ایرانی پر از گوشت و روغن کرمانشاهی و
خلال بادام و زعفران است و با عناصر ارزان معمولن غذای خوش طعم خلق نمیشود نشانگر یک مساله عمیقتر است که در آن لازمه خوشبختی و شادی دسترسی به منابع فراوان است؟ لینک مطلب