مسئولان محترم وزارت علوم بخوانند
یکی از کاربران "فردا" نوشت: این گزارش سعی دارد کمی از واقعیات مربوط به دانشجویان اعزامی به خارج یا به اصطلاح بورسیه را بیان کند.
دانشجوی بورسیه به دانشجویی گفته می شود که طبق توافق یک دانشگاه وطنی با دانشگاهی در یک کشور خارجی، برای تحصیل به آن کشور مسافرت کرده و هزینه تحصیل و معیشت این مدت با توافق دولت کشورش و دانشگاه مقصد تامین می شود.
چنین دانشجویی پس از پایان دوران تحصیل و بازگشت به میهن باید به تعهداتی که پیش از اعزام اعلام شده پایبند باشد و مدت مشخصی در خدمت دولت یا ارگانی که او را بورسیه نموده باشد. اما آیا دانشجویان ایرانی در خارج از ایران با خیالی آسوده به کسب علم و دانش می پردازند؟ قضاوت درباره این موضوع بر عهده خواننده مطلب گزارده می شود.
روز هجدهم آذر بنا به خواست یکی از اقوام یک دانشجوی اعزامی به یکی از کشورهای آسیایی، با وی همراه شدیم و به ساختمان وزارت علوم که روبروی یک مدرسه ابتدایی قرار دارد قدم گذاشتیم. سر و صدای کودکان بازیگوش در زنگ تفریح، در طبقات ساختمان وزارتخانه به وضوح شنیده می شود و برای کارکنان و ارباب رجوع آزاردهنده است. فردی که با او همراه شده بودیم، می گفت حدود
پنج ماه است که دانشجوی مورد نظر اعزام شده است اما هنوز با اندک پول بخور و نمیری که دارد زندگی می کند و تاکنون مبلغی به عنوان هزینه معیشت یا حداقل مساعده برایش ارسال نشده است. دلیل این عدم ارسال نیز ناقص خواندن پرونده این دانشجو می باشد. بعد از گذشت پنج ماه عده ای از کارمندان وزارتخانه معتقدند پرونده تکمیل است اما گویا مراحل دیگری نیز باید طی شود.
باید پس از تائید کمیسیون، اقوام دانشجو سندی را به عنوان وثیقه گرو بگذارند تا برای دانشجوی بورسیه مختصر مبلغی ارسال شود.دانشجوی مورد نظر با این وعده که پس از مدتی هزینه ها ارسال خواهد شد راهی خارج شده ولی هنوز پس از پنج ماه کمیسیونی که ادعا می شود هر ماه یکبار تشکیل می شود، تشکیل نشده است.
وارد طبقه سوم که مربوط به امور دانشجویان اعزامی است شدیم. اکثر صندلی های پشت میز خالی بود. وقت ناهارو نماز شده بود؛ ساعت 11:45 بود و شروع مجدد به رسیدگی کار ارباب رجوع از ساعت 13 از سر گرفته می شد. ناچار و با استفاده از وقت، ما هم وضو گرفته و به نماز ایستادیم. پس از برگزاری نماز جماعت قرائت قرآن آغاز شد. سپس ترجمه متن قرآن قرائت شد. بیشتر کارکنان وزارتخانه در این محفل حضور داشتند. فردی هم در جمع بود که بلند بلند و به تنهایی شعار می داد. او به ادعای ارباب رجوع در باقی ساعات اداری در راه پله های وزارت خانه قدم میزند. تنها بازدهی عملیاتی این فرد شعار دادن بلند در نمازخانه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اعلام شد.
پس از فریضه نماز جماعت، صف های غذا در سلف سرویس کشیده شد. ساعت اینک 45/12 بود. با ارباب رجوع مذکور از ساعت 11:45 تا 13 انتظار کشیدیم تا خدمت گزاران مردم از راه برسند و با پاسخ های کوتاه به این مردم سخت کوش خدمت کنند. ارباب رجوع مورد نظر می گفت فقط پنج دقیقه کار دارم. برای این پنج دقیقه یک ساعت و پانزده دقیقه صبر کردیم. به یاد یکی از فتواهای جالب یوسف القرضاوی مفتی قطری افتادم که مورد خطابش کارمندان مسلمان بود.
القرضاوی گفته بود برای بیشتر پرداختن به حقوق مردم، کارمندان باید در میان وقت اداری نمازشان را حداکثر در 10 دقیقه بخوانند!
طبق مشاهدات این کاربر فردا، پس از ساعت 13متصدی مربوطه کار را به رئیس واگذار کرد.خدمت رئیس رسیدیم؛ پس از گفتگویی از محضر رئیس مرخص شدیم و نزد متصدیان قبلی برگشتیم تا اطلاعات بیشتری کسب کنیم. ارباب رجوع می گفت: من تمام مدارک لازم را آورده ام. متصدیان می گفتند: آقای رئیس سرشان شلوغ است. همه چیز تکمیل است فقط تعداد پرونده ها برای ارسال به کمیسیون بررسی باید به حد نصاب یرسد. غیر از دانشجوی شما، چند دانشجوی دیگر هم هستند.
اما سوال آزار دهنده این است که اگر تعداد پرونده ها طبق ادعای این دوستان به حد نصاب نرسد، پس دانشجویانی که با امید وزارت علوم کشورمان در آن سوی جهان، دور از خانواده و تحت فشارهای گوناگون مشغول تحصیل و زندگی دانشجویی اند، تا کی باید همچنان منتظر بمانند؟
بالاخره قرار شد ارباب رجوع داستان طویل ما همچون هفته های گذشته، هفته های بعد نیز به وزارتخانه سر بزند و پیگیری کند که آیا پرونده به کمیسیون رفته است؟ آیا از کمیسیون آمده است؟ وثیقه را بیاورد یا نه؟ و..... و در این گیر و دار معلوم نیست دانشجویی که اینک در حال تحصیل است و با فروش پراید خود بلیطی تهیه کرده و راهی غربت شده و به سختی در آن دیار روزگار می گذراند، باید از چه راهی امرار معاش کند؟ آیا می تواند به قولی که به او داده اند و راهی خارجش کرده اند اعتماد کند؟