حلقه مفقوده صدا و سیما چیست؟
بی برنامگی این سازمان در قبال افرادی که به احمدی نژاد رای داده اند نیز از مشکلاتی است که باعث سردرگمی این طیف شده است.
عملکرد صداوسیما درباره وقایع بعد از انتخابات نشان داد که این سازمان همچنان از نبود یک مدیریت بحران واحد رنج می برد. به گزارش «فردا»، عملکرد سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در وقایع اخیر نه تنها به آرامش و وحدت در میان متن مردم کمکی نکرد، بلکه می توان عملکرد آن را ضعیف ارزیابی کرد. در وقایع پس از انتخابات، نبود وحدت رویه در خبررسانی و عدم شفافیت در اطلاع رسانی درباره شبهات مطرح شده یکی از عمده دلائل ضعف عملکرد «رسانه ملی» ارزیابی می شود. بعنوان مثال؛ تقلید ناقص شبکه خبر از یکی از برنامه های تلویزیون های فارسی زبان خارج از کشور پس از انتخابات که تمامی شرکت کنندگان در برنامه، موافق موضوع برنامه بودند (بدون حضور یک مخالف) را می توان تنها اقدامی احساسی برای «رفع تکلیف» قلمداد کرد. هرچند نمونه هایی از این دست زیاد است که از آن جمله می توان به پخش فیلم سینمایی در میان برنامه ای خانوادگی که مشغول آشپزی است ! نیز اشاره کرد. اتخاذ رویکردهای متناقض در مورد میرحسین موسوی و یا نماز جمعه هاشمی رفسنجانی و برخی اقدامات افراطی - تفریطی دیگر را می توان از این نوع موارد یاد کرد. همچنین بی برنامگی این سازمان در قبال افرادی که به احمدی نژاد رای داده اند نیز از مشکلاتی است که باعث سردرگمی این طیف شده است. در این میان، می توان مهمترین عنصر ملی تر شدن این رسانه فراگیر را گرفتن بازخورد حقیقی برنامه ها در میان افکار عمومی و فضاهای مجازی (نخبگان) عنوان کرد. تشکیل اتاق مدیریت بحران و یا واکنش سریع برای مقابله با شایعه های بی پایه با رعایت تمامی جوانب حرفه ای و منافع ملی از جمله ضروریات این روزهای صدا و سیما می باشد. هم چنین اتخاذ وحدت رویه نه تنها در خبررسانی و برنامه سازی شبکه های داخلی، بلکه اشتراک پایه های برنامه ریزی میان شبکه های داخلی و برون مرزی صدا و سیما یکی از مهمترین قدم هایی است که می توانند مسئولان این رسانه بردارند. بعنوان مثال، شبکه پرس.تی.وی اقدام به پخش زنده راهپیمایی آرام حامیان میرحسین موسوی از انقلاب تا آزادی و یا پخش فوری خبر بمب گذاری در حرم امام خمینی(ره) نمود؛ اخباری که در مورد اول با موضع نامناسب شبکه های داخلی و در مورد دوم با تاخیر همراه شد. گرچه تمامی این اقدامات باید پس از آن صورت گیرد که صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بتواند وجهه آسیب دیده خود در نزد حتی «اقلیت» جامعه را بعنوان «رسانه ملی» بازیابد. امید فعالین رسانه به تشکیل اتاق بحران در رسانه ملی در حالی است که این سازمان متاسفانه در پیچ و خم تصمیم گیری درباره پخش «ربنای» استاد شجریان مانده است.