همه ضرر کرديم

گفتگو بامحمدرضا باهنر

کد خبر : 92387

کيوان مهرگان: گفت وگو که تمام شد گفت جوک جديد را شنيده ايد بعد خودش گفت اگر مي خواهيد لاغر بشويد نياز نيست رژيم بگيريد کافي است مدتي رژيم شما را بگيرد. خنديديم. گفتم تا کي مي خواهد اين وضعيت ادامه پيدا کند. پاسخ داد داريم کارهايي مي کنيم اما از دو طرف کساني هستند که کارشکني مي کنند. دست داديم و از دفتر جامعه اسلامي مهندسين بيرون آمدم. در اين گفت وگو قرار بر به چالش کشيدن باهنر نبود.چند پرسش مدت ها در ذهنم مي چرخيد که به دنبال فرصتي بودم تا آنها را از نايب رئيس مجلس بپرسم هرچند آن گونه که بايد وشايد پاسخي براي پرسش هايم نيافتم اما پرسش آخر و پاسخ باهنر که اين روزها مورد غضب حاميان احمدي نژاد است شايد علت بي پاسخ ماندن پرسش هايم باشد. --- -مروري بر عملکرد و مواضع شما در زمان تشکيل دولت نهم تاکنون نشان مي دهد يک چرخش آرامي در مواضع تان اتفاق افتاده است. مثلاً اگر در مجلس هفتم و دولت نهم آقاي مهندس باهنر يکي از حاميان پر و پا قرص دولت بودند اما در قضيه راي اعتماد به عنوان مخالف کليت کابينه صحبت کردند. بعد هم راي مجلس به کابينه را منتج به نظر ارشادي مقام رهبري بيان کرديد و گفتيد اگر اين نظر نبود، راي اعتماد به هشت نفر از وزرا داده نمي شد. علت اين گردش شما چه بود و چه شد شما پشتيباني خود را از دولت نهم به اين صراحت دريغ کرديد و الان به عنوان يکي از منتقدان اصولگراي مجلس مشغول فعاليت شده ايد؟ فکر مي کنم اين موضوع را بايد به دو بخش تقسيم کرد؛ بخش اول بخش کلي موضوع است. من در شش دوره نمايندگي ام معتقد بوده و هستم ارتباط دولت و مجلس ضمن اينکه بايد يک ارتباط کاملاً قانونمند باشد و هر نهادي به مسووليت هاي خودش پاسخگو باشد و از اختيارات خود استفاده کند اما در کلان همدمي و همراهي مجلس و دولت ضرورت اداره مملکت است. بنابراين مجلس يک نوع حمايتي را بايد از دولت ها داشته باشد. به زعم بنده اين احتياجي به تطبيق موازين ندارد. مثالي را بارها تکرار کرده ام اينجا هم تکرار مي کنم. طبق قانون اساسي هر 10 نماينده يي که تصميم بگيرند و جمع شوند مي توانند وزيري را استيضاح کنند. يعني طرح استيضاح مطرح مي شود. اما براي به نتيجه رسيدن استيضاح بايد اکثريت نمايندگان مجلس به عدم کفايت وزير مربوطه راي دهند. اگر ما بخواهيم بر مبناي يک کار قانوني خشک کار کنيم اين ادعا را دارم که هيچ مجلسي نيست که در آن وزيري 10مخالف نداشته باشد. بالاخره همه دولت ها در همه مجلس ها براي هر وزيرشان حداقل 10 مخالف دارند. از سوي ديگر اصل مساله استيضاح در کشور ما هنوز يک روال عادي و معمولي پيدا نکرده و در جامعه جو ايجاد مي کند. يعني وقتي وزيري استيضاح مي شود از يکي دو ماه مانده به طرح استيضاح هم دستگاه هاي مرتبط به آن وزارتخانه بي ثبات مي شود و هم وزير احساس مي کند پايگاهش مطمئن نيست. رسانه هاي مکتوب هم اين مسائل را به سطح جامعه مي کشانند و اختلاف سياسي را مطرح مي کنند. يعني الان استيضاح بماهو استيضاح هزينه هاي سنگيني را در جامعه ايجاد مي کند. از اين دو نکته به اين جمع بندي مي رسيم که هر 10 نفري که استيضاحي را مطرح کنند اين استيضاح بايد طرح شود. اما نتيجه اينکه هر 10 نفري که يک استيضاح را مطرح کنند منتج به نتيجه نمي شود، بنابراين مديران مجلس و مديران فراکسيون هاي آن بايد با لابي تلاش کنند استيضاح هايي که به نتيجه نمي رسد را منتفي کنند و با جلساتي که بين وزرا و نمايندگان برگزار مي کنند، طرفين را به اين نتيجه برسانند که استيضاح منتفي شود و اگر قرار است عملي شود استيضاح هايي را مطرح کنند که حدس شان نتيجه بخش بودن آن است. بنابراين بعضي اوقات اين بحث که مي خواهند در مجلس وزيري را استيضاح کنند پيش مي آيد و اين سوال مطرح مي شود که چرا هيات رئيسه اجازه مطرح شدن استيضاح را نمي دهد. اولاً اينکه «نمي گذارند» درست نيست زيرا ما نمي توانيم برخورد تحکمي داشته باشيم. يعني اگر 10 نماينده بخواهند وزيري را استيضاح کنند و مشورت ها را نپذيرند، چاره يي نداريم و حتي اگر بتوانيم چند روزي معطل کنيم اما بالاخره اعلام وصول کرده و در دستور کار قرار مي دهيم. طبيعتاً آنجايي که حرف مان نفوذ داشته باشد از نفوذمان استفاده مي کنيم تا هم وقت مجلس و دولت گرفته نشود و هم به اجتماع هزينه يي تحميل نشود و گرهي که با دست باز مي شود را با دندان باز نکنيم. من در مجلس هفتم و دولت آقاي خاتمي هم اين دعوا را داشتم. مثلاً سال اول مجلس هفتم در دولت آقاي خاتمي بود که نمايندگان به استيضاح آقاي حاجي وزير آموزش و پرورش و برخي وزراي ديگر اصرار داشتند. آن موقع هم ما نگذاشتيم. خواهش کرديم، تمنا کرديم، مشورت کرديم و نظر داديم که اين اتفاق نيفتد چرا که به مصلحت نبود. اين مساله ربطي به اينکه آقاي خاتمي در گروه سياسي ديگري بود يا آقاي احمدي نژاد همفکر ماست، ندارد و دليل اينکه در مجلس هفتم جلوي استيضاح برخي وزرا را مي گرفتيم همين بود. در مجلس هفتم که همزمان با اواخر دولت آقاي خاتمي بود نمايندگان سوالي را با هفتاد امضا تهيه کردند که چرا آقاي خاتمي لايحه خدمات کشوري را به مجلس تقديم نکرده است. اتفاقاً آن روزي که اين سوال تقديم هيات رئيسه مجلس شد اداره جلسه با من بود. من آن موقع گفتم شما اجازه بدهيد با هم صحبت کنيم و بعد قانع شان کرديم که سوال از رئيس جمهور به مصلحت نيست. در مجلس هشتم هم اگر مي خواست بحث سوال از آقاي احمدي نژاد پيش بيايد تلاش کرديم اين سوال مطرح نشود. در کليت منهاي جريان ها و گرايش هاي سياسي، بنده معتقدم هر کس مديريت مجلس و فراکسيون ها را بر عهده دارد بايد تلاش کند تقابل ها به حداقل برسد. فلسفه اش هم روشن است. بالاخره دولت و مجلس و قوه قضائيه يک ظرفيت مشخصي دارند. اين ظرفيت ها بايد همسوي هم مملکت را به جلو ببرد. اگر اين ظرفيت ها در تقابل يکديگر همديگر را خنثي کنند، مردم و مملکت ضرر مي کنند. اما به صورت خاص وقتي آقاي احمدي نژاد در دوره اول کار خود را آغاز کردند خوشحال شديم که اصولگرايان مي خواهند کار کنند اما در درازمدت نحوه مديريت و نگاه آقاي احمدي نژاد را در عمل نمي پسنديديم. -مي توانيد مثال بزنيد؟ ايرادي که وارد بود و الان هم مي تواند وارد باشد و بايد دنبال شود اين است که سياست هاي راهبردي آقاي دکتر احمدي نژاد را در مسائل اقتصادي، سياسي و فرهنگي نفهميديم. مي گويم ما نفهميديم نه اينکه ايشان نداشتند. شايد آنها چيزي داشته اند و دولت يک سياست راهبردي داشته اما بالاخره نفهميديم سياست راهبردي اقتصادي دولت احمدي نژاد چه بود. من فکر مي کنم اين يک نقص جدي دولت است. حتي اگر دولت سياست راهبردي داشته باشد و مجلس نفهميده باشد باز هم يک نقص است و اگر نداشته باشد هم نقص است. فرض کنيد دولت به مسائل اقتصادي پروژه يي نگاه مي کند در حالي که در نگاه کلان مشکلات اقتصادي به صورت پروژه يي اصلاً قابل حل نيست. مثل اينکه حکومت احساس کند بخش مسکن با مشکل روبه رو است بعد تورم، بيکاري، تعرفه ها، بازرگاني و اقتصاد توليد را کنار بگذارد و بگويد من مي خواهم مشکل مسکن را حل کنم. دولت حتي اگر موفق شود ظرف پنج سال پروژه مسکن را حل کند اما در ازايش تورم توليد، رشد اقتصادي و نرخ بيکاري را رها کند اصلاً دولت موفقي نيست چرا که دولت بايد سبد سياستي مملکت را اداره بکند. ما اوايل با دولت بر سر مسائل تاثيرگذار در تورم اختلاف نظر داشتيم. ما معتقد بوديم بودجه کار عمراني بايد به مقداري باشد که اقتصاد کشور کشش دارد. ما حتي اگر پول زياد هم داشته باشيم نبايد براي مسائل عمراني بي حساب پول بگذاريم. مثال ساده اين هم جذب آب توسط زمين است. اگر در گيلان سالي هزار ميلي متر باران ببارد زمين جذب مي کند اما اگر در کرمان 200 ميلي متر باران ببارد زمين کرمان قدرت جذب ندارد و تا براي جذب آماده شود 10 سال طول مي کشد و اگر سالي بيش از 200 ميلي متر باران ببارد سيل همه چيز را مي برد. اين يک مثال عاميانه بود. اقتصاد بايد قدرت جذب داشته باشد تا بشود پولي را تزريق کرد و اگر قدرت جذب نداشته باشد به سيل و متعاقب آن به تخريب تبديل مي شود. خب ما اين اختلاف نظرها را با دولت داشتيم که البته دولت برنمي تافت و کشمکشي هم شد. اما بالاخره نتيجه اين شد که مي بينيد. البته مسائلي چون تورم جهاني، افزايش نقدينگي، درآمد نفتي و برخي از سياست هاي دولتي هم دخيل بوده که به تورم 25 درصدي منتج شد. دولت تازه آن موقع متوجه شد 25 درصد تورم چيز خوبي نيست. باز هم آمد تورم را پروژه يي حل کند. الان تورم خوب شده و به 12 درصد رسيده اما قبول نداريم که تورم پروژه يي حل شود چرا که آن موقع نرخ بيکاري بالا مي رود و آن گاه رکودي بر کشور حاکم مي شود که به يک مساله ديگر تبديل مي شود. دولت ها بايد شاخص هاي کلان همچون سطح عمومي قيمت ها يا همان تورم، نرخ بيکاري، رشد اقتصادي شاخص، توسعه انساني و ضريب جيني را با هم مديريت کنند. هيچ دولتي حق ندارد براي حل مساله بيکاري، تورم را رها کند يا براي حل مساله تورم، اشتغال را رها کند. يا براي حل اين دو رشد اقتصادي را رها کند. درست مثل يک خانه است که پدر دلش براي شکم بچه هايش بسوزد ولي براي بچه هايش لباس نخرد يا برعکس بگويد اينها سرما مي خورند آنقدر لباس بخرد که به غذا نرسد و بچه ها از کمبود ويتامين بيمار شوند. پروژه يي حل کردن شايد اصطلاح علمي نباشد اما قصد من اين محتوا بود. الان مدت ها است دولت پيگير کنترل تورم است. تورم را کنترل کرده. ما هم قبول داريم دستش درد نکند اما نگران نرخ بيکاري هستيم چرا که همين حالا رکود سنگيني بر بنگاه ها حاکم است. البته من نمي خواهم بگويم اين علت تامه است اما مي توانيم تاثيرات مسائل ديگر چون رکود جهاني را کمتر کنيم. الان صرافت دولت به کنترل تورم باعث شده رکود اقتصادي رها شود. مثلاً پايين آمدن قيمت مسکن خوب است اما اگر مسکن بخوابد 150 رشته کارآفريني را با خود مي خواباند. اين خوابيدن بازار مسکن مطلوب نيست. شايد مردم از توصيه من به وزير مسکن تعجب کنند اما من مي گويم بايد به جايي برسيم که دولت بگويد ان شاءالله مسکن گران مي شود چون براي اينکه مسکن راه بيفتد بايد کاري کند که اگر کسي امروز مي خواهد در بازار مسکن سرمايه گذاري کند احساس کند لااقل به اندازه تورم سود خواهد برد. اگر کسي احساس کند امروز وارد بازار مسکن مي شود، سرمايه گذاري کند قيمت تمام شده مسکن هم گران تر از فروش باشد، معلوم است سرمايه گذاري نمي کند و 120 رشته مي خوابد، کارخانه ها مي خوابد، بيکاري ايجاد مي شود و... بنابراين بعضي از انتقاداتي که من به دولت داشتم براساس عملکرد دولت بود. تعهد ما نبايد دفاع و دخالت بدون دليل باشد. ما همسو هستيم، هم حزبي هستيم، هم جبهه يي هستيم و مواضع مان به يکديگر مرتبط است اما اين به آن معنا نيست