اکنون بحث بر سر یک اصل و یک آرمان است
امروز همه باید افراط را رد کنند و برای جمهوری اسلامی ایران متحد کنار یکدیگر بایستند تا جامعه در آرامش به نقطهای برازنده ایرانیان مسلمان برسد؛ چرا که تکیه کردن به افراطیون هیچ نتیجهای ندارد.
وقایع تهران همزمان با عاشورای حسینی بر نگرانی دلسوزان جامعه و نظام صحه گذاشت و لزوم اقدامات اساسی از جانب طیفهای سیاسی درگیر ماجراهای فرسایشی 7 ماه اخیر جامعه ایران را ضروریتر نمود. به گزارش بخش تحلیل سرویس سیاسی «فردا»، جامعه مسلمان ایران شاید جامعهای نباشد که «ارزش»، «دین» و «معنویت» در آن به صورت کامل متجلی نشده باشد؛ اما نمیتوان یک امر را انکار کرد که قاطبه ایرانیان به این سه عنصر احترام میگذارند. انتخابات ریاست جمهوری دهم و آنچه که تا پیش از شامگاه بیست و دوم خرداد ماه 1388 گذشت، نقطه عطف تاریخ سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران بود؛ گرچه نباید بر کاستیها و ایرادات این برهه باشکوه نیز چشم پوشید. اکنون 7 ماه از آن روزها میگذرد؛ روزهایی که دلسوزان جامعه و نظام به آب و آتش میزدند تا محور مشترکی برای برقراری آرامش در کشور بیابند، تکاپویی که هر روز که گذشت از میزان آن کاسته شد و بر خون دل خوردنها افزوده شد. حق طبیعی ایرانیان است که به رئیسجمهور قانونی کشورشان نقد داشته باشند، با وی اختلاف سلیقه داشته باشند، اما این مولفههای اساسی فضای باز سیاسی به هیچوجه دستمایهای برای سلب امنیت و اقدامات موهن نیست؛ گرچه باید به یاد داشت که رئیسجمهور یک کشور، رئیس تکتک شهروندان یک کشور است و وظیفه قانونی وی، استیفای حقوق آنان و رفاه حالشان است. متاسفانه انتخابات دهم ریاست جمهوری در بیتوجهی کامل نسبت به رهنمودهای رهبر انقلاب مبنی بر لزوم مشارکت حداکثری (که به لطف خدا محقق شد) و مهم نبودن انتخاب شدن چه کسی است (امری که اصلا محقق نشد و طرفین، طرف خود را «حق» دانسته و طرف مقابل را «باطل») برگزار شد. ماوقع پس از این انتخابات، بستر مناسبی را برای جمعی از دشمنان و مخالفان شناخته شدهی نظام جمهوری اسلامی ایران بوجود آورد تا مخالفت خود را عیان کنند، از برخی کاستیها سوءاستفاده نمایند و سکوت و عدم مرزبندی شفاف چهرههای موثر را بهانهی خود قرار دادند. سردادن شعارهای ساختارشکن و دشمنشادکن، حمایت عناصر شناختهشدهی معاند و دیگر اقدامات از جمله وقایعی بودند که سکوت سران جریان به اصطلاح معترض انتخابات را در پی داشت؛ سکوتی که بهانهای برای تاخت و تاز مخالفان جمهوری اسلامی ایران علیه این یادگار ارزشمند امام راحل(ره) گردید. این سکوت از جانب کسانی بود و هست که زندگی خود را برای این انقلاب وقف کردند، در بطن آن بودند، برای آن گاها سختی کشیدند، نام آنان با نام انقلاب و جمهوری اسلامی ایران مطرح شد و اقبال افکار عمومی به آنان مدیون «جمهوری اسلامی ایران» بود؛ سکوتی که باید دیر یا زود شکسته شود، باید مرزبندی آنان با جبههای که بقای خود را در نبود جمهوری اسلامی ایران میبینند شفاف شود، باید به آنچه که «ارزش» و «آرمان»های این ملت است تمکین کنند و نارضایتیهای خود که در جلسات خصوصی مطرح مینمایند صراحتا علنی کنند. 7 ماه گذشت، معاندان با بهانه قرار دادن افرادی از بطن انقلاب و نظام شروع به حرمتشکنی و ساختار شکنی کردند، آنان سکوت کردند؛ و امروز نوبت به عاشورای حسینی، الگوی همیشگی جمهوری اسلامی ایران رسید تا شد آنچه که نباید میشد... معلوم نیست که دیگر چه مانده که میخواهند حرمتشکنی کنند. اکنون، بیش از هر روز دیگر این هتک حرمتها و اقدامات ساختارشکن و دشمنشادکن باید تقبیح شود؛ شاید اغراق باشد، اما دلسوزان هنوز منتظر «حُر» هستند؛ «حُر»ی که به اشتباه خود پی برده و اکنون در دفاع از آرمانی همیشه زنده میایستد. امروز باید یاران سابق انقلاب اثبات کنند که به خط امام و رهبری پایبند هستند؛ امروز آنان درگیر انتقاد از فلان دولت یا فلان شخص نیستند، امروز آنان بهانهای شدهاند برای مخالفت با شجرهی طیبهای که آنان نیز در آبیاری آن نقش داشتهاند و امروز موقع چیدن میوههای آن است، میوههایی که آنان هم باید در چیدن آن سهیم باشند، به شرط اینکه افراطیونی که آنان را بهانه کردهاند کنار بزنند... اما فضای جامعه ایران امروز تنها نیاز به اثبات این یاران سابق و اعلام برائت آنان نسبت به افراطیون اطراف خود ندارد؛ این جامعه نیازمند موضعگیری نسبت به افراطیون طرف مقابل نیز هست. امروز همه باید افراط را رد کنند و برای جمهوری اسلامی ایران متحد کنار یکدیگر بایستند تا جامعه در آرامش به نقطهای برازنده ایرانیان مسلمان برسد؛ چرا که تکیه کردن به افراطیون هیچ نتیجهای ندارد.