اخبار ویژه کیهان
دبیر کل سابق حزب مشارکت (نایب رئیس مجلس ششم) ضمن اتهام پراکنی علیه جمهوری اسلامی مدعی شد: در شأن نظام مقدس جمهوری اسلامی نیست که برای چند سال قدرت، همه اصول را زیر پا بگذاریم و در آرای مردم نیز دستکاری کنیم.
روى چشم مردم جا داريم! ميگى نه؟!... از خودمون بپرس! (خبر ويژه) به دنبال انتشار نظرسنجی های مختلفی که نشان می دهد رئیس جمهور بیش از نیمی از آرای شهروندان را دارد، نامزد انصرافی اصلاح طلبان به این نظرسنجی ها واکنش نشان داد. سیدمحمد خاتمی رئیس دولت سابق گفت: اخیراً با نظرسازی هایی که معلوم نیست چه منشأیی دارد می خواهند این طور نشان دهند که رأیشان بالای 50 درصد است و این جنگ روانی برای زمینه سازی های بعدی است. خاتمی که در دیدار با گروه موسوم به یاری سخن می گفت همچنین با دست یازیدن به شیوه های مذموم جنگ روانی بی هیچ سندی ادعا کرد «احساس می کنم(!؟) روش و راهبردی که دوستان مقابل ما دارند این است که انتخابات کم رمق انجام بگیرد و در مرحله اول کار تمام شود چون سقف رأی آنها مشخص است». خاتمی چند روز پیش هم در سخنانی مشابه در جمع تعدادی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران ادعا کرده بود «ایده آل طرف مقابل این است که شرکت کننده در انتخابات کم باشد چون همه آنها می دانند رأی آنها سقف دارد و بالاتر نمی رود»! متوسل شدن به شیوه های سوخته جنگ روانی آن هم از سوی کسی که سعی می کند چهره ای اخلاقی و صادق نشان دهد در حالی است که بسیاری از احزاب و روزنامه ها و سایت های مدعی اصلاح طلبی بارها نظرسنجی های بی سند و وارونه ای را منتشر کرده اند تا به خود تسکین دهند که رأی نامزد آنها تکان خورده و اندکی رشد داشته است. به عنوان مثال می توان به سایت اصلی ترین حزب حامی آقای خاتمی (نوروز) اشاره کرد که 17 اردیبهشت ادعا کرده «برابر با یکی از جدیدترین نظرسنجی ها(!؟) آرای موسوی صعود چشمگیر داشته و در برخی استان ها حتی 2 برابر احمدی نژاد است». آنها برای فریفتن مخاطب حتی سعی می کنند آمارهای ریز و خرد هم ارائه دهند! اما فریبکاری دیگری نیز که از سوی مدعیان اصلاح طلبی صورت می گیرد این است که با وجود به نمایش درآمدن ریزش مداوم آرای آنها طی 6 انتخابات متوالی اخیر، مدام القا می کنند که آرای اصولگرایان (و جریان منتخب مردم) رو به ریزش است و در مقابل مدعیان اصلاح طلبی در قلب و روی تخم چشم مردم! جای دارند. سفسطه بامزه تری که همیشه تکراری شده و دیگر تازگی ندارد، سقف قائل شدن برای آرای اصولگرایان و بی سقف معرفی کردن رأی مدعیان اصلاح طلبی است. آنها همواره چنین القا می کنند آرای خاموشی که به دلایل روانشناسی و اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و... در انتخابات شرکت نمی کنند، پشت قباله اصلاح طلبان هستند! در حالی که با هیچ حساب منطقی و ریاضی و جامعه شناسانه و روانشناسانه نمی توان چنین ادعایی مطرح کرد مگر اینکه فرد احساس کند در مسابقه معرفی بزرگترین خالی بندی و چاخان گویی شرکت کرده است! مگر ما مرده ايم که کس ديگرى بتواند سلامت انتخابات را به خطر اندازد؟! (خبر ويژه) دبیر کل سابق حزب مشارکت (نایب رئیس مجلس ششم) ضمن اتهام پراکنی علیه جمهوری اسلامی مدعی شد: در شأن نظام مقدس جمهوری اسلامی نیست که برای چند سال قدرت، همه اصول را زیر پا بگذاریم و در آرای مردم نیز دستکاری کنیم. محمدرضا خاتمی در جمع خبرنگاران استان لرستان همچنین گفت: اصولگرایان ممکن است سلامت انتخابات را به خطر اندازند. ما اوضاع را رصد می کنیم و اگر در سلامت انتخابات تردید جدی وجود داشته باشد اصلاح طلبان تصمیمات دیگری خواهند گرفت. وی همچنین بی آنکه به حضور هم حزبی های خود در ارکان وزارت کشور در دولت سابق اشاره کند، ادعا کرد آن انتخابات عادلانه برگزار نشد، و احمدی نژاد با حمایت یک حزب پادگانی توانسته آرای مردم را در شهرها و روستاها بخرد! حزب متبوع رضاخاتمی و فراکسیون مشارکت در مجلس ششم با زیرپا نهادن تمام اصول دینی و اسلامی و قانونی، برای تعطیلی انتخابات مجلس هفتم کمر بستند و دولتیان بسیاری را نیز وادار کردند تا با نمایندگان مستعفی مجلس در امر خروج از حاکمیت و مقابله با انتخابات همراهی کنند. مدعیان صداقت و سلامت انتخابات، در آستانه انتخابات مجلس ششم هم با هراس از احتمال رأی آوری آقای هاشمی رفسنجانی، طی چند ماه با بمباران تبلیغاتی فشرده، از وی عالیجناب سرخپوش قتل های زنجیره ای ساختند اما بعدها که مجبور شدند در انتخابات ریاست جمهوری سال 84 از ایشان حمایت کنند، ادعا کردند آن رفتارهای ناجوانمردانه بد بوده اما کار ما نبوده و ما نیز منتقد چنان رفتارهایی هستیم. حمایت جریان مذکور در سال 84 از آقای هاشمی با بدبینی مردم مواجه شد. معذرت مى خواهم ولى ساختارشکنى با اين 2 نامزد حرف مفت است (خبر ويژه) همکار دایمی بی بی سی انگلیس با حمله به احزاب مدعی اصلاحات ساختاری که از یکی از دو نامزد-کروبی یا موسوی- حمایت می کنند، تصریح کرد: با عرض معذرت از این دو نامزد و دوستان، این حرف ها تقریباً حرف مفت است! احمد زیدآبادی که معمولا پرتناقض و به شیوه حزب بادی موضع می گیرد، این موضع را لابلای مقاله ای برای توجیه ضرورت حضور در انتخابات و حمایت از یکی از دو نامزد عنوان کرد. وی خود آغازگر بحث های ساختارشکنانه در حوزه انتخابات از حدود یک سال پیش بوده و به همین دلیل هم مانند گروهک متبوع خود-ادوار تحکیم- به تناقض رسیده است. به همین دلیل هم در نوشته اخیر خود در سایت ضدانقلابی روز آن لاین، سعی کرد «شور عواطف فاشیستی» و «عقلانیت خشک لیبرال دموکراسی» را با هم ادغام کند! و بنویسد: ما مجبوریم بین بقای احمدی نژاد و حمایت از کروبی و موسوی (یکی از این دو) انتخاب کنیم. وی با اشاره به اینکه «معمولا در تبلیغات توانایی ها و استعدادهای نامزد مطلوب را در عددی بزرگ ضرب می کنند و چیزهای محیر العقولی را با گزافه گویی به وی نسبت می دهند»، می نویسد به نظر من از نقطه نظر استانداردهای سیاستمداری در جهان و از جمله جهان سوم، آقای کروبی و آقای موسوی، واجد ویژگی های خاصی نیستند و افرادی معمولی اند، با ادعاهای معمولی هم وارد صحنه انتخاب شده اند و انتظارات معمولی هم باید از آنها داشت. مسلماً هیچ کدام از آنها نه می توانند سیاست هسته ای و خاورمیانه ای ایران را تغییر دهند و نه احتمالا می خواهند. آنان نه می خواهند و نه می توانند در حیطه اختیارات رهبری وارد شوند و جهت سیاسی و امنیتی کشور را تغییر دهند. با این همه، آنان می توانند از طریق تشکیل یک دولت تکنوکرات