در حاشيه درخواست احمدينژاد از غرب
به نظر ميرسد تاكيد بر اخذ غرامت جنگ تحميلي عملگرايانهتر از اخذ غرامت دوجنگي است كه چندين دهه از آنها گذشته است .سخنان محمود احمدينژاد در شيراز در حالي بيان ميشوند كه طبق آمارهاي رسمي در جريان جنگجهاني اول كه بين سالهاي 1914 تا 1918 رخ داد در مجموع حدود 10 ميليون نفر از مردم كشورهاي درگير كشته شدند، این در حالی است که وی مدعی کشته شدن 10 میلیون ایرانی شده در این جنگ شده است.
کد خبر :
98945
تهرانامروز: «جناياتي كه آنها در ايران مرتكب شدهاند در تاريخ بينظير است زيرا در زمان جنگجهاني اول لشكر انگليس وارد بازار شد و موادغذايي را به چند برابر ميزان خود از بازار بردند و در ايران قحطي شد و طبق اسناد طي سه سال بين 8 تا 10ميليون نفر بر اثر قحطي و مريضي از دنيا رفتند. در حالي كه كشورمان در اشغال دولت فاسد انگلستان بود و طبق مقررات جهاني، مسئوليت يك كشور در زمان اشغال بهعهده اشغالگر است.» «محمود احمدينژاد، شيراز، سهشنبه اول دي» «انگليسيها علاوه بر خريد گسترده موادغذايي از واردات موادغذايي از هند و بينالنهرين جلوگيري ميكردند... همانطور كه از گزارشهاي ديپلماتيك آمريكاييها برميآيد، در همان زمان كه ايران دستخوش قحطي خطرناك بود كه به مرگ ميليونها نفر انجاميد، بريتانيا از ورود موادغذايي از آمريكا به ايران جلوگيري كرد.» «قحطي بزرگ، محمدقلي مجد، 1387 ص 25 و 26» محمود احمدينژاد، رئيسجمهور اسلامي ايران كه هفته گذشته در اجلاس تغييرات اقليمي كپنهاگ گفته بود كه ايران قصد دارد بهزودي در نامهاي به دبيركل سازمان ملل خواهان پرداخت خسارات وارده به ايران در جنگجهاني دوم شود پس از آن در نامهاي به
اسفنديار رحيممشايي، رئيس دفتر خود وي را پيگير دريافت غرامت ايران از سه كشور فاتح اين جنگ كرد در آخرين سفر استاني خود به استان فارس و در شهر شيراز با اشاره به مصيبتهاي وارد بر كشورمان در جريان دو جنگجهاني و با حمله به كشور بريتانيا بهخاطر نقش مخرب اين كشور در جريان جنگجهاني اول در ايران به كشتهشدن حدود هشت تا 10 ميليون ايراني در جريان اين جنگ اشاره كرد و گفت: «كشورهاي اشغالگر منابع ما را غارت كردند و با ثروت ما مقتدر شدند و ميخواهند با اين اقتدار سلطه خود را بر جهان افزايش دهند.» وي افزود: «اگر عنوان كرديم كه خسارات جنگجهاني اول را ميگيريم كوتاه نخواهيم آمد و تا قران آخر آن را خواهيم گرفت. آنها بدانند كه بنده جمعي را مامور كردهام كه خسارتهاي جنگجهاني و اشغال ايران توسط انگليسيها را حساب و كتاب كنند و ما آن را بهصورت سند رسمي به سازمان ملل ارائه خواهيم داد و مطالبه خواهيم كرد.» احمدينژاد افزود: «با پشتيباني ملت خسارتهايي كه به ملت ايران وارد شده را از حلقوم استكبارگران بيرون خواهيم كشيد.» رئيس جمهور اما بر مبناي كدام سند ايده كشته شدن هشت تا 10 ميليون ايراني در جريان جنگجهاني اول را مطرح
ميكند؟در بهار سال گذشته موسسه مطالعات و پژوهشهاي سياسي دست به كار بااهميتي زد و كتاب The Great Famine & Genocide In Iran اثر محمدقلي مجد، استاد 64 ساله ايراني دانشگاههاي آمريكا تحت عنوان «قحطي بزرگ» را به فارسي برگرداند.
