خاطرات امام جماعت مسجدالرسول (ص) نازی آباد

کد خبر : 89139

حجت‌الاسلام رسول جعفریان در خاطرات حج عمره خود به شرح نشستی با محمد باقر دشتیانه پرداختند که از روحانیون انقلابی از سال 42 بوده و روایت‌ةای ناگفته‌ای از دوران پیش از انقلاب، آخوندهای درباری، ترورهای گروه فرقان، توصیه آیت‌ا.. خاتمی، کمیته‌های انقلاب و... را بیان کرده است. آینده بخش‌هایی از خاطرات ایشان را که در پنجاه و نهمین سفر وی به حج مطرح شده، در ادامه منتشر می‌کند: عصر روز چهارشنبه بعد از استراحت برخاسته یک ساعتی به کار تصحیح حج نامه سلیم خان مشغول بودم. سپس در ساعت پنج خدمت آقای محمد باقر دشتیانه رسیدم که یکی از زائران کاروان ماست و خودش فرمود که این سفر، 59 سفر او به مکه است. ایشان از روحانیون قدیمی تهران و مقیم نازی آباد است که از پیش از انقلاب و پس از آن در جریان برخی از کارها بوده است. آقای دشتیانه طبق گفته خودشان در سال 1308 ش به دنیا آمدند. پدرشان حسن دشتیانه کاسب و به طور خاص بزاز بود که این اواخر ورشکست شده و سال 58 از دنیا رفت. آقای دشتیانه خاطرات پراکنده‌ای از گذشته دارند که حیفم آمد در اینجا نیاورم. اما توضیحات ایشان: در ابتدای آمدن آیت الله بروجردی به قم من به قم آمدم. پیش از آن شیراز بودم و مقدمات را در شیراز در مدرسه مقیمیه خواندم. با تشکیلات سید نورالدین حسینی هم همکاری داشتم که بعد قطع کردم. در سال 25 قم بودم. در حوالی سال 29 - 30 به تهران آمدم. بعدها هم یک مدت چند ماهه در نجف بودم که درس آیت الله خمینی می رفتم. در تهران چند دوره درس آیت الله آشتیانی رفتم. رسائل و مکاسب را نزد ابوالقاسم گرجی که تازه از نجف آمده بود به اتفاق آیت الله جوادی آملی خواندیم. من کتابی از عبداللطیف بری با نام نقد الفکر الدینی و المادی را ترجمه کردم که چهار بار عنوان گفتگوی دینی و مادی چاپ شد. اولین بار حوالی سال 54 چاپ شد و در نقد مارکسیسم بود. به تهران که آمدم در سال 1333 مسجد الرسول (ص) (میدان مرکزی، بازار دوم) را در نازی آباد تأسیس کردم و سه سال بعد تمام شد. من واقف، موسس، متولی و امام جماعت این مسجد هستم و به دستور آیت الله بروجردی آنجا جماعت خواندم و از اکثر مراجع بزرگ نمایندگی داشتم که از آن جمله آیت الله خمینی بود. از همان سالها مخالف با پهلوی بودم. زمانی خواستند در نازی آباد پارک افتتاح کنند که قرار بود شاه بیاید. از من دعوت شد که نرفتم. بارها تحت تعقیب بودم. یکبار هم در سال 42 دستگیر شدم که مرا پیش سرهنگ صدرات بردند. این بعد از چهل روز پنهان شدنم بود. البته زود آزادم کردند. یکبار هم در سال 57 به زندان هم افتادم که کمتر از یک ماه بود. من بعد از نهضت امام در سال 41 همراه بودم و وقتی نجف بودند وجوهات می‌فرستادم. بعد از انقلاب عنوان رئیس کمیته منطقه 13 بودم که تا یک سال و نیم یا دو سال بودم و استعفا کردم. در 18 مهر سال 58 گروه فرقان مرا ترور کردند که نافرجام بود. بچه های فرقان اصلشان در مسجد من پا گرفتند و وقتی من آنها را شناختم آنها را بیرون کردم. چون تصرفات بیجا در آیات و تفسیر آنها می کردند. بعد از آن به مسجد قلهک رفتند. قبل از پیروزی انقلاب بارها نامه های بدون امضاء می‌فرستادند که تو را می‌کشیم. آگاهانه مرا ترور کرده و بعد از ترور کردن اعلامیه دادند که بلعم باعورا را همراه مطهری ترور کردیم. اسم آن شخص که مرا ترور بود محمود کشانی بود که بعدها محکوم و اعدام شد. دو تیر به من خورد یکی به پای راست و دیگری به دست چپ. بعد هم که از بیمارستان برگشتم زنگ زد و گفت من برای زدن مغز و قلبت تیر انداختم، خطا شد. دوباره می آیم. من به او گفتم که بط را به آب تهدید نکنید. فرقانی ها اول یک فرد آلمانی را زدند. بعد قرنی، بعد مطهری، بعد هاشمی و بعد من را زدند. شب عیدی بود که برای کمک به یک فقیر رفته بودم. مغرب شد به سمت مسجد می‌رفتم و تنها بودم. آمد و از یک متری زد. آن موقع رئیس کمیته بودم. اکبر گودرزی به مسجد ما می‌آمد و من او را می‌شناختم. آقای مهدوی کنی در مجلس اول از من خواست شرکت کنم که قبول نکردم. استخاره کردم آیه آمد: خر علیهم السقف من فوقهم. من از بنیانگذاران جامعه روحانیت مبارزه تهران بودم. من و آقایان مطهری، بهشتی، رفسنجانی، مهدوی کنی و رؤسای کمیته‌ها بنیانگزار جامعه روحانیت مبارز تهران بودیم. ما جزو متحصنین دانشگاه تهران بودیم. بعد از ترور از طرف امام دعوت کردند خدمتشان رفتیم. لبخندی زدند و پرسیدند چه شد؟ عرض کردم: که بوی کباب به مشام ما خورده بود اما نشد. مقصودم شهادت بود. آن موقع حال ایشان چندان خوب نبود که اشاره کردند پا شدم. زمانی که مدرسه علوی بودند من و آقای جمی و مطهری خدمت ایشان رسیدیم. هنوز انقلاب نشده بود. آن شب نمایندگان مجلس زمان شاه برای استعفا آمده بودند. امام گفتند: اگر شاه حرف ما می‌شنید ما به کمتر از این هم قانع بودیم. یک وقتی مکه بودم. با آقای ایزدی جایی می‌رفتیم. به ایشان گفت: به آقای منتظری بگو مواظب باش مثل توپ بادت نکنند بعد با یک سوزن خالی کنند. همان موقع هم که قائم مقامی ایشان مطرح شد من گفتم این ماست را نمی‌بندند. چون روحیه آقای منتظری را می‌شناختم. در مسجد من، بسیجی‌ها هم مرید من هستند و هیچ وقت با هم درگیری نداشتیم. در جنگ خیلی جبهه رفتم. بیشتر ابادان. من با آقای جمی خویش هستم. پدر ایشان با جد ما قوم و خویشی نسبی داشتند و همیشه ایشان و برادرهایش به من حاج عمو می‌گفتند. ایشان دو سال از من کوچک‌تر بود. سالهاست که دلم نمی‌خواهد آن سابقه که جزو این افراد حکومت هستم، شناخته شده باشد. خیلی میانه‌ای ندارم و به غالب کارها انتقاد دارم. من به ریشه اصلی انقلاب اعتقاد دارم اما انتقاد به عملکردها دارم. آقای بهشتی از دوستان صمیمی من بود. وقتی حزب را تشکیل دادند من به حزب رفتم. ایشان با آقای رفسنجانی بودند. گفتم: آمدم ثبت نام کنم. ایشان لبخندی زد و گفت: می‌خواهیم جمعش کنیم! یک بار در جمع روحانیت مبارز تهران بودیم که آقای بهشتی با رفسنجانی آمدند. بنی صدر هم آمد. به بنی صدر گفتند: شما با ما هماهنگ نیستید. شما خودتان را کاندیدای ریاست جمهوری نکنید. او گفت: شما خودتان را دست کم نگیرید. وقتی من رئیس جمهور شدم شما اگر دیدید من روی خط صحیح نیستم مرا بردارید. زمانی من برای پیگیری فرمان ده ماده‌ای امام به یزد رفتم. دو بار. پیش آیت الله خاتمی رفتم. آنجا اصرار کردم که مصادره ها برگردد. بعد به من گفت: از قول من به آیت الله خمینی بگویید کار کلیدی به پسرم ندهید. زیرا پسر من اروپایی مسلک ست. (العهدة علی الراوی). آن وقت، خاتمی وزیر ارشاد بود. من خودم رأی ندادم و به دیگران هم گفتم به او رأی ندهید. از طرف دفتر با یک هیئتی از نخست وزیری و دادگستری با یک منشی حدود چهل روز یزد بودیم و به هیئت پیگیری مرکزی آوردیم که آقای امامی کاشانی و موسوی اردبیلی و گویا خود موسوی نخست وزیر بودم. دو بار با آقای مطهری به حج آمدم. در همین مکه و مدینه بودیم. یکبار به ایشان گفتم: این علی شریعتی چه بود که به کول مردم کردید؟‌ ایشان گفت: پسر خوبی بود، من معتقد بودم آدم خوبی است. اما الان معلوم شد که انحرافاتی دارد. یک سفر سال 42 بود که حسینیه ارشاد نبود. در سال 48 که حسینیه ارشاد تشکیل شده بود من روحانی حج آنها بودم. آن سال فخرالدین حجازی هم بود. یک شب تنگ غروب وقت نماز مغرب در قبرستان ابوطالب شروع کرد سخنرانی کردن. من اعتراض کردم که شما به مردم می گویید در نماز جماعت اینها شرکت کنید خودت وقت نماز به سخنرانی می ایستید؟ یک بار هم من که نماز جماعت در کاروان خواندم بعدش ایستاد سخنرانی کند. گفت:‌ تا کی این احتیاطها؟ تا کی احوطها؟ من برخاسته از روی اعتراض به اتاق رفتم. بعد دسته جمعی با آقای مطهری و اینها به اتاق من آمدند و من اعتراض کردم که چرا این طور حرف زدید؟ به آقای مطهری هم اعتراض کردم که چرا اینها را دعوت می کنید. امسال (1388) سفر 59 من است. اولین سفر من سال 41 بود و از آن به بعد مرتب آمده‌ام. حکایت دیگر آن که یک سال قبل از انقلاب آقای مطهری به من زنگ زدند که عبدالفتاح عبدالمقصود به تهران آمده‌اند. صاحب خانه ـ آقای مفتح ـ‌ شما را هم دعوت کرده و من از شما می‌خواهم بیایید و در ترجمه حرفهایش به ما کمک کنید. عبدالفتاح آن شب یکی از حرفهایش گفت شما از امام حسین، تنها کربلا و مراثی را نقل می‌کنید. در حالی که امام حسین مسائل دیگری هم دارد، شما مرا راهنمایی کنید. بعد گفت: ما مصریها اهل بیت را بیش از شما ایرانی‌ها دوست داریم. ما نام حسنین روی بچه هامان می‌گذاریم شما حسن و حسین می‌گذارید. من گفتم: ملاک محبت در قرآن اطاعت است نه تسیمه. اتفاقا او هم گفت شما که ایرانی هستید، چطور عربی صحبت می‌کنید؟ عبدالفتاح آدم بسیار خوبی بود. من در ترجمه کتابش به جعفری کمک کردم. گاهی به منزل ما می‌آمد و عبارات مشکله را مشاوره می‌کرد. من با آیت الله کاشانی هم رفت و آمد داشتم. مسجد و منزل من می‌آمد و من هم به ایشان علاقه‌مند بودم. شب‌هایی که سنگ در خانه آقای کاشانی می‌ریختند من آنجا بودم. شب آخر آن من تب مالاریا داشتم. در بیمارستان فیروز آبادی بستری شدم. صبح بعد از نماز آیت الله فیروزآبادی دیدن من آمد. گفت من دیروز پیش شاه بودم. می خواستم آشتی دهم. رفتم پیش دکتر مصدق و گفتم: آیا سزاوار است که در عهد شما سنگ به خانه کاشانی بریزند؟‌ گفت: مملکت دادگستری دارد برود شکایت کند! یک روز پیش اقای کاشانی رفتم. ایشان تنها بود. گفتم: مصدق آدم خوبی نیست. به شما جفا کرد. با آن که مصدق با آقای کاشانی بد کرده بود ایشان گفت: نه، آدم خوبی است با من اختلاف نظر دارد. گفتم چرا دخترش را بی حجاب به دادگاه لاهه برد. پس مذهبی نیست؟ ایشان گفت: قبول دارم مذهبی نیست، اما وطن پرست است. در انقلاب شبی که مردم کلانتری ها را می‌گرفتند کلانتری 13 روبروی مسجد ما بود که حالا 31 است. آن شب تیرها به دیوار مسجد می‌خورد. آقای جمی هم میهمان ما بود. ما به قم رفتیم. صبح کار تمام شد من به سرعت تهران آمدم که دیدم اسم من را به عنوان رئیس کمیته منطقه 13 اعلام کرده اند. سال 1342 که من با آقای مطهری حج بودم شیخ عباس مهاجرانی هم بود. من نمی دانستم با دربار ارتباط دارد. یک کسی در مدینه این مطلب را به من گفت. شبی از ساختمان محل سکونت که کنار بقیع بود آمدیم برویم حرم. آنجا دست مهاجرانی را گرفتم و گفتم: اینجا کجاست؟‌گفت:‌ حرم نبوی. گفتم به حق صاحب این گنبد سبز بیا از ارتباط با دربار دست بردار. تو خطیب دانشمند چه نیازی به ارتباط با دربار داری. گفت: چشم از حالا به بعد. ما رفاقتی داشتیم تا آمدیم تهران. یکی از درباری ها مرد و مهاجرانی در مسجد سپهسالار منبر رفت. من ارتباط نداشتم. این بود تا یک سفر حج، هویدا در هواپیما برای مشایعت آمد. مهاجرانی دنبال سرلشکر خاتم بود که با هویدا بود. مهندس حریری هم که متدین بود کنار من نشسته بود. همه از جا برخاسته تعظیم کردند اما من حرکت نکردم. هویدا نزدیک آمد یک سلام کرد که من جواب ضعیفی دادم. خاتم سرشانه من زد و گفت: حاج آقا التماس دعا. عباس مهاجرانی گفت: آقای خاتم! آقای دشتیانه آدم خوبی است حالا مریض است که جواب درست نمی‌دهد. من گفتم: ناراحتی من دیدن شماست. حریری به من گفت: نان امام زمان حلالت باد. بعد از انقلاب، حدود بیست سال قبل رمی جمره کرده بودم و داشتم به خیمه می رفتم. یک کسی دست به پشت من زد و سلام کرد. دیدم مهاجرانی بود. گفت:‌به خدا اگر نصیحت تو را گوش داده بودم امروز آواره نبودم. گفتم:‌ چرا ایران نمی آیی؟‌ گفت: می‌ترسم. منبع: آینده

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: