روایت مجری مناظرات انتخاباتی از سفر حج
فرصت وتوفیقی فراهم شدتاپس از12سال به سرزمین وحی سفرکنم. بااشتیاق توام بااضطراب به این سفررفتم تا بتوانم باحضوردرآن سرزمین وانجام مناسک عمره مفرده، من را گم کنم تا خود رابیابم. به قول اقبال، پس ازخودی نوبت به بی خودی می رسد. طبیعی است این بی خودی درساحت کبریایی معنی پیدامی کند. جای جای مناسک حج بخصوص لحظه محرم شدن درمیقات، کنده شدن ازمن و ورود به جریان سیالی ارانسانهای یک شکل وبی نشانه برای تقرب الهی ست. وقتی درمیقات تلبیه می گوییم، درحریمی ازمحرمات واردمی شویم وآنجاست که درمقابل ذات باری احساس هیچ بودن می کنیم ، این احساس که ما همه هیچیم، هرچه هست اوست. اما اتفاقات این سفر من را دریک فتنه (آزمون) قرار داده بود، چیزی که این روزها بازار آن داغ است و عیار اصلی آدمها درفتنه ها مشخص می شود وچه آدمهایی که سالها ادعای ولایت پذیری وخیلی چیزهای دیگر داشته اند واین روزها یاسکوت کرده اند ویا به هزار اما واگرمتوسل شده اند والبته جمعی هم بادرایت، عیار بالای خویش را نشان داده اند وامام خویش را رهانکرده اند. همیشه این طوربوده است که آدمهای اصیل درفتنه ها خود رانشان می دهند. بگذریم...من رفته بودم که خودرا درسیلاب جمعیت موحد درسرزمین وحی گم کنم، اما درهمه جا، درفرودگاه، درهتل، درمسجدالنبی، درمسجدالحرام، درمیقات، دربازار وجاهای دیگر، من رابه عنوان اقای مناظره کننده نشانه می رفتند ، البته به نیکی وتشکر. اغراق نمی کنم که شاید حدود 200 عکس یادگاری بامن گرفته شد وسوالهایی که عمدتا سوال ازپشت صحنه های مناظره ها بود. به همین دلیل خودم را به صورت فیزیکی گم می کردم تا بتوانم حضورقلبی بیشتری داشته باشم اما نمی شد. یک شب درمسجدالحرام درخلوتی به کعبه درفکر بیت المعمور نگاه می کردم که جوانی یک لیوان آب زمزم درکنارمن گذاشت وگفت آب نطلبیده مراداست و رفت. باخود فکرکردم لازم نیست انسان از خودرا از مردم دورکند بلکه اگر هنرش رادارد باید خود را گم کند ومن را نبیند. بودن درمردم منافاتی با حضور و نادیده گرفتن من ندارد. اما این حالت به زبان راحت است واگرتوفیق خداوندی نباشد شدنی نیست. به تعبیر روایتی ، ریا همانند حرکت مورچه ای سیاه دردل شب روی سنگ سیاه است که به راحتی نمی توان آن را احساس کرد. ازاین روی به خدا توسل کردم، بویژه آنکه درلباس احرام نمی توان فخرفروخت وآنچه که مهم نیست من انسانهاست. درهرصورت دروادی سختی قرارگرفته بودم که تنها امیدم تفضل خداوند بود وهست که دست بنده های ضعیفی چون من را بگیرد واعمالمان را به شایستگی بپذیرد. ضمنا درمورد مناظره ها به آنان گفتم قصددارم در دو محور اتفاقات و تحلیل شخصیت نامزدها، کتابی را به چاپ برسانم. لینک مطلب