سرمایه ای که ملت صرف انتخابات می کند

آزاده محسنی

کد خبر : 84724

اگر فردي بگويد پاستورنشينان پس از انقلاب هيچ كاري براي مردم نكرده اند چه حسي در ذهن بيش از 46ميليون نفر واجد شرايط راي دادن و بسياري از بيگانگاني كه منتظر نتايج انخابات رياست جمهوري هستند، ايجاد مي شود؟ اگر اين فرد خود از نامزدهاي ریاست جمهوری باشد و مسئولان قبلی را مورد هجمه قرار دهد،آيا مي تواند ميزان اندكي از همگرايي را در مردم و اركان نظام بوجود آورد؟ اگر اين فرد موفق به راهيابي به پاستور شود، دولت وي تا چه ميزان خواهد توانست با ديگر اركان نظام تعامل سازنده برقرار كند و درنهايت انتظارات راي دهندگان و مردم را برآورده كند؟ محاسبات نشان مي دهد کمترین هزینه ای که مردم صرف انتخابات ریاست جمهوری می کنند تا در نهایت یک فرد را به عنوان رییس جمهوري به ساختمان پاستور بفرستند ،بالغ بر 675میلیارد تومان است. اگر روال گذشته را معیار قرار دهیم ، حدود 65تا75درصد مردم در انتخابات ریاست جمهوری دهم شرکت خواهند كرد. با احتساب 46میلیون نفرواجد شرایط برای رای دادن در کشور، پبش بینی می شود که 30 تا 35میلیون نفر به کاندیدای منتخب خود رای دهند. اگر فرض کنیم هر يك از این افراد طی 20روز تبلیغات رسمی کاندیداها روزانه فقط یک ساعت زمان صرف شنیدن سخنان کاندیداها ،اخبار مرتبط با انتخابات یا بحث در طرفداری از کاندیدای خود کنند (که قطعا بیش از اين ميزان است)، هر رای دهنده حداقل 20 ساعت به انتخابات ریاست جمهوری اختصاص خواهد داد. حال اگر برای افراد رای دهنده حداقل دستمزد مصوب دولت يعني 270هزار تومان را در نظر بگیریم كه در نتيجه هر ساعت کار یک کارگر ساده حداقل یک هزار و125تومان ارز ش دارد، بنابراین باجمع وتفریق های ساده ای خواهیم دید مردم در قالب یک حرکت عمومی حداقل 675تا725میلیارد تومان صرف رفتن یک از نامزد ها به ساختمان پاستور مي كنند. در این میان هزینه عمومی وخصوصی دیگری که از سوی نهادهای ذی ربط ، مانند رسانه ملی، وزارت کشور، شورای نگهبان ونیروی انتظامی انجام می شود ،همچنین هزینه های شخصی که کاندیداها در رقابت های انتخاباتی صرف می کنند وحداقل در مرزیک هزار میلیارد تومان خواهد بود،در جای خود قابل بحث است. اما قطع نظر از اين هزینه ها و هزينه هاي غير مادي كه مردم و نظام صرف انتخابات رياست جمهوري مي كند،پا سخ به این سوال ضروري است كه در قبال این هزینه های مادی راي دهندگان، چه کفی از خواسته ها وانتظارات مردم برآورده می شود. اولین پاسخی که در برابر این سوال به ذهن متبادر می شود اینکه؛ کف انتظارات، کاهش بیکاری و حفظ شان وکرامت رای دهندگان است. به عبازت دیگر،رای دهندگان کف انتظار خود را درحداقل امنیت اقتصادی وحداقل امنیت انساني يا معنوی قرارداده اند. قطع یقین برنامه های بسیاری برای کاهش بیکاری ورونق اقتصادی از سوی کاندیداها وهمچنین برنامه های مختلف در حوزه اجتماعی،فرهنگی و سياسي برای امنیت معنوی مردم ارایه شده اما نكته اساسي آن است كه مقدمه ارایه هرگونه برنامه، مستلزم توجه به دو مقوله یاد شده است. صداقت نه به عنوان يك امر اخلاقي كه يك امرضروری كاري، در گفتار ورفتار یکی از مقوله های گریز ناپذیراجرای هر برنامه ای است. یکی از مزیت های فرایند دموکراسی آن است که به مردم این فرصت را می دهد تا کسانی را که صداقت ندارند و ادعاهای نادرست می کنند، در دوره بعدی انتخاب نکنند. صداقت در گفتار ورفتار در واقع مقدمه اخلاق مداری یک سیاست مدار به عنوان يك الزام كاري است وهرگاه فردی این مقدمه را نتواند رعایت کند بدیهی است که چشم اندار حداقل امنیت مادی ومعنوی مردم با خطر مواجه خواهد شد. اما مقدمه دومی که قبل از ارایه برنامه از سوی هر یک از کاندیداها باید بدان ها توجه شود مجموعه ظرفیت های مادی ومعنوی است که پيروز انتخابات می تواند با تکیه بر آنها برنامه های خود را عملیاتی کند. به تعبیر دیگر رییس جمهور آتی نمی تواند در حالی که منابع ارزی کشور مصرف شده واز لحاظ معنوی سرمایه های انسانی نظام را از پیرامون خود رانده ، توقع همگرایی مادی ومعنوی مديران ارشد كشور و راي دهندگان را براي تحقق اهداف داشته باشد. مجموعه ظرفیت های یک جامعه به دوبخش اقتصادی وانسانی قابل تقسيم است. ظرفیت های اقتصادی کشور ما درآمدهای نفتی و غير نفتي وابسته به نفت است حال اگر رفتار دولتی این منابع را به بدترین شكل تخصیص داد طبیعی است که نمی تواند چندان روی ظرفیت هاي درآمد اقتصادي حساب باز کند. از سوی دیگر اگر كانديداي پيروز به هر دليل سرمایه های انسانی نظام را در كنارخود نداشته باشد، نه تنها آينده نظام را با خطر مواجه مي كند بلکه کف انتظارات مردم نیز هيچگاه قابل تحقق نيست.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: