آنچه در دیدار من با احمدی نژاد گذشت...!

کد خبر : 89207

هر كسي از ظن خود شد يار من از درون من نجست اسرار من سر من از ناله‌ من دور نيست ليك چشم و گوش را آن نور نيست آتشست اين بانگ ناي و نيست باد هر كه اين آتش ندارد نيست باد مولانا شده‌ام حکایت معتادی که وقتی تند‌تند راه می‌رفت، می‌گفتند: «نئشه است!» و روزی که آهسته‌آهسته قدم بر می‌داشت، می‌گفتند:«حتما گیرش نیامده و خمار است!» ... نیم‌ساعتی به اذان ظهر مانده، خودم را به پاستور می‌رسانم مهندس ثمره هاشمی دیدار با آقای رئیس جمهور را تدارک دیده (ثمره هاشمی همان کسی است که حسین مبصر مدرسه کالو در اول کتابم برایش نوشت :تا همیشه یادمان می‌ماند جاده آسفالته‌ی کالو محبت تو بود و ما دعایت می‌کنیم) و گفته قبل از اذان ظهر خودم را به دفتر ریاست‌جمهوری برسانم. به دیدار رئیس‌جمهور رفته‌ام، در صف نماز کنارش ایستاده‌ام. بعد از نماز می‌روم به طرفش - قبلا معرفی‌ام کرده‌اند. روبوسی می‌کنم. برخلاف همیشه که به هر مسئولی می‌رسم، از من می‌پرسد که: چرا زن نگرفته‌ای و کی می‌خواهی زن بگیری!؟ برای دکتر احمدی‌نژاد از آنچه در کالو اتفاق افتاده است می‌گویم و رسانه‌هایی که از وبلاگ و مدرسه‌ام گفته‌اند. دستی به شانه‌ام می‌زند و می‌‌نشیند. می‌گوید: "مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، کار و خدمتی است که تو برای مردم روستا انجام داده‌ای. چه باقیات الصالحاتی مهم‌تر از این؟" گفته‌اند زیاد وقتش را نگیرم و قول داده بودم دیدار در حد سلام و احوال‌پرسی باقی بماند. اما گپ‌زدنمان به درازا می کشد... از نامه‌های رسیده از سرتاسر دنیا حرف می‌زنیم، از مهربانی مردم دنیا به مدرسه کالو؛ از یک‌دلار که توسط یک ناشناس(!) از سان دیاگو آمریکا آمده تا عینک آفتابی که خانمی از آمریکا برایم فرستاده و در نامه‌اش نوشته: «در یوتیوب دیدم که با موتور به مدرسه رفت‌و‌آمد می‌کنید، در آفتاب گرم جنوب عینک آفتایی که همراه این نامه است شاید مفید واقع شود.» از آرزویم برای چاپ‌شدن این نامه‌ها... خنده‌ای می‌کند دکتر احمدی‌نژاد! (یکی از مسئولان دفتر بعد از دیدار می‌گفت: "دکتر یه کم ناخوش‌احوال است و امروز اصلا خندان نبوده، اما تو امروز کاری کردی که دکتر تا آخر شب سرحال و خندان باشد!) اینجا نه من می‌دانستم نه جناب آقای رئیس‌جمهور که ساعاتی بعد ار رسانه‌ای شدن این دیدار، رسانه‌ای که پولش از کشور {...} تامین می‌شود تیتر بزند: "سربازمعلم، باج‌خور دولت شد!" کینه دارد این رسانه از من! بارها ایمیل زده‌اند برای گفت‌و‌گو و حاضر به مصاحبه نشده‌ام - گفته‌ام: من پدر و مادر سی‌ان‌ان و دویچه‌وله و... را می‌شناسم اما پدر و مادر شما را نه! و رسانه این‌طرفی خودمان بداخلاقی می‌کند و می‌نویسد که من در این دیدار گریه کرده‌ام و باقی ماجرا! (از احساساتم گفته و خبر نداشته که همین خوراکی برای بعضی از رسانه‌ها می‌شود) و همین گریه‌کردن بهانه‌ای می‌شود تا رادیو {...} در کمال گستاخی خبر دهد که سرباز معلم خودش را فروخت و برای ماندنش در آموزش‌و‌پرورش جلوی رییس‌جمهور گریست! در این دیدار من کارنامه‌ای داشتم در دست و این کارنامه‌ی در خشان جایی برای گریه‌کردن من باقی نمی‌گذاشت. به دیدار با رئیس‌جمهور بر خود می‌بالم که توانستم از مشکلات منطقه و استانم بگویم. کاش این رسانه‌ی خودی و وطنی امانت‌داری می‌کرد تا من برایش می‌گفتم مادر پیرم با چشمان کم‌فروغش برای موفقیت احمدی‌نژاد و دولتش هر روز و شب اشک می‌ریزد و دعا می‌کند. از جاده‌ی روستا حرف می‌زنم که به دستور و پیگیری مهندس ثمره‌ هاشمی و عنایت استاندار بوشهر و معاون عمرانی‌اش آسفالت شد و از همه‌ی امکاناتی که در طول یک سال کالو را تکان داده! از کالویی برایش می‌گویم که زمانی معلم راهنما، بالاترین مقام بازدید‌کننده‌اش بود و حالا استاندار بوشهر در طول یک‌سال، بیش از چهاربار به آنجا سر می‌زند. کتابم را به رییس‌جمهور هدیه می‌دهم؛ می‌گویم: "دوست دارم در کتاب دیگرم که همراهم هست، مطلبی بنویسی." مطلبی می‌نویسد... از وضعیت استخدامم می‌گویم، از اینکه می‌خواهم به عنوان یک سرباز، 30 سال اضافه خدمت بخورم! (علی‌آبادی رییس سازمان تربیت‌بدنی که در نزدیکی‌مان نشسته می‌گوید: 2 سال که رفته‌ای، بگو 28سال اضافه خدمت‌! می‌گویم: من حاضرم اضافه‌خدمت‌تر بخورم!) از اینکه چرا باید در هزارتوی کاغذ‌بازی‌های اداری سرگردان باشم، شکایت می‌کنم. زحمت فلسفه‌بافی‌ها را از دوشم بر می‌دارد آقای رئیس‌جمهور، نامه‌ای به وزیر آموزش و پرورش می‌نویسد و سریعا خواستار استخدام و اعلام نتیجه می‌گردد. و من در دل آرزو می‌کنم دستور آقای رییس‌جمهور خیلی زود اجرایی شود. رییس جمهور می‌گوید: «سرباز معلم! کت‌ات هم که احمدی‌نژادی‌ است!» آخرین بوسه را بر شانه‌ی رییس‌جمهور می‌زنم و می‌گویم: «این بوسه برای پدرم است که خیلی دوستت دارد.» گفتم: «آقای دکتر! پدرم 75 ساله بود که هنوز دریا می‌رفت. هر چه نامه نوشته بودیم که شاید بعد از اینکه عمرش در دریا گذشته بود فرجی برای بازنشستگی‌اش حاصل شود، حاصل نشده بود که نشده بود. در سفر شما به بندر دیر "شهرمان" نامه‌ای برایت نوشتیم و فرج حاصل شد و پدر بعد از سال‌ها عرق ریختن در دریاها بازنشسته تامین اجتماعی شد. و پدر دعاگوی موفقیت تو شد و برای پیروزی‌ات در انتخابات نذر و نیاز کرد و در جواب کسی که آمده بود خانه‌مان و می‌گفت حاجی‌جان احمدی‌نژاد مخالف دموکراسی است، می گفت: خدا حفظش کند! رای من و دی‌حیدر(مادرم) احمدی‌نژاده!» اگر پدر می‌خواست به جای شانه‌های احمدی‌نژاد دست‌هایش را هم می‌بوسیدم، و باکی هم از این نداشتم که بگویند به دست‌بوسی رییس‌جمهور رفته‌ام! من به این دست‌بوسی که دل پدرم را شاد می‌کند، بر خود خواهم بالید. پدر هم نمی‌دانست ساعتی بعد از دیدار پسر سرباز معلمش با رییس‌جمهور، هجمه‌ای از بی‌مهری‌ها به پسر سربازمعلمش که گناهش دیدار با رییس‌جمهور کشورش بود، شروع شود و تیتر بزنند که سربازمعلم با یک استخدام خودش را فروخت! یادم می‌آید روزی در میزگردی که در نمایشگاه عکس مدرسه در تهران برپا بود، جوانی مو گندمی و لاغراندام از من سؤال کرد: «فکر نمی‌کنی این‌ها (منظورش کارهای انجام‌شده در کالو بود) به نغع دولت باشد!؟» گفتم: «دست مریزاد برادر! من بنشینم و کاری نکنم که فردا شما بیایید بگویید به نفع دولت کار کرده‌ام! می‌گذاشتم و هیچ‌کاری نمی‌کردم تا سربازمعلمی‌ام تمام شود بهتر بود یا وضعیت الان مدرسه کالو !؟ من به دولتی که برای کالو کار کرده افتخار خواهم کرد. آیا نفع مردم کالو در این میان از دولت کمتر بوده!؟» ... می‌گویند: کفشت بنددار است و به اصلاح‌طلب‌ها می ‌خورد! می گویند: کت‌ات، کت احمدی‌نژاد است، پس اصولگرای اصولگرا هستی! می‌گویند: اصلاح‌طلب هستی که در کتاب‌ات مطلب خانم دکتر ابتکار و آقای ابطحی را چاپ کرده‌ای! می‌گویند: اصولگرا هستی که به دیدار دکتر احمدی‌نژاد رفته‌ای! می‌گویند: اصلاح‌طلبی هستی که با مسیح علی‌نژاد می‌‌پریدی! می‌گویند: اصولگرا هستی که با پیام فضلی‌نژاد نشست و برخواست داری! می‌گویند: اصلاح‌طلب هستی که برای اعتماد و اعتماد ملی مطلب می‌نویسی! می‌گویند: اصولگرا هستی که در کودکی‌ات، کیهان و یالثارات‌ فروش بوده‌ای! من اصلاح‌طلبم یا اصولگرا!؟ حتما من دولتی‌ام و وابسته به حکومت که تاکنون آموزش و پرورش یک عدد از کتابم که به گفته اهالی فرهنگ، می‌تواند سرمشقی برای دیگر معلمان باشد، نمی‌گیرد و استقبالی نمی‌کند! من دولتی‌ام که بعد از این همه سروصدا در مورد ماندنم در آموزش و پرورش، قراردادی 5ماهه بسته می‌شود و به عنوان نیروی نظافتچی(!) وارد آموزش و پرورش می‌شوم! من دولتی‌ام که 5ماه به 5ماه حقوق می‌گیرم! من دولتی‌ام که تاکنون از هیچ دستگاه و ارگان دولتی هدیه و تشویق‌نامه‌ای نگرفته‌ام! من دولتی‌ام!؟ در انتخابات، من از چه کسی حمایت کرده‌ام و وبلاگم پاتوق سیاسی کدام جناح بوده!؟ بعد از انتخابات در جواب خبرنگاری که پرسیده بود که چرا اهالی کالو به احمدی‌نژاد رای داده‌اند؟ صادقانه گفتم: «همین کالویی که مردمش آرزومند دیدن یک مسئول معمولی منطقه‌ای بودند، استاندار بوشهر در کمتر از یک‌سال بیش از 4 بار به کالو سر می‌زند و به مشکلاتش رسیدگی می‌کند. مگر مردم از دولت‌مردان چه می‌خواهند!؟ آیا حرف نسنجیده‌ای زده‌ام!؟ این را هم قبول دارم که رسانه‌ای‌شدن مدرسه به کمک روستای کالو آمد؛ اما به راستی ما نمی‌توانیم هر کدام‌مان برای دیار و شهرمان مثل کالو کاری انجام دهیم!؟ من اگر به جای کالو به روستایی در بندرعباس و... هم رفته بودم همین کاری را می‌کردم که امروز در کالوی جهانی‌شده کردم! در قاموس تفکراتم «نمی‌شود» معنایی ندارد. با توکل به‌خدا همه‌چیز می‌شود. بارها پیشنهادهای مالی وسوسه‌‌انگیز داشته‌ام که به هیچ‌کدام جواب نداده‌ام؛ خدا را شاهد می‌گیرم که تکبر و خودبزرگ‌بینی در وجودم جایی نداشته و ذره‌ای به آرمان و ایمانم خیانت نکرده‌ام. آیا به دیدار رییس‌جمهور رفتن و خواستار استخدام شدنم در آموزش و پرورش کاری اشتباه و حرفی بیراه بوده!؟ استخدام در آموزش و پرورش حق من نیست!؟ آیا نباید در دیدارم با رییس جمهور این درخواست را داشته باشم؟ مگر قهرمانان ورزشی ما در صف کنکور می‌مانند؟ اگر اصراری بر ماندن در آموزش و پرورش دارم نه از سر شغل‌داشتن است ورنه صدها جا می‌توانم بروم که حقوق یک‌ماهش می‌شود حقوق یک‌سال معلمی!معلم مدرسه ی کالو می‌توانست بنا بر راهنمایی‌های آن هموطن وطن‌فروش(!) درخواست پناهندگی‌اش را به فلان سفارت تحویل دهد و سالیان سال در سرزمین رویاها (به قول آقای وطن‌فروش!) ایام را سپری کند... نه برادر من! نه خواهر من! من یه یک تار موی قرمزشده‌ی مادرم را به هزاران یوروی پیشنهادی نخواهم فروخت. شعار نمی‌دهم برادر! شعاردادن به گروه‌خون من نمی‌‌خورد. من حرف‌هایم را در عملم و در سکوتم فریاد می‌زنم. دلایلی برای ماندم در آموزش و پرورش دارم که بعدها در موردش بیشتر خواهم نوشت. فضا برای کار کردنم، فضای خوبی‌ است و قدرش را با همه‌ی نامهربانی‌ها خواهم دانست. قدر مردمی که دعایشان پشت سرم هست تا همیشه. همه می‌دانند که من به همین‌جا ختم نخواهم شد و در آینده بیشتر از من خواهند شنید. من می‌دانم آن‌هایی که از دیدار من و آقای رییس‌جمهور پریشان شده‌اند، دلی در گرو موفقیت کالو و مدرسه‌اش ندارند و خواننده‌ی همیشگی این وبلاگ نبوده‌اند. وگرنه آنها که مشتری همیشگی وبلاگ مدرسه‌ی کالو بوده‌اند، می‌دانند در ایده‌‌های من جایی برای آدم‌های نااهلی(!) که می‌خواهند خودشان را به کالو پیوند بزنند نیست. هر گاه به این نتیجه برسم که دیگر سربازمعلم سابق نیستم صادقانه کنار خواهم کشید. من وابسته به جناح مردم هستم، مردم ایران اسلامی. و این جناح محدود به هیچ جریان و خط مشی سیاسی خاصی نیست. جناح مردم، جناح همه‌ی آنهایی است که دل در گرو آبادانی و سرافرازی ایران عزیز دارند. تاریخ و مردمان تاریخ، در آینده درباره‌ی من و کالو به‌قضاوت خواهند نشست... لینک مطلب

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: