بهدنبال اولین تلاش سیاسی رسمی آمریکا دربرابر ایران در تاریخ اول اکتبر، تنها تعداد اندکی از غربیها متوجه این نکته
شدند که با مذاکرات 5+1، هژمونی ایران را در خاورمیانه تضمین کردهاند. بنا به گزارش سرویس بینالملل «فردا» به نقل از سایت "American Thinker"، ایران با ارسال نامه به اوباما از طریق شورای روابط خارجی ٱمریکا، خود را به عنوان بازیگری قابل اعتماد و منطقی در مسائل ژئوپلیتیک مطرح کرد. در نامه فوق ایران موافقت کرده بود که در مقابل همکاری، نقش یک ابرقدرت منطقهای را برعهده گیرد. این واقعیت که تاسیسات
هستهای نزدیک قم که به تازگی کشف شدهاست ماهیت نظامی ندارد و دنیا پذیرفت که ایران مخالف تحریمهاییاست که برخلاف قوانین منع گسترش هستهای است و زیربار آنها نمیرود با این کار ایران رهبران غرب را در رویارویی با غرب شکست داد و با بازدیدها موافقت کرد تا مسیر جدیدی در مذاکرات گشوده شود. نویسنده تحلیل فوق با معرفی هفته نامه نیوزویک به عنوان ارگان نیمه رسمی شورای روابط خارجی آمریکا و حلقه داخلی مشاوران اوباما نوشتهاست:" برای من جای تعجب نداشت که نیوزویک بر روی جلد خود عنوان"پس از اینکه ایران به بمب دست یافت، دنیا به آخر نخواهد رسید" را استفاده
کند... حتی اینکه اسم فرید ذکریا را به عنوان نویسنده مطلب فوق بر زیر تصویر قارچ انفجار اتمی ببینم... مطلبی که تعجبم را برانگیخت این بود که زکریا با صراحت ایران را به عنوان محل تقاطع میان تجارت و سرمایهداری معرفی میکند.جداً؟ از چه زمانی به این نتیجه رسیدهاست؟ من که تابحال فکر میکردم که لازمه سرمایهداری، آزادیهای فردیاست." عنوان اصلی مقاله فرید زکریا این بود:" بازدارندگی ایران: استفاده از زور و تحریم را به فراموشی بسپارید. حال زمان واقعبینی است." این فرد که اجرای یک برنامه هفتگی تحلیلی در سی.ان.ان. نیز بر عهده دارد، معتقد است که لحن خشن
آمریکا درباره حمله به ایران تنها برای ترساندن این کشور است. زیرا که طبق بررسیهای رابرت گیتس، وزیر دفاع، اقدام نظامی علیه تاسیسات اتمی تنها باعث تاخیر در برنامههای فوق میشود. ایران با فرستادن نامه به شورای روابط خارجی و اعلام آمادگی برای همکاری، به عنوان "بازیگری منطقی" نمود پیدا کرد و در نتیجه دیگر بحث تغییر نظام برای دولت اوباما موضوعیت نمیتواند داشتهباشد. چه نیازی وجود دارد که دولت اوباما به فکر تغییر رژیمی باشد که بر اساس منطق عمل میکند؟ حال که ایران بازیگر منطقیای است، باید به نگرانیهای مشروع امنیتیاش توجه کرد. زیرا که آنها در
محاصره قدرتهای اتمی هستند: رژیم صهیونیستی، روسیه، چین، هند و پاکستان. زکریا صمن انتقاد از رویکرد بوش در قرار دادن ایران در محور شرارت -آن هم بلافاصله پس از همکاری این کشور در براندازی طالبان- پا را از این هم فراتر میگذارد و جمهوری اسلامی را شریکی در نبرد با تروریسم معرفی کردهاست. زکریا همچنین عذرخواهی مادلین آلبرایت از نقش آمریکا در سقوط دولت مصدق را تکرار کرده و حق را به ایران دادهاست که آمریکا را کشوری قابل اعتماد برای مذاکره نمیدانستهاست. با این وجود وی معتقد است که شاید بهتر باشد در شرایط کنونی همین روند تحریمها در کنار مذاکرات حفظ شود. تغییر
نگرش نسبت به ایران باعث شفافیت بیشتر این کشور در برنامه هستهای خواهد شود. جمهوری اسلامی نیز رویکرد خود را از تهدید بودن غرب به فرصت تغییر میدهد:" ایران به نقش کلیدیاش به عنوان محل تقاطع تجارت و سرمایهداری بازمیگردد کشوری که فرهنگ در خدمت آفرینش هنر، شعر و ادبیات خیره کننده است." ولی نصر، مشاور بوش در دوران ریاست جمهوری و عضو شورای روابط خارجی، نیز غرب را به خاطر فعالیتهای استعماری و تحریمها مورد انتقاد قرارداده و مدعی شده که روابط اقتصادی میتوانست زمینهسازی برای تاثیرگذاری بیشتر بر ایران باشد. نکته جالب و پایانیای این بود که این دو
کارشناس تاثیرگذار در آمریکا واقعیت ژئوپلیتیک جدیدی را ترسیم کردهاند: نیاز به تغییر رژیم صهیونیستی!