و خوش فکر، مشکلات برخی از وجوه زندگی روزمره ما را کاهش دهند. وی در عین حال نوشت: اینکه کدامیک از دو کاندیدا اصلاحات بنیادی را به پیش خواهد برد، دمکراسی را حاکم خواهد کرد، سیاست خارجی را در مسیر دیگری خواهد انداخت، به حکم حکومتی تن در نخواهد داد، با عرض معذرت از دوستان، تقریباً حرف مفت است! نه چنین کارهایی از آنان ساخته است و نه آنها با چنین هدفی پا به صحنه انتخابات گذاشته اند و نه ما می توانیم چنین انتظاری از آنها داشته باشیم. در حقیقت انتخابات 22 خرداد تنها یک تغییر کابینه است و نه چیزی فراتر از آن. مهندس جان! کارشناس که نيستيد بانيان خرابى هم پشت شما قايم شده اند (خبر ويژه) یک کارشناس و منتقد اقتصادی از متولیان اصلی سازمان مدیریت طی دهه های اخیر خواست به جای جلو انداختن سیاستمداران، خود پاسخگوی عملکرد ناموفق خویش در این سازمان باشند. محمد کاظم انبارلویی این نکته را لابلای نقد سخنان اخیر نامزد اصلاح طلبان متذکر شد. موسوی گفته بود «روند عقلانیت در دولت نهم از بین رفته و نمونه آن ویران سازی سازمان مدیریت است... امروز ریخت و پاش های کلان در دولت صورت می گیرد و کسی نیست که در مقابل آن بایستد و حساب پس بگیرد چرا که سازمان مدیریت ویران شده است.» انبارلویی در سرمقاله روزنامه رسالت و در نقد اظهارات غیرکارشناسی میرحسین موسوی نوشت: مطابق اصل 126 قانون اساسی، «رئیس جمهور مسئولیت امور برنامه و بودجه و امور اداری و استخدامی کشور را مستقیماً به عهده دارد.» اگر رئیس جمهور خود مسئول امور برنامه و بودجه است چگونه می تواند خودش ناظر خودش باشد؟! سازمان مدیریت هیچ گاه به حساب و کتاب دولت نظارت نمی کند. نظارت بر حساب و کتاب دولت در قوه مجریه در امور مالی و محاسباتی به عهده «سازمان حسابرسی» و در قوه مقننه به عهده «دیوان محاسبات» و در قوه قضائیه به عهده «سازمان بازرسی کل کشور» است. لذا حساب و کتاب دولت زیر نظر سه دوربین از سه قوه است. رئیس جمهور خودش نمی تواند ناظر خودش باشد. وی اضافه کرد: سازمان مدیریت و برنامه ریزی هیچ گاه ویران نشده است. سرجای خودش با همان پرسنل و کارشناسان و متخصصان قرار دارد. نصب رئیس سازمان در دولت های پیشین به عهده رئیس جمهور بوده است. در این دولت هم به عهده رئیس جمهور است. در دولت های پیشین یک سازمان مستقل بوده و با اختیارات مشخص. الان هم همین استقلال را با اختیارات قانونی دارد. منتهی در دولت نهم از حالت سازمانی بیرون آمد و به صورت معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور درآمد. یعنی درست همان وظیفه ای که قانون اساسی در اصل 126 از رئیس جمهور طلب می کند. اگر آقای موسوی دغدغه «نظارت» را هم دارند به عنوان این معاونت واژه «نظارت راهبردی» را هم افزوده اند بنابراین چه جای نگرانی است. این منتقد اقتصادی آنگاه با اشاره به اینکه سازمان مدیریت و برنامه ر یزی طی 30 سال گذشته تغییری نکرده و 4 برنامه اقتصادی دست پخت همین سازمان بوده می نویسد: این سازمان طی 3 دهه قرار بوده به تعبیر آقای موسوی تصمیم گیری را عقلانی کند. اما کسی که خود مغز متفکر و تصمیم گیر این سازمان طی 3 دهه گذشته بوده ]دکتر کردبچه، روزنامه شرق، 11/3/83[ خود اعتراف می کند که نیمی از درآمد نفت را خارج از ساز و کار خزانه داری کل در بودجه ریزی و بودجه بندی همه ساله می دیده است. شما از کدام برنامه ریزی و بودجه نویسی مدرن در سازمان مربوطه یاد می کنید؟ و یا وقتی وزیر نفت دولت اصلاحات خود اعتراف می کند که تبصره 38 قانون بودجه سال 58 را رعایت نمی کرده و این قانون، اساس مناسبات مالی و محاسباتی بین دولت و شرکت ملی نفت بوده، از کدام سازمان مدرن و عقلانیت در برنامه ریزی یاد می کنید؟ وی در پایان تأکید می کند: اقتصاد ما طی 3 دهه گذشته بیمار بوده و نشانه آن کسری بودجه، تورم و گرانی است. بخشی از اطبای اقتصادی ما در این سازمان بوده اند. آنها باید به مردم پاسخ دهند چرا تئوری های آنها جواب نداده است. چرا به نقدهای اقتصادی پاسخ نمی دهند و سیاستمداران را جلو می اندازند و حرف های خود را از زبان آنها می گویند... نباید تلاش های دولت برای شفاف سازی بودجه و برنامه ر یزی را با کلی گویی تخطئه کرد. پيش بينى شکست و تدارکات پيشاپيش (خبر ويژه) برخی از چهره ها و گروه های اصلاح طلب این روزها با اذعان به اینکه «امیدی به پیروزی ندارند»، از هم اکنون درصدد برنامه ریزی برای «تدارک بهانه های شکست» هستند. برخی از سران جبهه اصلاحات عقیده دارند از هم اکنون باید دو موضوع «صیانت از آرا» و «بی طرف نبودن رسانه ملی» را با جدیت در فضای رسانه ای مطرح کرد تا فردای انتخابات بتوان با استناد به آنها شکستی را که از هم اکنون قطعی است برای بدنه هواداران توجیه کرد. به همین منظور برخی از آنان تصمیم گرفته اند اولاً این تصمیم وزارت کشور را که کاندیداها می توانند بر سر تمامی صندوق ها نماینده داشته باشند به سکوت برگزار کنند و از سوی دیگر با تحریک برخی کاندیداهای حاضر در صحنه و انتشار اخبار دروغ درباره وضعیت داخلی ستاد انتخابات کشور آنها را به پی گیری بحث ضرورت تشکیل کمیته صیانت ترغیب کرده و حتی لزوم حضور ناظران خارجی را مطرح سازند. علاوه بر این گفته می شود که قرار است حملات منظم و از پیش برنامه ریزی شده ای را کلید بزنند که طراحی و پخش وسیع پیامک هایی در این باره که «صدا و سیما رسانه ملی نیست» از جمله آنهاست. ستاد یکی از نامزدها در روزهای گذشته چند نمونه از این پیامک ها را در تیراژ وسیع منتشر کرده است. نگارش نامه ای خطاب به مقام های عالی نظام در اعتراض به عملکرد صدا و سیما بخش دیگری از این پروژه است. معذرت مى خواهم ولى ساختارشکنى با اين 2 نامزد حرف مفت است (خبر ويژه) همکار دایمی بی بی سی انگلیس با حمله به احزاب مدعی اصلاحات ساختاری که از یکی از دو نامزد-کروبی یا موسوی- حمایت می کنند، تصریح کرد: با عرض معذرت از این دو نامزد و دوستان، این حرف ها تقریباً حرف مفت است! احمد زیدآبادی که معمولا پرتناقض و به شیوه حزب بادی موضع می گیرد، این موضع را لابلای مقاله ای برای توجیه ضرورت حضور در انتخابات و حمایت از یکی از دو نامزد عنوان کرد. وی خود آغازگر بحث های ساختارشکنانه در حوزه انتخابات از حدود یک سال پیش بوده و به همین دلیل هم مانند گروهک متبوع خود-ادوار تحکیم- به تناقض رسیده است. به همین دلیل هم در نوشته اخیر خود در سایت ضدانقلابی روز آن لاین، سعی کرد «شور عواطف فاشیستی» و «عقلانیت خشک لیبرال دموکراسی» را با هم ادغام کند! و بنویسد: ما مجبوریم