اظهارات صفار هرندی درباره مواضع هاشمی
هاشمي رفسنجاني معتقد به مشاركت حداقلي در انتخاباتها بود/ احمدينژاد نشاط سياسي را به بدنه اجتماعي منتقل کرد
رجا: وزیر سابق فرهنگ و ارشاد اسلامی که این روزها گفته میشود بیشتر به تحقیق و بعضاً ارائه مشاورههای سیاسی و فرهنگی به فرمانده سپاه اشتغال دارد، در اولين نشست مجمع جوامع اسلامي دانشجويان دانشگاههاي سراسر كشور كه در دفتر اين اتحاديه برگزار شد، حاضر گردید و تحلیلی از سیر روی کار آمدن اصولگرایان از انتخابات شورای شهر دوم تا انتخابات ریاست جمهوری دهم پرداخت. بنابراین گزارش هرندی معتقد است خروج از موضع جناح راست و ظاهر شدن در موضع جريان اصولي وفادار به اصل انقلاب، موفقيت بزرگي براي نيروهاي خودي در ساحت سياسي بود. وی اعتماد مردم به گفتمان انقلاب و امام بهویژه در دولت نهم را مهمترین عامل جرأت پیدا کردن موسوی برای ورود به صحنه میداند و میگوید: : دليل اصلي اغوا شدن موسوي براي اينكه ميتواند به صحنه بيايد و بزند و ببرد، اين بود كه وقتي مدل احمدينژاد جواب ميدهد يعني مدل انقلاب جواب ميدهد پس من ميآيم، مني كه نسخه اصلي آن هستم و او بدل من است. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي میافزاید: هاشمي رفسنجاني همواره در مسائل اداري كشور مدل فكرياش اين بود كه مشاركت حداقلي در انتخابات به نفع مركزيت انقلاب است اما در آستانه انتخابات دوم خرداد، مقام معظم رهبري بر حضور حداكثري مردم در انتخابات تأكيد ميكنند. به گزارش فارس، صفارهرندي با بيان اينكه براي تحليل آنچه در ماههاي اخير در جامعه اتفاق افتاده است، بايد دو سطح سياسي و اجتماعي جامعه را تحليل كرد، اظهار داشت: در سطح سياسي بايد كنشهاي فعالان اين عرصه يعني اشخاص، چهرهها و شخصيتهاي برجسته و فعال در عرصه سياسي، احزاب و گروهها را تحليل كرد همچنين در سطح اجتماعي بايد فعاليتها، تلاشها و كنش و واكنشهاي جريانات عمومي تودههاي مردم، نيروهاي اجتماعي و جريانات نخبه و تاثيرگذار در سطح اجتماعي را منظور كنيم. وي افزود: در بحث سياسي بايد بپذيريم كه از اوايل دهه 80 تا سال 82 تحولات صورت گرفته در ساحت سياسي كشور تدريجا به ضرر جريان حاكم سياسي آن زمان كه قوهمجريه، قوه مقننه، شوراي شهر و شهرداري را در اختيار داشت، حركت ميكرد، اما از سال 82 و با روي كارآمدن شوراي شهر دوم تغيير و تحول عظيمي در تهران و ديگر شهرهاي بزرگ رخ داد و شوراها از دست اصلاحطلبان خارج و به دست جريان اصولگرا افتاد. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي در ادامه تصريح كرد: تحولات صورت گرفته متاثر از حوادثي بود كه از سال 76 و با روي كارآمدن اصلاحطلبان رخ داده بود، چنانچه در دوران اصلاحات برنده تمام انتخابات برگزار شده اصلاحطلبان بودند اما در طول اين مدت قضايايي اتفاق افتاد كه خود به خود بر روي وجهه جريان اصلاحات اثر گذار شد؛ بخشي از اين اتفاقات برخوردهايي بود كه در بين خود اصلاحطلبان كه حدود 18 گروه را شامل ميشدند، اتفاق ميافتاد، يعني اين اختلافات در بين اصلاحطلبان روي ميداد و بر روي جريان اجتماعي جامعه تاثير ميگذاشت. صفارهرندي با اشاره به اين نكته كه جريان اصولگرايي با اين نام و عنوان سابقه طولاني ندارد و پيش از دوم خرداد نيز مقولهاي به نام اصولگرايي در صحنه سياسي كشور نداشتيم و در آن زمان بيشتر بحث دو جناح راست و چپ مطرح بود، اضافه كرد: اختلافات ميان اصلاحطلبان دليلي بود تا جبهه سياسي مقابل كه نيروهاي اصولگرا بودند، وارد صحنه شوند و اين تحركات معادله سابق را به مناقشه ميان جريان اصولگراي وفادار به انقلاب و جريان اصلاحطلب كه پس از مدتي اصلاحطلبي آن بوي تجديدنظرطلبي و خروج از انقلاب و نظام را ميداد، تبديل شد. وي افزود: خروج از موضع جناح راست و ظاهر شدن در موضع جريان اصولي وفادار به اصل انقلاب، موفقيت بزرگي براي نيروهاي خودي در ساحت سياسي بود چراكه توانستند با چنين عنواني به ماهيت حركت خود اعتبار ببخشند، اما در اين ميان نقش اول و برجسته را شخص مقام معظم رهبري بر عهده داشتند، چرا كه ايشان با رهنمودهايشان اين جريان اصولگرا را هدايت كردند و عمده اين راه را هم بر عهده دانشجويان گذاشتند كه اثر عملي اين قالبشكني در انتخابات شوراهاي دوم به صورت محدود و در مجلس هفتم به صورت مفصل و گسترده ديده شد. صفارهرندي با اشاره به اينكه اين رويه تا اواخر دهه 70 به صورت جسته و گريخته ادامه داشت و اين جريان وفادار به انقلاب به آرامي و با تغييرات جديد خود را معرفي ميكرد، خاطرنشان كرد: عملا وارد مرحلهاي شديم كه يك جناح جديد به اسم جريان اصولگرايي در كشور شكل گرفت كه هم گفتمانش با گذشته متفاوت بود، هم آرمانهاي متعاليتري داشت و هم اهل زد و بندهايي از جنس نشستن در اتاقهاي دربسته و فارغ از جامعه تصميم گرفتن و يا اينكه يك جلسه خدمت هاشمي رفسنجاني بروند و اين فرد بگويد من چنين چيزي را مصلحت نميدانم و اين موضوع حذف و اصلاح شود، نبودند و اين يك موفقيت بزرگ براي اين جناح بود. وي اضافه كرد: در صحنه سياسي، طرف مقابل، به موازات توفيقاتي كه براي اين طرف حاصل ميشد، در موضع تدافع قرار گرفته بود و سعي ميكرد وحدت در گروه را براي خود حفظ كند، اما اين موضوع شدني نبود و دليلش نيز اين بود كه آنها آرمان مشتركي نداشتند و سليقههايشان در اداره كشور با يكديگر متفاوت بود، اين تعارضي كه بين گروهها و احزاب اصلاحطلب وجود داشت، خود به خود زور اين جماعت را كم ميكرد و در موقع انتخابات شانس آنها را براي دسترسي به قدرت كاهش ميداد. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با بيان اينكه شكلگيري شوراي شهر دوم در تهران و شهردار برآمده از اين شورا، اولين آزمون عملي جريان اصولگرا در صحنه اداره كشور ارزيابي ميشد، گفت: در آن زمان طرف مقابل ميگفتند اين ادعاها كه اگر انقلاب را دوباره به مسير حقيقي خود برگردانيم و آرمانهاي امام را در دستور كار قرار داده و از رهبري تبعيت كنيم، به مردم بيشتر خدمت خواهد شد، فقط در حرف امكانپذير است و در عمل كارگشا نخواهد بود اما اين مباحث در عمل زماني محك خورد كه يك كار اجرايي مانند شهرداري تهران به دست اين طرف افتاد و آزمون خوبي نيز پس داد. صفارهرندي ادامه داد: زماني كه مجلس هفتم شكل گرفت، جامعه با مجلسي مواجه شد كه گفتمان اصلي خود را از مباحث دل آزار سياسي كه مجلس ششم اسير آن بود و به جامعه منتقل ميكرد، جدا كرده بود و تمام تلاشش بر روي اين بود كه چه طور ميتوان بهتر خدمت كرد و بر احوال معيشت و روزمره مردم تاثير بيشتري گذاشت، در واقع گفتمان قالب تغيير كرده بود و مردم اين را حس مي كردند. وي ادامه داد: مردمي كه قبلا شنيده بودند مزروعي نماينده مجلس ششم ميگفت "ما براي توسعه سياسي آمدهايم و مسائل معيشتي مردم هيچ ربطي به مباحث مورد دغدغه ما ندارد" اكنون با مجلسي روبرو بودند كه اصرار داشت، دولت بايد پيگير مسائل معيشتي مردم باشد. صفارهرندي افزود: يكي دو سال آخر، به دولت اصلاحات سخت گذشت، از اين جهت كه عليرغم ميلش بايد تغيير گفتمان ميداد لذا آنها شروع كردند به درآوردن شكلك از اين نوع كه ميخواهند به وضعيت معيشت مردم رسيدگي كنند، حقوق برخي طيفها را بالا بردند و سعي كردند به رغم ميلشان جلوي گراني را بگيرند يعني نه اينكه از ارزاني بدشان بيايد بلكه ميلشان اين بود كه در محيط اقتصادي دخالت نكند ولي آن سال مجبور به دخالت شدند و جلوي افزايش قيمتها را گرفتند. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با اشاره به اينكه با روي كار آمدن دولت نهم آخرين سنگري هم كه متعلق به جريان اصلاحطلب بود، از هم فروپاشيد، گفت: همه كانونها در كنترل و اختيار جناح اصولگرا قرار گرفت و حالا تصوري كه در ذهنها مينشست اين بود كه عليرغم برآورد قبلي طرف مقابل كه معتقد بود جريان وفادار به خط اصيل انقلاب و ايستاده در برابر غرب و امريكا و جريان مدافع محرومين و مخالف برخورداري زيادهخواهان عرضه حكومت كردن ندارد، يك مرتبه چشم باز كردند و ديدند مردم به اين جريان اعتماد كردند و همه قواي كشور را به آن سپردند. صفارهرندي در ادامه يادآور شد: يكي از دلايل و انگيزههاي اصلي موسوي براي آمدن به صحنه نيز همين قضيه بود، چراكه تا پيش از آن در بين خود اصلاحطلبان نيز گفته مي شد كه ديگر كسي نميتواند با مدل حكومت داري دهه 60 و زمان امام اين مملكت را اداره كند. صفارهرندي ادامه داد: تا قبل از دولت نهم چندين بار به موسوي پيشنهاد شده بود كه نامزد انتخابات شود اما او پاسخ داده بود كه شرايط با گذشته فرق كرده و ديگر جامعه پذيراي كسي مثل من كه مدل خاصي را در دهه 60 براي اداره كشور داشتم، نيست، اما وقتي دولت احمدينژاد سركار آمد و مجلس، مجلس اصولگرا شد و مردم اعتماد كردند و در مجلس هشتم هم دوباره همان گفتمان مجلس هفتم قالب شد، موسوي به فكر افتاد كه وارد صحنه شود. وي افزود: دليل اصلي اغوا شدن موسوي براي اينكه ميتواند به صحنه بيايد و بزند و ببرد، اين بود كه وقتي مدل احمدينژاد جواب ميدهد يعني مدل انقلاب جواب ميدهد پس من ميآيم، مني كه نسخه اصلي آن هستم و او بدل من است. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي گفت: در حقيقت تحولات سياسي ساليان اخير متاثر از يك چرخش اساسي در مسير انقلاب است، مسيري كه نظام در حال طي كردن بود و به نظر ميرسيد كه براي برخيها جا افتاده بود كه انقلاب به پايان رسيده و نظام با مدلهاي سابق خود ديگر نميتواند ادامه حيات دهد لذا تاجزاده وزير كشور دوره دوم خاتمي، جلساتي را به اسم جلسات مطالعه و پژوهش برگزار ميكرد و دستور اين جلسات آن بود كه چه طور ميتوانيم مدلي را براي آينده انقلاب و نظام پيشبيني كنيم كه ضمن حفظ ظاهري جمهوري اسلامي از آن عبور كرده و جمهوري عرفي سكولار را بدون اينكه قانون اساسي را تغيير دهيم در كشور جايگزين جمهوري اسلامي كنيم. صفارهرندي ادامه داد: آنها ميدانستند كه قانون اساسي را نميتوانند تغيير دهند، چون به اراده رهبري بند است و رهبري نيز محكم ايستاده بود لذا چارهاي نداشتند جز اينكه اين جمهوري را به يك جمهوري سكولار و عرفي تبديل كنند و به دنبال يك گفتمان جمهوري غيرديني باشند كه ظاهرا از عناصر الهامبخش پشت صحنه آن رامين جهانبگلو، حسين بشیريه و كيان تاجبخش بودند كه آن زمان تاثيرگذاري فراواني در هدايت اين جمع به اين نقطه داشتند البته حجاريان هم از كساني بود كه اين اتفاق را باور كرده بود، منتها او از اينكه دست به تركيب قانون اساسي زده شود و يا برخلاف آنچه كه در قانون اساسي پيش بيني شده بخواهد حركتي انجام شود، ميترسيد. وي اضافه كرد: قبل از ترور حجاريان، من در برنامههايي در دانشكده كشاورزي كرج دعوت داشتم كه دعوتكنندگان آن اصلاح طلبان بودند؛ سخنران قبل از من حجاريان بود؛ وقتي من رسيدم بحثها و سوالاتي كه مطرح ميشد در اين باب بود كه چرا كار جمهوري اسلامي را يكسره نميكنيد؟ و حجاريان ميگفت كه عبور از قانون خسارتهاي زيادي براي ما دارد، ما بايد بگرديم و راهي پيدا كنيم كه اين خسارت بزرگ را متحمل نشويم. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با بيان اينكه در آن حال و هوايي كه طرف مقابل گمان ميكرد كه ديگر بايد فاتحه جمهوري اسلامي خوانده شود، دولتي سركار آمد كه با اوج وفاداري به نظام و انقلاب توانايي جذب مردم را به اين گفتمان داشت، تاكيد كرد: دولت توانسته يك نشاط سياسي را به بدنه اجتماعي منتقل كند و استقبال مردم از احمدينژاد در سفرهاي استاني او نشانه جذب مردم به اين گفتمان بود، اما اگر بخواهيم علميتر و سنجيدهتر موضوع را دنبال كنيم بايد در يك صحنه حساب شده سياسي جذب مردم به گفتمان اصولگرايي را محك زد كه انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري نقطه محك زدن خوبي براي جذب مردم به جريان اصولگرايي بود. صفارهرندي وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي ادامه سخنان خود اظهار داشت: در تحليل سطح اجتماعي جامعه بايد گفت، نظام و بدنه مردمي آن پيش از دوران اصلاحات به دليل حاكم بودن اين گفتمان در بين مردم كه عدهاي از مسئولان حواسشان است كه مملكت به كدام سمت ميرود و لازم نيست كه ما مداخله كنيم و بزرگان كشور در جلسات تصميم ميگيرند و تصميم آنها براي ما كفايت ميكند، دچار رخوت شده بودند. وي افزود: تا پيش از وقايع دوم خرداد و پس لرزههاي پس از آن، استنباط عمومي جناحهاي خودي و توده مردم و اجتماعات حزبالهي اين بود، اما پس از دوم خرداد و ضربهاي كه به نظام وارد شد، تكان بزرگي را در بين جبهه خودي و نيروهاي اجتماعي ايجاد كرد و آنها را از رخوتي كه دچارش شده بودند، جدا كرد. * بسيج و دانشگاهيان دو قشر اصلي مؤثر در بازگشت انقلابيون به مسئوليتهاي اجرايي كشور بودند وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي ادامه داد: بخش عمده اين جوشش و تحرك در جبهه دانشجويان و قشر دانشگاهي نيروهاي خودي اتفاق افتاد و در كنارش نيز تحركي در بين جامعه جوان حوزوي ما ايجاد شد همچنين بخش ديگر اين تحرك و نشاط را جايي به نام بسيج ايجاد كرد، كه نبايد از آن غافل شد چراكه بسيج نقش تأثيرگذاري در تغيير شرايط جديد داشت يعني اگر ما با گفتمان انقلاب اسلامي از شرايط رخوت و رهاشدگي به شرايط نشاط تازهاي كه در جامعه پيدا شدهبود، رسيدهايم، تفكر و گفتمان بسيج نقش بسيار گستردهاي در آن داشت. صفارهرندي با بيان اينكه بسيج يكي از عوامل مؤثر در اين بود كه جريان اجتماعي معطوف به اصولگرايي به اين ميدان بيايد، گفت: نگاه امام در پايهگذاري تفكر بسيج اين بود كه اگر همه جبههها خود را فراموش كردند و انقلاب را از دست دادند، نيروي بسيجي و تفكر بسيج تنها جايي است كه همواره به نظام وفادار خواهد ماند. * مدل فكري هاشمي رفسنجاني اين بود كه مشاركت حداقلي در انتخابات به نفع مركزيت انقلاب است وي تصريح كرد: تا قبل از دوم خرداد مديران سياسي از مردم واهمه داشتند و هاشمي رفسنجاني نيز هميشه در مسائل اداري كشور مدل فكرياش اين بود كه مشاركت حداقلي در انتخابات به نفع مركزيت انقلاب است اما در آستانه انتخابات دوم خرداد، مقام معظم رهبري بر حضور حداكثري مردم در انتخابات تأكيد ميكنند. صفارهرندي يادآور شد: هاشمي نيز بعدها گفت كه من براي همين ميگفتم كه اگر اكثريت مردم به صحنه بيايند جريان مورد علاقه شما روي كار نميآيد ولي در انتخابات بعدي نيز باز هم مقام معظم رهبري فرمودند: من اميدوارم حداكثر مردم در انتخابات شركت كنند. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با بيان اينكه در جوامع ما سه دسته جناح و گروه به صورت توده و انبوه تجمع كردهاند، گفت: گروه اول كساني هستند كه در پاي حفظ اين سيستم تا آخرين قطره خون ايستادهاند، اينها جريان حافظ و نگهبان نظام هستند؛ دسته دوم جرياني است كه تمام تلاشش واژگون كردن اين سيستم است كه آنها اپوزيسيون انقلابي هستند كه ميخواهند ريشه اين انقلاب را بزنند اما يك جماعت ديگر نيز هستند كه نه به اين نگاه تعلق دارند و نه به نگاه ديگر و اكثريت مردم جامعه را شامل ميشوند در نتيجه ميتوان اينطور گفت كه نسبت كلي جمع دو گروه اول 20 تا 30 درصد حداكثر جمعيت جامعه را شامل ميشود و بين 70 تا 80 درصد جامعه به جريان سوم كه جريان عمومي جامعه است، تعلق دارند. * در سال 76 مردم براي نه گفتن به هاشمي به ناطق رأي ندادند صفارهرندي ادامه داد: ناطقنوري در انتخابات دوم خرداد در گفتماني ظاهر شد كه مردم ميخواستند آن را به زير بكشند، چراكه مردم از هاشمي گسسته بودند و از آنجايي كه ناطق گفت من دنباله رو همان دوره هستم، مردم به او رأي ندادند. با وجود اينكه هاشمي از خاتمي طرفداري ميكرد اما احساس جامعه اين بود كه هاشمي پشت سر ناطق است لذا جريان زمان هاشمي رفت و پشت سر گفتماني جديد كه ميخواست وضعيت را تغيير دهد، كوپه شد. اما در دوره احمدينژاد اين ماجرا معكوس شد يعني سال 84 وقتي كه انتخابات بين احمدينژاد كه شعاري جديدي داشت و هاشمي كه دنباله رو خودش و جريان دوم خرداد بود، ادامه يافت احساس مردم اين بود كه بايد به دنبال احمدينژاد بروند. * جريان مدعي تقلب اگر چشمش را باز ميكرد پيش از انتخابات شكستش را حتمي ميديد وي افزود: مسئلهاي كه در انتخابات اخير شاهدش بوديم، نوعي شناسايي درست آن جريان اجتماعي وسيع و تودهاي است كه راي اصلي را آنها رقم ميزنند، بنابراين كساني كه به دنبال پيدا كردن تقلب بزرگ و تقلبي كه موجب شود رايها جابه جا شود، بودند، اشتباه بزرگي كردند چرا كه اينها اگر چشمهايشان را باز ميكردند و قبل از انتخابات صحنه را ميديدند، ميفهميدند كه اين انتخابات را باختهاند؛ چنانچه افراد زرنگ اين جريان اين كار را كردند اما برخي از جريانات دنبال اين بودند كه با تحريك مردم در صحنه اجتماعي، جامعه را مشغول به اين مسائل كنند. * احمدينژاد در اعتمادسازي مردم نسبت به دولت تا سطح عميقي پيش رفت وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با بيان اينكه به صحنه آمدن درست و با نشاط مردم بعد از اين چند سال اتفاق مباركي بود، خاطرنشان كرد: تمركز اين اتفاق در جاهايي كه دولت بهتر عمل كرده بود بيشتر بود؛ به عنون مثال در جنوب كرمان و با توجه به اينكه كرمان به لحاظ سياسي متعلق به جناحي خاص است و شخصيتهاي برجسته آنجا نيز به همان جناح تعلق دارند اما تا پيش از دولت نهم در جنوب كرمان هيچ فعاليت مبنايي نشده بود و خيابانهاي شهري كه مركز شهرستان تلقي ميشد، خاكي بود كه با سرمايهگذاري اين دولت در جنوب كرمان و با توفيقات بزرگي كه نسبت به قبل در اين مناطق اتفاق افتاد باعث شد كه احمدينژاد در بسياري از روستاهاي آن منطقه راي صدردرصد بياورد. صفارهرندي اضافه كرد: اين تغييرات مباني كه در بخشهاي قابل توجهي از كشور حاصل شده بود موجب شد تا آن جمعيت 70-80 درصدي احساس كنند كه احمدينژاد و جريان اصولگرايي براي خدمت آمدهاند و از اين طريق اعتمادشان به نظام جلب شد لذا از اين جهت بايد گفت كه احمدينژاد در اعتماد سازي مردم نسبت به اين جريان تا سطح عميقي پيش رفت. * انتقاد صفارهرندي به انتخاب مشايي وي ادامه داد: به تبع اين نگاه در كار دولت احمدينژاد نقطه ضعفي نيز ديده ميشود و آن اينكه اگر جريان اجتماعي را به دو شاخصه توده مردم و نخبگان اجتماعي تقسيم كنيم احمدي نژاد در جلب اعتماد جريان نخبه اجتماعي كامياب نبود البته اين به اين معنا نيست كه هيچ كدام از نخبگان حامي دولت نيستند، چه بسا بسياري از علما، اساتيد و دانشجويان همراه و طرفدار دولت بوده و هستند. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي در ادامه با بيان اينكه در برخي مواقع انتقاداتي نيز به احمدينژاد وجود دارد، اظهار داشت: مثلا وقتي گفته ميشود گاهي احمدينژاد در انتخاب دستياران و همكاران خود قواعدي كه همه بايد به آن ملتزم باشند، را زير پا ميگذارند، كار به جايي ميرسد كه من هم كه رفيق نزديك و همكار او هستم، به اين نتيجه ميرسم كه اين انتقادات در برخي موارد كاملاً درست است كه از آن جمله ميتوان به انتخاب كردان و مشايي اشاره كرد. * موسوي خویينيها از ابتدا با ولايت فقيه مخالف بود صفارهرندي در ادامه اين نشست، در پاسخ به سوالي مبني بر اينكه چه دليلي موجب شد تا موسوي و افرادي از اين دست دچار نوعي تجديدنظرطلبي در افكار و گفتمان انقلاب شدند، اظهار داشت: اينكه چطور يك نفر ممكن است به وادي بازگشت از گفتمان انقلاب و اسلام و جمهوري اسلامي برسد، از چندين جنبه قابل بررسي است. وي افزود: در مباحثي كه مقام معظم رهبري در بخش عوام و خواص مطرح كردهاند به اين مسئله پرداخته شده است، اما موضوع ديگري كه بايد مد نظر قرار بگيرد اين است كه انسانها وقتي از نقطه كانوني يك واقعه فاصله ميگيرند با غفلت و فراموشي مواجه ميشوند. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي با بيان اينكه وقتي از انقلاب دور ميشويم ممكن است از انديشهها و انگيزههاي آن نيز دور شويم، تصريح كرد: موسوي خوئينيها پس از رحلت امام(ره) و در دوران ابتدايي رهبري حضرت آيتالله خامنهاي با رهبري ايشان مخالف بود و هميشه نسبت به موضوع رهبري ايشان واكنش منفي نشان ميداد كه بخشي از شيطنتهاي كنوني وي نيز متاثر از همان نگاه قديمي است. صفارهرندي ادامه داد: موسوي خوئينيها در يكي از كلاسهاي درسش در يكي از واحدهاي دانشگاه آزاد عنوان ميكند كه ولايت مطلقه فقيه اساسا مسئله قابل قبولي نيست و نميشود آن را پذيرفت. از وي سوال ميشود كه شما كه جزو گروه محوري بوديد كه در زمان امام كساني را كه نسبت به مسئله ولايت فقيه تشكيك عملي كرده بودند به ضديت با اسلام متهم كرده و گفتيد كه ضد انقلاب و طرفدار اسلام آمريكايي هستيد پس چطور اين حرف را ميزنيد؟ وي اضافه كرد: موسوي خوئينيها گفته بود كه من زمان امام(ره) هم ولايت مطلقه را قبول نداشتم اما از آنجايي كه امام جاذبه فوقالعادهاي داشت و ما نيز از شاگردان ايشان بوديم رويمان نميشد كه جلوي امام مخالفت كنيم اما حالا كه اين شرايط نيست، من ميگويم كه از ابتدا هم اين مسئله را قبول نداشتهام. وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي در ادامه با بيان اينكه مشابه اين صحبتها را نيز ميتوان در صحبتهاي آدمهاي كوچكتر اين جريان نيز ديد، اظهار داشت: از آن جمله ميتوان به سخنراني كديور در كانادا پس از فتنههاي اخير و در مراسمي كه براي كشتهشدگان اين ماجرا گرفته شده بود اشاره كرد كه ميگويد "اين اتفاقات نشان داد كه حكومت ديني بر پايه جمهوري ولايي اساسا موضوعيت ندارد و در دوره امام نيز اين حكومت به دليل رابطه امام با مردم و نقش و سيطره معنوي ايشان قابل تحمل بود، اما پس از امام تضاد بين دين و سياست برجسته شد. " صفارهرندي تاكيد كرد: از صحبتهاي اين افراد ميتوان فهميد كه اين عده از ابتدا نيز با نظام اسلامي و ولايت فقيه زاويه داشتند و اكنون مشكلاتشان در حال بروز كردن است يعني تجديد نظرطلبي اكنون اينها موثر از زمينههاي قبليشان بود. وي در خصوص بخش ديگري از افراد كه دچار تجديد نظرطلبي در افكارشان ميشوند، گفت: يك عده هستند كه موضعشان مسائل فكري و نظري نيست، اينها افرادي هستند كه در صحنه عمل و وقتي منافعشان به خطر ميافتد ديدگاهشان عوض ميشود كه طلحه و زبير نمونه تاريخي اين افراد هستند، كساني كه حاضر بودند براي به حكومت رسيدن امام علي (ع) شمشير بزنند اما زماني كه ميخواستند ويژهخواري كنند بر سر امتيازطلبي با امام علي(ع) جنگ كردند. صفارهرندي با بيان اينكه بخش ديگري از اين افراد كساني هستند كه مرعوب ميشوند يادآور شد: اين افراد زماني كه احساس كنند جايگاه و موقعيتشان به خطر افتاده مرعوب شده و زير بار هر فشار و تهديدي ميروند و حتي حاضرند با دشمنان نيز بر سر ميز مذاكره بنشينند اما عده ديگري از اين جمع نيز كساني هستند كه همواره متاثر از فضاهايي ميشوند كه در اطرافشان به وجود ميآيد كه از اين دست افراد نيز در مسئولين مكرر داشتهايم، يعني كساني كه دائم موضع اصولگرايانه افراطي ميگرفتند و حالا معكوس شدهاند و حتي در ضديت با ولايت فقيه نيز قرار دارند.