آيا شهامت بيان عيبهاي خود را داريم؟
محمد يزدي زاده
شايد همه ما اين ضرب المثل معروف را هر چند وقت يكبار مي شنويم كه: "هيچ بقالي نمي گويد ماست من ترش است!" يعني هيچ بقالي نمي گويد جنس من عيب دارد و درعوض باصطلاح مي گويد جنس من يك يك است. شايد تابحال به خيلي از فروشنده ها از صنفهاي مختلف برخورد كرده ايد كه براي اينكه مشتري را از دست ندهند، شروع به تعريف و تمجيد از كالاي خود مي كنند و نه تنها از عيب هاي آن چيزي نمي گويند بلكه براي اثبات ادعاي خود تا دلتان بخواهد يك قطار عيب از مغازه همسايه ها و كالاهايشان برايتان رديف مي كنند تا مبادا به سراغ آنها برويد؛ در واقع حسابي توي دلتان را خالي مي كنند تا حتي جرات عبور از در مغازه ديگران و نگاه انداختن به ويترين شان را هم نداشته باشيد. قصد حقير از اين نوشتار پرداختن به اين پديده و ناهنجاري اجتماعي و بررسي علل و عوامل آن نيست كه جايگاه خاص خود را دارد؛ لكن مي توان اينگونه استنباط نمود كه اين نوع رفتارهاي غيرمسئولانه عمدتا در ميان عوام و مردم عادي كوچه و خيابان، شايع تر و قابل لمس تر است تا در بين خواص و نخبگان و مسئولين؛ بويژه آنكه صحبت از كشور و سرزمين اسلامي باشد. به عبارت روشن تر در عالم سياست بازي و حزب بازي و جنگ قدرت بخصوص در بلاد غرب كه ادعاي دينداري و دين شناسي و مسلماني ندارند، مي توان انتظار اينگونه رفتارها را داشت كه براي حفظ خود به هر كاري دست بزنند و از تعريف و تمجيد بيهوده از خود و تخريب و تكفير ديگران بويژه در زمان انتخابات ها هيچ ابايي و واهمه اي نداشته باشند و اتكا و اعتقاد به اين اصل معروف ماركسيستي داشته باشند كه مي گويد: "هدف وسيله را توجيه مي كند." ولي آيا اين رويه و روش در ميان معتقدان به شرع مقدس اسلام و دينداران و آزادگان و آزادمردان و آزادزنان هم مجاز و شايسته است؟ آيا دولتمردان و نخبگان و مسئولين كشور اسلاميمان مي توانند نسبت به اينگونه رفتارها و ناهنجاري ها و اتفاقات بي تفاوت باشند؟ آيا سايتها و پايگاه هاي خبري و روزنامه ها و شب نامه هاي وابسته و يا طرفدار و حامي دولت و يا طرفدار و حامي منتقدين دولت چه ميزان به فرامين و رهنمودهاي مكرر رهبر انقلاب مبني بر پرهيز از تخريب و توهين و افترا و شايعه پراكني نسبت به مسئولين و نخبگان و سران كشور، توجه و عمل مي نمايند؟ چرا هنوز برخي از روزنامه ها و رسانه ها و سايت هاي خبري خوراك كارشان تحقير و توهين و تخريب ديگران است؟ و يا اصلا كاري به كارهاي خوب و حرف ها و ايده هاي خوب و سازنده ديگران ندارند؟ و گويي براي ديدن ديگران فقط عينك تيره به چشم مي زنند. ظاهرا اين نوع پايگاه هاي خبري با اين نوع رفتارها شهرت پيدا كرده اند و حاضر نيستند كه شهرت خود را از دست دهند. آيا تا بحال عيب و ايراد و ضعف خود و گروه هاي وابسته و عملكرد كساني را كه حمايت مي كنند، با شجاعت بيان كرده اند؟ آيا تا بحال از پيشرفت ها و عملكرد مثبت رقيب خود نيز چيزي به زبان آورده اند؟ آيا جز اين است كه همه ما در يك كشور ، براي يك كشور و براي يك هدف متعالي و آن هم رشد و شكوفايي و سربلندي كشور، كار مي كنيم و حرف مي زنيم و مي نويسيم و انتقاد مي كنيم؟ آيا جز اين است كه مومن آينه مومن است و بايستي عيب ها را بگويد و عيب خود را نيز ببيند و خوبي ها و فضيلت ها و پيشرفت هاي دوست و برادر خود را نيز به خوبي و به حق اظهار نمايد؟ آخر اين چه قصه اي است كه مثلا شهرداري تهران براي ابرپايتخت كشور در كمترين زمان تونلي بسازد تا كار بخش بزرگي از هم وطنان آسان و روان شود و دعايش را به جان همين نظام و كشور و دولت كنند، آنوقت يك عده نه تنها تعريف و تمجيد كه نكنند هيچ؛ دنبال عيب و ايراد بني اسرائيلي باشند و زحمات 5000 مهندس و كارگر و كارشناس و مدير را زير سوال ببرند و خستگي را به تنشان باقي بگذارند و از آن طرف هم دست اندركاران و مسئولين ساخت تونل گله و شكايت از بي محلي و بي توجهي برخي ديگر كنند! واقعا هدف و منظور اين دسته از افراد جامعه چيست؟ آيا اين كار و امثال اين كار براي همين كشور و همين مردم انجام نشده است و نمي شود؟ بدون شك مثال فوق مشتي است از نمونه خروار از كج فهمي ها و كج سليقگي ها و بد اخلاقي ها كه متاسفانه در حال مبدل شدن به يك فرهنگ و ناهنجاري در جامعه است؛ و البته شايد بتوان گفت، بدترين محصول اين گونه رفتارها همانا اشاعه چاپلوسي در بين مردم و تعريف و تمجيد بي حد و حصر از كسي يا كساني باشد كه برخي وامدار آنها هستند و عيب و ضعف آنها را هرگز نمي بينند و فقط در انديشه بزرگنمايي و تعريف و تحسين بيهوده افراد هستند و به محض ديدن يا شنيدن حتي انتقادی سازنده و دلسوزانه، آنچه در توان دارند توهين و تخريب و تحقير و تهديد نثار منتقد بيچاره خواهند كرد. به گونه اي كه طرف مقابل ديگر جرات حرف زدن نداشته باشد و پناه به گوشه عزلت برد. و البته به فرمايش رهبر انقلاب در جمع اخير بسيجيان(بدين مضمون) طرف مقابل نبايد به هر بهانه اي متهم به منافق و ضد انقلاب و ضد ولايت فقيه شود. نتيجه اينكه؛ بايستي همگي اعم از عوام و خواص، مسئول و غير مسئول، زن و مرد، با شهامت و شجاعت تمام از شنيدن عيب خود نهراسيم و از كوره در نرويم ؛ و فرصت و جرات انتقاد سازنده را به ديگران بدهيم و مهمتر و باارزش تر اينكه هر كار مثبت و سازنده ديگران و ساير دستگاه ها و نهاد ها را حتي از آنهايي كه خوشمان نمي آيد ، مورد تمجيد و تحسين قرار دهيم؛ چه، همه ما در زير يك سقف روي يك شاخه و در يك كشتي نشسته ايم و در يك مسير قرار داريم و دشمن مان هم يكي است. پس بايستي همگي تيغ هايمان را فقط به روي دشمن واحد بكشيم نه بر روي يكديگر!