بین بقای احمدی نژاد و حمایت از کروبی و موسوی (یکی از این دو) انتخاب کنیم. وی با اشاره به اینکه «معمولا در تبلیغات توانایی ها و استعدادهای نامزد مطلوب را در عددی بزرگ ضرب می کنند و چیزهای محیر العقولی را با گزافه گویی به وی نسبت می دهند»، می نویسد به نظر من از نقطه نظر استانداردهای سیاستمداری در جهان و از جمله جهان سوم، آقای کروبی و آقای موسوی، واجد ویژگی های خاصی نیستند و افرادی معمولی اند، با ادعاهای معمولی هم وارد صحنه انتخاب شده اند و انتظارات معمولی هم باید از آنها داشت. مسلماً هیچ کدام از آنها نه می توانند سیاست هسته ای و خاورمیانه ای ایران را تغییر دهند و نه احتمالا می خواهند. آنان نه می خواهند و نه می توانند در حیطه اختیارات رهبری وارد شوند و جهت سیاسی و امنیتی کشور را تغییر دهند. با این همه، آنان می توانند از طریق تشکیل یک دولت تکنوکرات و خوش فکر، مشکلات برخی از وجوه زندگی روزمره ما را کاهش دهند. وی در عین حال نوشت: اینکه کدامیک از دو کاندیدا اصلاحات بنیادی را به پیش خواهد برد، دمکراسی را حاکم خواهد کرد، سیاست خارجی را در مسیر دیگری خواهد انداخت، به حکم حکومتی تن در نخواهد داد، با عرض معذرت از دوستان، تقریباً حرف مفت است! نه چنین کارهایی از آنان ساخته است و نه آنها با چنین هدفی پا به صحنه انتخابات گذاشته اند و نه ما می توانیم چنین انتظاری از آنها داشته باشیم. در حقیقت انتخابات 22 خرداد تنها یک تغییر کابینه است و نه چیزی فراتر از آن. مهندس جان! کارشناس که نيستيد بانيان خرابى هم پشت شما قايم شده اند (خبر ويژه) یک کارشناس و منتقد اقتصادی از متولیان اصلی سازمان مدیریت طی دهه های اخیر خواست به جای جلو انداختن سیاستمداران، خود پاسخگوی عملکرد ناموفق خویش در این سازمان باشند. محمد کاظم انبارلویی این نکته را لابلای نقد سخنان اخیر نامزد اصلاح طلبان متذکر شد. موسوی گفته بود «روند عقلانیت در دولت نهم از بین رفته و نمونه آن ویران سازی سازمان مدیریت است... امروز ریخت و پاش های کلان در دولت صورت می گیرد و کسی نیست که در مقابل آن بایستد و حساب پس بگیرد چرا که سازمان مدیریت ویران شده است.» انبارلویی در سرمقاله روزنامه رسالت و در نقد اظهارات غیرکارشناسی میرحسین موسوی نوشت: مطابق اصل 126 قانون اساسی، «رئیس جمهور مسئولیت امور برنامه و بودجه و امور اداری و استخدامی کشور را مستقیماً به عهده دارد.» اگر رئیس جمهور خود مسئول امور برنامه و بودجه است چگونه می تواند خودش ناظر خودش باشد؟! سازمان مدیریت هیچ گاه به حساب و کتاب دولت نظارت نمی کند. نظارت بر حساب و کتاب دولت در قوه مجریه در امور مالی و محاسباتی به عهده «سازمان حسابرسی» و در قوه مقننه به عهده «دیوان محاسبات» و در قوه قضائیه به عهده «سازمان بازرسی کل کشور» است. لذا حساب و کتاب دولت زیر نظر سه دوربین از سه قوه است. رئیس جمهور خودش نمی تواند ناظر خودش باشد. وی اضافه کرد: سازمان مدیریت و برنامه ریزی هیچ گاه ویران نشده است. سرجای خودش با همان پرسنل و کارشناسان و متخصصان قرار دارد. نصب رئیس سازمان در دولت های پیشین به عهده رئیس جمهور بوده است. در این دولت هم به عهده رئیس جمهور است. در دولت های پیشین یک سازمان مستقل بوده و با اختیارات مشخص. الان هم همین استقلال را با اختیارات قانونی دارد. منتهی در دولت نهم از حالت سازمانی بیرون آمد و به صورت معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور درآمد. یعنی درست همان وظیفه ای که قانون اساسی در اصل 126 از رئیس جمهور طلب می کند. اگر آقای موسوی دغدغه «نظارت» را هم دارند به عنوان این معاونت واژه «نظارت راهبردی» را هم افزوده اند بنابراین چه جای نگرانی است. این منتقد اقتصادی آنگاه با اشاره به اینکه سازمان مدیریت و برنامه ر یزی طی 30 سال گذشته تغییری نکرده و 4 برنامه اقتصادی دست پخت همین سازمان بوده می نویسد: این سازمان طی 3 دهه قرار بوده به تعبیر آقای موسوی تصمیم گیری را عقلانی کند. اما کسی که خود مغز متفکر و تصمیم گیر این سازمان طی 3 دهه گذشته بوده ]دکتر کردبچه، روزنامه شرق، 11/3/83[ خود اعتراف می کند که نیمی از درآمد نفت را خارج از ساز و کار خزانه داری کل در بودجه ریزی و بودجه بندی همه ساله می دیده است. شما از کدام برنامه ریزی و بودجه نویسی مدرن در سازمان مربوطه یاد می کنید؟ و یا وقتی وزیر نفت دولت اصلاحات خود اعتراف می کند که تبصره 38 قانون بودجه سال 58 را رعایت نمی کرده و این قانون، اساس مناسبات مالی و محاسباتی بین دولت و شرکت ملی نفت بوده، از کدام سازمان مدرن و عقلانیت در برنامه ریزی یاد می کنید؟ وی در پایان تأکید می کند: اقتصاد ما طی 3 دهه گذشته بیمار بوده و نشانه آن کسری بودجه، تورم و گرانی است. بخشی از اطبای اقتصادی ما در این سازمان بوده اند. آنها باید به مردم پاسخ دهند چرا تئوری های آنها جواب نداده است. چرا به نقدهای اقتصادی پاسخ نمی دهند و سیاستمداران را جلو می اندازند و حرف های خود را از زبان آنها می گویند... نباید تلاش های دولت برای شفاف سازی بودجه و برنامه ر یزی را با کلی گویی تخطئه کرد. پيش بينى شکست و تدارکات پيشاپيش (خبر ويژه) برخی از چهره ها و گروه های اصلاح طلب این روزها با اذعان به اینکه «امیدی به پیروزی ندارند»، از هم اکنون درصدد برنامه ریزی برای «تدارک بهانه های شکست» هستند. برخی از سران جبهه اصلاحات عقیده دارند از هم اکنون باید دو موضوع «صیانت از آرا» و «بی طرف نبودن رسانه ملی» را با جدیت در فضای رسانه ای مطرح کرد تا فردای انتخابات بتوان با استناد به آنها شکستی را که از هم اکنون قطعی است برای بدنه هواداران توجیه کرد. به همین منظور برخی از آنان تصمیم گرفته اند اولاً این تصمیم وزارت کشور را که کاندیداها می توانند بر سر تمامی صندوق ها نماینده داشته باشند به سکوت برگزار کنند و از سوی دیگر با تحریک برخی کاندیداهای حاضر در صحنه و انتشار اخبار دروغ درباره وضعیت داخلی ستاد انتخابات کشور آنها را به پی گیری بحث ضرورت تشکیل کمیته صیانت ترغیب کرده و حتی لزوم حضور ناظران خارجی را مطرح سازند. علاوه بر این گفته می شود که قرار است حملات منظم و از پیش برنامه ریزی شده ای را کلید بزنند که طراحی و پخش وسیع پیامک هایی در این باره که «صدا و سیما رسانه ملی نیست» از جمله آنهاست. ستاد یکی از نامزدها در روزهای گذشته چند نمونه از این پیامک ها را در تیراژ وسیع منتشر کرده است. نگارش نامه ای خطاب به مقام های عالی نظام در اعتراض به عملکرد صدا و سیما بخش دیگری از این پروژه است.