نظرسنجی «فردا» در همین رابطه؛ ارزیابی شما از تلاش دولت برای گرفتن غرامت جنگ جهانی از کشورهای دیگر چیست؟ در قسمت چپ همین صفحه
اهميت اين كتاب تاريخي از آنروست كه به واقعهاي پرداخته كه پيش از اين در هيچ اثري بهطور مستقل به آن پرداخته نشده بود. در كتاب مجد دو سال از بدترين سالهاي تاريخ معاصر ايرانزمين يعني 1917 تا 1919 ميلادي (1296 تا 1298 هجري شمسي) با استناد صرف به منابع وزارت خارجه آمريكا و دو، سه اثر دستهدوم تاريخي ديگر مورد واكاوي قرار گرفته است. تز كانوني محمدقلي مجد در اين كتاب اين است كه در خلال اين سالها بهخاطر سياستهاي دولت بريتانيا در خلال جنگجهاني اول در ايران بين هشت تا 10 ميليون ايراني بهخاطر فقر و قحطي جان خود را از دست دادهاند. مجد با استناد به گزارشهاي ماموران و خفيهنويسان آمريكايي اين فاجعه را نسلكشي بزرگ قرن بيستم مينامد كه مقصر اصلي آن بريتانياييها هستند. اگرچه برخي از منابع دستهاول فارسي همچون خاطرات عينالسلطنه به نسلكشي مدنظر مجد به اين صورت اشاره نكردهاند اما در گزارشهاي خود آوردهاند كه سالهاي مصيبت بار جنگجهاني و پس از جنگجهاني اول همچون سالهاي لشكركشي محمود افغان به ايرانزمين و سقوط اصفهان است. محمدقلي مجد در مصاحبه سال 1382 با عبدالله شهبازي در فصلنامه تاريخ معاصر رقم
كشتهشدگان ايراني در سالهاي مذكور را 9 ميليون نفر اما در كتاب «قحطي بزرگ» در فرازي آن را حداقل 10 ميليون (ص 21) و در فرازهاي ديگر بين هشت تا 10 ميليون ذكر ميكند. نقطه آغازين پژوهش مجد گزارش كاردار آمريكا در ايران آن روزها يعني والاس اسميت موري است كه به تعبير اين آمريكايي «يك سوم جمعيت ايران در اثر گرسنگي و بيماريهاي ناشي از سوءتغذيه از ميان رفتهاند.» مجد در كتاب خود با ذكر اين مدعاي مناقشهبرانگيز كه جمعيت ايران پيش از جنگ حداقل 20 ميليون نفر بود ميگويد كه در اثر مصائب و قحط و غلاي تحميل شده از سوي بريتانياييها تا سال 1919 اين جمعيت به 11 ميليون نفر كاهش يافت. صفحات و سطور دردناك كتاب «قحطي بزرگ» مملو از جملات تكاندهنده است. مجد مينويسد: «اما حوادث بدتري در راه بود؛ مردم گرسنهاي كه رنج بيغذايي آنها را به جنون دچار كرده بود به خوردن گوشت يكديگر روي آورده بودند.» (ص 55) اگرچه در بسياري از فرازهاي كتاب برخي تناقضات و خطاهاي تاريخي مشهود است، بهويژه آنكه مجد براي بررسي يك دوره تاريخي بسيار مهم صرفا به اسناد مناقشهبرانگيز آمريكاييها و نه اسناد درجه يك تاريخي به زبان فارسي استناد كرده و حتي
استناد به روزنامههاي فارسي سالهاي مذكور را نيز از خلال اسناد آمريكايي انجام داده، اما به عنوان اولين نويسنده حوادث تكاندهنده مذكور را در قالب اثري مستقل به رشته تحرير درآورده است. مجد در قسمت آخر كتاب اما ادعاهاي هيات ايراني اعزام شده به كنفرانس صلح ورساي (بعد از جنگجهاني اول) را كه در آن افرادي چون محمدعلي فروغي و حسين علا حضور داشتند مضحك ميخواند، چراكه به تعبير وي اين هيات سعي كرده با فرافكني نقش اصلي بريتانيا در ايجاد بزرگترين نسلكشي قرن بيستم را پنهان كند (ص 213 و 217) از ديد مجد از آنجا كه در دعاوي هيات ايراني، عاملان قحطي (ايران) روسها، عثمانيها و آلمانها بودند و انگليسيها غايبند به تعبير وي اين نتيجه توطئه زيركانه انگليسي و وثوقالدوله بود: «دولت وثوقالدوله [و هيات اعزامي ايران] وفادارانه به قدرتي كه آن را برپا و حفظ كرد، خدمت كرد. (ص 223) به نظر ميرسد،احمدينژاد اكنون به استناد گزارشهاي كتاب مجد قصد دارد تا آنچه هيات ايراني اعزامي به كنفرانس ورساي موفق به انجام آن نشد را پيگيري كند. از جنگجهاني اول تا جنگ تحميلي ادعاي تاريخي محمدقلي مجد درخصوص مرگ ميليونها ايراني در سالهاي 1917
تا 1919 و سخنان محمود احمدينژاد در شيراز در حالي بيان ميشوند كه طبق آمارهاي رسمي در جريان جنگجهاني اول كه بين سالهاي 1914 تا 1918 رخ داد در مجموع حدود 10 ميليون نفر از مردم كشورهاي درگير كشته شدند. با گذشت بيش از 91 سال از جنگجهاني اول و 64 سال از جنگجهاني دوم به نظر ميرسد پرونده اين دو جنگ عمده و بزرگ جهاني در ميان ملتها و دولتها بسته شده است و طرح مجدد ميتواند از ابعاد مختلف مورد بررسي قرار گيرد. مهمترين هدف از طرح ماجرا ميتواند تاكيد بر سابقه استعماري و سياه انگليس در كشورمان باشد. در همين خصوص رامين مهمانپرست سخنگوي وزارت خارجه نيز دو روز پيش مجددا تاكيد كرد: وزارت خارجه بحث پيگيري غرامت جنگ تحميلي را در دستور كار دارد. به نظر ميرسد تاكيد بر اخذ غرامت جنگ تحميلي عملگرايانهتر از اخذ غرامت دوجنگي است كه چندين دهه از آنها گذشته است.