که اگر نقدي داريم نقد نکنيم. ولي اين نکته را بگويم به رغم تمام انتقادها بنده به عنوان محمدرضا باهنر دبيرکل جامعه مهندسين و نايب رئيس جبهه پيروان خط امام و رهبري در انتخابات به اين جمع بندي رسيديم که از آقاي احمدي نژاد حمايت کنيم. - اما آقاي رسايي در مقاله يي که داشتند موارد عجيبي را مطرح مي کنند. من به اين کاري ندارم. ببينيد من اگر بخواهم در اين مصاحبه ها پاسخ آقاي رسايي و خانم رجبي را بدهم که ديگر به کارهاي خودم نمي رسم. - سوال اين است زماني شما انتقادي داريد خب مي توانيد سربسته هم مطرح کنيد اما اين با اينکه شما به عنوان يکي از سه ناطق مخالف در کنار آقاي توکلي و مطهري ظاهر شويد فرق مي کند. گمان اکثر جامعه بر اين بود که با اين مخالفت ها وزرا اصلاً راي نمي آورند چون نوع فرمان و جنس مخالفت هاي شما پيام سياسي مي دهد هم به مجلس هم به جامعه. من در نطق مخالف اصطلاحي به کار بردم که برخي ها به من ايراد گرفتند. گفتم آيين نامه ما به گونه يي است که در کليات نمايندگاني که بايد ثبت نام کنند يا بايد موافق باشند يا مخالف و نمي توانند خاکستري ثبت نام کنند. اين در حالي است که ما شايد در مجلس هيچ نماينده يي نداشته باشيم که بخواهد به همه وزرا راي بدهد يا ندهد. همه نمايندگان اين گونه اند که به برخي از وزرا راي مي دهند و به برخي نه. بعضي ها مخالف صحبت کردن با يک وزير را ترجيح مي دهند و بعضي ها نطق موافق را. آنها هم که موافق بودند در صحبت هايشان مي گفتند با برخي از وزرا موافق نيستيم اما مثلاً با اين 10 وزير موافقيم. بنده در آن صحبتم گفتم چون آيين نامه الان اين طوري است و ما در بخش وزرا يک بحث کليات داريم و يک بحث تک تک وزرا، در کليات من گفتم ما يکسري سياست هاي کلي دولت نهم را نمي پسنديم و معتقديم اينها بايد در دولت دهم تغيير کند. بنابراين من به عنوان مخالف اسم نوشتم و انتقادهاي خودم را به عملکرد دولت نهم منهاي وزراي معرفي شده اعلام کردم. گفتيم به دولت راي مي دهيم مشروط به اينکه اين مسائل برطرف شود که همان موقع برخي از نمايندگان گفتند چطور مخالفي هستيد که مي گوييد اعضاي دولت بايد راي بياورند و قطار کابينه از ايستگاه خارج نشود و حرکت کند و اکثريت وزرا هم راي بياورند. به اعتقاد من مساله مخالفتي که آنجا مطرح کرديم، مخالفت با بعضي سياست ها بود و همان جا گفتم ما به اکثريت وزرا راي مي دهيم. توصيه مان به نمايندگان هم اين است که راي دهند تا دولت از ايستگاه خارج شود و اگر دو سه وزير هم راي نياورد، دولت کارش را شروع کند. - شرايط دولت کنوني با دولت نهم فرق مي کند، دولت نهم به رغم حمايت و اعتباري که داشت که در آن اصلاح طلبان دست تسليم را بالا بردند و شکست را پذيرفتند اما در ذهنيت جامعه مشروعيت سياسي داشت. مجلس هفتم هم تازه نفس بود و آماده پشتيباني. با اين اوصاف ما ديديم دولت تا هشت روز مانده به پايان کارش اگر آقاي صفارهرندي را هم کنار مي گذاشت از رسميت مي افتاد. يعني دولت خودش، خودش را از رسميت مي انداخت. در طول چهار سال. با اين وضعيت راي آوري و اين نگاهي که شما به آن داريد و پايگاهي که در جامعه دارد آيا اين دولت مي تواند چهار سال سر کند؟ از لحاظ حقوقي ما تعاريفي داريم که نبايد با مسائل عرفي اشتباه کنيم. مثلاً موقع انتخابات در مجلس همه جناح ها به نسبت راي مي آورند. حالا يکسري مي شدند اقليت و يکسري اکثريت و يکسري وسط اما در رياست جمهوري چون يک نفر بيشتر انتخاب نمي شود ديگر ما وسط نداريم. يک نفر مي برد و يک نفر مي بازد. مطلق است. اگر يکي 50 درصد به اضافه يک نفر راي بياورد صد درصد قدرت را مي گيرد و اگر يک نفر 50 درصد منهاي يک راي را بياورد صد درصد قدرت را از دست مي دهد. اين خاصيت انتخابات رياست جمهوري است. وزرا هم همين طور است.اين را که برخي معتقد بودند راي اين وزيري که راي آورده «ناپلئوني» بوده قبول ندارم. من معتقدم وزيري که راي آورده ديگر وزير است. در مصاحبه تلويزيوني هم گفتم حتي اگر به برخي از وزرا راي نداده باشم اما وزرايي که راي آوردند ديگر از نظر ما وزيرند و ما با شرط و شروطي که گفتيم از آنها حمايت مي کنيم. اگر قانونمدار باشند و اسناد بالادستي را رعايت کنند. اگر از نظر تبليغات در رسانه هاي جهاني کسي را که 200 راي آورده با آن که 150 راي آورده تفاوت تبليغاتي دارد اما از نظر حقوقي هيچ تفاوتي ندارند و همه اختياري که آن وزيري که 240 راي دارد وزير 140 رايي هم دارد. دولت به اعتقاد من با اکثريت وزرايي که راي آورده با قدرت کارش را انجام مي دهد. سه وزيري که راي نياورده يا تفاهم مي کنيم يا وقتي معرفي شدند با کمي رفت و آمد سه وزير بعدي هم راي مي آورد و مسائل حل مي شود. نکته بعدي اينکه دولت دهم چهار سال تجربه دارد و يک مقدار رفت و برگشت هاي آزمون و خطا داشته و اميدواريم دولت دهم آزمون و خطايش کمتر باشد. بنابراين يک قوت جديد است. نکته سوم اينکه وقتي ما دو يا سه يا چهار مورد نقد مي کنيم اصطلاح عاميانه يي به ميان مي آيد که آقا اگر قبولش داري چرا نقد مي کني؟ اگر قبولش نداري چرا دفاع مي کني؟ اين مثل اين است که به معلمي بگويند اين شاگردت اگر شاگرد خوبي است چرا يک غلط گرفتي و اگر شاگرد خوبي نيست چرا بيشتر غلط نگرفتي؟ خب ديکته يي نوشته که يک غلط داشته است. من نه مي توانم يک غلط را نگيرم و نه مي توانم يک غلط را سه غلط حساب کنم. انصاف اين است که يک غلط، يک غلط گرفته شود. بنابراين معلمي که به دانش آموزش نمره 18 مي دهد قبولش دارد اما مي گويد دو غلط داري و اين دو غلط را تمرين کن تا دفعه ديگر نداشته باشي. الان رابطه ما با دولت هم اين گونه است. من باهنر با اينکه اين نقدها را دارم اما در انتخابات پس از بحث ها و جلسات از آقاي احمدي نژاد حمايت کردم. نگفتيم آقا ما دفاع نمي کنيم يا مثلاً از کس ديگري حمايت مي کنيم. بالاخره در مجموع نمره آقاي احمدي نژاد را بين کانديداهايي که بودند و مي توانستند راي بياورند بيشتر از بقيه داديم. الان هم اين اعتقاد را داريم اما اين به آن معنا نيست که اشکالي ندارد. اشکال دارد. نقص دارد اما توصيه مي کنم براي ارتقاي اهداف کشور دولت و مجلس ظرفيت هايشان را همسو با هم پيش ببرند. قرار نيست برخي از سرمايه هاي ما در تقابل با يکديگر صرف شود. فعلاً من نگراني ندارم. دولت مي تواند کار کند، البته شرط و شروطي هم دارد. - اين صحبت هاي حضرتعالي نافي صحبت هاي اوليه تان است که اظهار کرديد، معتقديد دولت سياست هاي راهبردي ندارد؟ اين يکي از اشکالات است اما اشکالي نيست که در ذهن ما دولت را رفوزه کند. قبول داريم اشکال بد و بزرگي است اما دولت را رفوزه نمي کند و مي گويد خب تو اگر اين اشکال را نداشتي نمره ات 20 مي شد اما حالا شده 15. - بعد از انتخابات اتفاقاتي افتاد. وضعيتي که الان در آن حضور داريم برازنده حاکميت کشور بعد از 30 سال نيست که با هر تجمع يک عده يک شعاري مي دهند و يک عده يک شعار ديگر. از يک منظر ديگر هم نزديک به هشت سال است که اصولگرايان دولت تمام مناصب را در اختيار داشتند و به اينجا رسيده. آيا اين وضعيت مويد و کارنامه مديريت حکومتي اصولگرايان است که بعد از هشت سال کشور به اينجا مي رسد که فضاي دو قطبي سبز و غيرسبز حاکم مي شود؟ من مي خواهم بگويم بعضي از اين موارد دليل رشد سياسي است مشروط بر اينکه به اصطلاح در خاکي نکشيم. نمي خواهم بگويم رقباي ما به خاکي نکشند. ما به خاکي نکشيم. اين را بايد کمي بيشتر توضيح بدهم. ببينيد چه اتفاقي افتاد. در انتخابات سمبلي به نام مهندس موسوي پيدا شد. ما هم بالاخره يکسري ارادت هايي به ايشان داشتيم، البته الان ارادت مان کمتر شده اما باز هم حس مي کنم نکات مثبتي در وجود ايشان هست. آقاي مهندس موسوي 20 سال از صحنه سياسي دور بود و بعد آمد وارد ميدان شد. سه ماه، چهار ماه کار کرد. يک عده هم از ايشان حمايت کردند. حالا بعضي ها به دليل ارادت به خود مهندس موسوي، بعضي ها به دليل ارادت به حاميان مهندس موسوي، بعضي ها هم به دليل ناراحتي هايشان از آقاي احمدي نژاد. مهندس موسوي مجموعاً توانست ظرف سه تا چهار ماه 13 ميليون راي به قلک پس اندازش بريزد. من فکر کنم اين خيلي تحول مهمي براي مهندس موسوي بود. اين ظرفيت بسيار ظرفيت قابل اتکا و خوبي بود. اگر آدمي کمي تدبير سياسي داشت و مي ايستاد و کار مي کرد اين ظرفيت بسيار بالايي هم براي مهندس موسوي، هم براي جامعه اصلاح طلب و هم براي نظام بود. اما چه اتفاقي افتاد؟ يک دروغ بزرگ را طراحي کردند يا از دست شان در رفت يا به مهندس موسوي القا کردند آقا تو برنده مي شوي. کشيد توي خاکي و هزينه هايي را به نظام، به اصلاح طلبان، به خود و اصولگرايان وارد کرد. همه اينها شد هزينه، تراشيدن و خراطي کردن. يک دروغ بزرگ به نام تقلب مطرح شد و اين داستان به وجود آمد. از آن طرف آقاي دکتر احمدي نژاد و طرفدارانش [حرف ناتمام مربوط به مهندس باهنر است] من مي گويم بالاخره يک ميليون تقلب اما واقعاً هيچ استدلالي نشنيدم براي تقلب. يک تقلب سازماندهي شده 10 ميليوني در اين مملکت غيرممکن است. 600 هزار صندوق راي در کشور وجود دارد که بالاي سر هر صندوق 10 نفر حضور دارند که در مجموع مي شدند 600 هزار نفر که درون شان معمم دولتي و بازاري وجود دارند. در شهرستان ها معتمداني سر صندوق حضور داشتند که در دولت آقاي خاتمي حضور داشتند و اگر شما صندوق هاي محلي را نگاه کنيد در 30 سال انتخابات همواره يک گروه رئيس صندوق ها بودند و با دولت هاشمي و خاتمي و موسوي و احمدي نژاد تغيير نکردند. اين تقلب بزرگ به اين معنا و مفهوم است که 600 هزار نفر را در اين کشور مثل گروه مسلح مخفيانه آموزش داد، دين شان را، صداقت شان را خريد و وادار به خيانت شان کرد که 600 هزار نفر با هم دست به دست هم بدهند و يک تقلب بزرگ را راه بيندازند. اين مساله چقدر در کشور ما ممکن و امکان پذير است؟ دروغ بزرگي به نام تقلب را راه انداختند و به اعتقاد بنده اين ثروتي را که مهندس موسوي و اصلاح طلبان به دست آوردند، قابل تکيه بود و من نمي گويم کيفي تر از بقيه اما از لحاظ کيفي خوب بود چرا که دانشگاهي بود، نخبه بود و علما بودند، اين اشتباه آقايان بود. از آن طرف آقاي احمدي نژاد 24 ميليون راي در کل کشور آورد اما در تهران مرکز کشور از رقيبش کمتر راي آورده است. اينکه مردم تهران را بخواهيم قلقلک دهيم و بگوييم حالا ما برديم و آنها اغتشاشگر هستند خب کار درستي نبود. رشد سياسي اين است. ماهايي که وارد اين ميدان مي شديم هم آمادگي پيروزي را داشته باشيم هم آمادگي شکست را. اگر پيروز شديم مغرور نشويم و فکر کنيم تا قيامت حاکم هستيم و اگر هم شکست خورديم فکر نکنيم که دنيا به آخر رسيده است. آقاي مهندس موسوي اگر 13 ميليون راي اش را در چارچوب نظام و قوانين حفظ و اداره مي کرد مگر عيبي داشت دوره بعدي بتواند مجلس را ببرد يا مثلاً شوراهاي شهر را يا اصلاً دوره بعدي رئيس جمهور قدرتمندي شود؟ خب اين ثروت اين گونه تخريب شد. اينکه شما مي گوييد فضا، من مي خواهم بگويم فضاي خوبي بود. قبل از انتخابات يک گروه اين طرف خيابان و يک گروه آن طرف خيابان شعار مي دادند و در آخر اين به آن يکي شيريني مي داد و آن به اين يکي آب و شربت تعارف مي کرد و کار را جلو مي بردند. اين فضا، فضاي بدي نبود. من مي گويم چه کسي اين فضا را خراب کرد البته من نمي خواهم دنبال مقصر بگردم. الان من فکر مي کنم ترديدهايي در جامعه به وجود آمده است، يکسري اغتشاش هايي انجام شده، هزينه هايي به مردم وارد شده و اين چيزها که اينها را بايد عقلاي قوم بنشينند و جمع و جور کنند. من فکر مي کنم خطبه هاي عيد فطر مقام معظم رهبري اگرچه کوتاه بود اما جامع و کامل بود، يعني ما بايد قائل به تفکيک باشيم. اينکه اين اغتشاشگران را بيشتر نشان دهيم و بگوييم اين به نفع نظام است حتماً اشتباه مي کنيم. بالاخره يک عده اگر رفته اند و نشسته اند از قبل طراحي کرده اند، مجرم هستند بايد محاکمه عادلانه شوند. باز اين مجرمان دو گروه هستند. يک عده با نيت و عامدانه کار کردند که حتماً بايد مجازات شوند. يک گروه هم سهوي کار کردند که بايد از پيشگاه ملت عذرخواهي کنند که غائله يي درست کردند. يک عده هم به خاطر احساسات و عقده هاي فروخورده شان در راهپيمايي شرکت مي کنند مثل 50 نفري که در راهپيمايي روز قدس شعار دادند «نه غزه، نه لبنان جانم فداي ايران» که اين يک شعار به تمام معنا ضد انقلابي بود. اين شعار را نمي توانيم در قاموس آقاي خاتمي و موسوي ترجمه کنيم. آنها هم همين طور. آنها فکر نکنند اين لشگري که دنبال شان افتاده اند تابع آنها هستند. اگر مهندس موسوي هم بگويد اين شعارها را ندهيد آنها گوش نمي دهند. اگر کروبي هم بگويد گوش به حرفش نمي دهند. اينها نبايد غره بشوند. يک لشگر اين تيپي به دنبال شان هستند. همه ضرر کرديم، بله کسي مي خواهد عليه دين و رهبري و مواضع امام شعار دهد عليه ايران هم مي خواهد شعار بدهد، مي گويند برويد در دايره سبز آقا. نه آنها در دايره سبزي که مهندس موسوي يک زمان تعريف کرد، نيستند. البته خودشان اشتباه استراتژيک زياد دارند مثلاً در بيانيه ها. صحبت هاي مقام معظم رهبري صحبت هاي جامعي بود. ما بايد اول اين را تفکيک کنيم و کسي که عالماً و عامداً دنبال اغتشاش بود بايد هزينه اش را بپذيرد اما در مورد بقيه بايد بگوييم دافعه در حداقل و جاذبه در اکثر امکان. زماني دولت اصلاحات شعاري داشت که البته خيلي هم به آن عمل نکرد. مي گفت ما بايد تلاش کنيم معاند را تبديل کنيم به مخالف، مخالف را به بي تفاوت و بي تفاوت را به موافق. واقعاً اين حرف، حرف استراتژيک درستي است اما نمي خواهم وارد اين بحث شوم که دولت آقاي خاتمي چقدر توانست اين کار را بکند ولي اين حرف، حرف درستي است. کسي نبايد فکر کند اگر ما مخالف را به معاند تبديل کنيم خدمت به نظام و انقلاب است. متاسفانه برخي در گروه هاي تندرو اصولگرايي و حزب اللهي هستند که مي گويند اگر قرار است کسي در آينده ضدانقلاب شود بگذاريد ما همين الان به ضدانقلاب تبديلش کنيم و بزنيم پدرش را هم در بياوريم. اين هم حرف خيلي بي ربطي است و خسارت وارد مي کند. توصيه مقام معظم رهبري که اغتشاشگران و مخالفان و معاندان را جدا کنيم، دافعه حداقل داشته باشيم و تلاش کنيم براي جذب کردن اين درست است. اگر متهمي عليه خود اقرار کرد از لحاظ حقوقي مسموع است اما اگر متهمي يک عده ديگر را متهم کرد نبايد حلواحلوايش بکنيم. -آنچه ما بعد از انتخابات ديديم اين است که عده يي بيانيه دادند و در خيابان اعتراض کردند و اين طرف جناحي را محاکمه کرديم. يک زمان است که عده يي را مي آورند عادلانه محاکمه مي کنيم ولي يک زمان است اين جناح سياسي را که 13 ميليون راي دارد و جنابعالي هم تعبير «کيفي» را برايشان به کار برديد که در دل فعالان سياسي، علما، نخبگان و... جايگاه دارند. آيا تحقير کردن يک جناح با اين پشتوانه در درازمدت به نفع نظام است، اينکه شخصيتي به نام حجاريان را با اين وضعيت نشان بدهيم که بگويد اشتباه کردم، غلط کردم؟ اگر من بخواهم وارد جزييات شوم بايد بگويم اين نقدها وارد است. به طرفين هم وارد است. اگر اين طرف بحث تحقير است نبايد انجام شود. در آن طرف هم مهندس موسوي مي تواند بگويد شعار «نه غزه، نه لبنان جانم فداي ايران» يک شعار ضدانقلاب است. او بايد اعلام کند سکوتش يعني رضايت دادن به اين شعار. الان من با هنر در معرض نيستم، در معرض هم باشم اعلام موضع مي کنم. آقاي موسوي در معرض است. اينها مي گويند ما زير پر و بال مهندس موسوي هستيم و مهندس موسوي بايد اعلام برائت کند، بايد بگويد اين شعار شعار انقلاب و نظام نيست.اصلاً ما کار نداريم به دولت آقاي احمدي نژاد و مجلس هشتم. شعار فلسطين همزاد شعار انقلاب بوده در سال 1342. امام هر زماني در مورد شاه حرف زده در مورد فلسطين هم حرف زده است. امام هر زمان به نفع مردم ايران حرف زده به نفع مردم فلسطين هم حرف زده است. مهندس موسوي نمي تواند و نبايد سکوت کند. اينها را بايد کنترل کنيم. اپوزيسيون در هر نظام و دولتي وجود دارد. يک اپوزيسيون بيرون نظام است و يک اپوزيسيون داخل نظام. درون اپوزيسيون، بيرون نظام نقل و نبات خيرات نمي کنند. زد و خورد هست، دادگاه هست و خيلي چيزهاي ديگر. اما اپوزيسيون داخل نظام اين است که قوانين داخل کشور را قبول مي کند و قانون اساسي را قبول دارد. من هم که حزبي دارم معتقدم حزب رقيب هم بايد قدرتمند باشد اما رقيبي که داخل نظام باشد. من که دنبال تقويت حزب بيرون از نظام نمي روم ولي اگر مهندس موسوي يا مهندس موسوي نوعي بخواهد حزب رقيب براي اصولگرايان درست کند و داخل نظام کار کند من حتماً اين را به نفع نظام مي دانم. خودم درون حزب نمي روم اما از تشکيل آن حزب حمايت مي کنم. -در وقايع پس از انتخابات ديديم که يک فعال سياسي که تا ديروز در نظام به عنوان يک مقام عالي رتبه فعاليت مي کرده مي آورند عليه خودش و ديگران اعتراف کند. ممکن است روزي اين اتفاق براي شما و دوستان تان بيفتد؟ ببينيد، ما که وارد فضاي سياسي شديم پيه همه چيز را به تن مان ماليديم. قبل از همه اين چيزها خانواده مان را هم آماده کرديم. به بچه ها مان گفتيم فکر نکنيد پدرتان که پست و مقامي دارد، هميشه در اين پست و مقام مي ماند. هميشه اين طور نمي ماند. يک روز مي بينيد اوضاع طوري برگشت که پدرتان به نانوايي رفت نه تنها جلوي صف او را راه ندادند بلکه ته صف هم راهش ندهند. اينها به هر حال هزينه دارد و البته درونش اعتقاد هم هست. انسان يا بايد براي اعتقادش کار کند يا براي دنيايش. مغبونً مغبون کسي است که براي دنياي ديگري کار کند. اما اگر بحث اعتقادي باشد بنا است که انسان روزي پولش را بدهد، روزي مقامش را، روزي آبرويش را اينها همه هست و مشکلي هم ندارد. مهم اين است که مانند صحابه ائمه معصوم هر چند وقتي اعتقادمان را به ولي خودمان عرضه کنيم که اگر قرار است اصلاح شود، اصلاح شود و بعد هم محکم رويش بايستيم. ممکن است هزينه هايي هم داشته باشد. منبع: اعتماد

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: