از شما بعيد بود ... !

کد خبر : 99672
از شما بعيد بود ... ! حسين شريعتمداری:

خوشبيني حكم مي كند كه نامه سرگشاده آقاي محسن رضايي به رهبر معظم انقلاب را ناشي از درك سياسي اندك ايشان تلقي كنيم ولي برخي از شواهد و قرائن موجود و آنچه در متن اين نامه آمده است زمينه چنداني براي خوشبيني باقي نمي گذارد و بيم آن مي رود كه خوشبيني و «حمل به صحت» درباره اقدام ايشان مصداق «حمله به صحت»! باشد. و اما، اگر ماجرا به خود آقاي رضايي ختم مي شد و دنباله ديگري در پشت صحنه نداشت، نوشتن اين يادداشت نيز ضروري نبود، ولي با عرض پوزش از آقاي رضايي بايد گفت نامه سرگشاده ايشان به رهبر معظم انقلاب و بيانيه اخير مهندس موسوي دو روي يك سكه اند كه با دو ادبيات به ظاهر متفاوت نوشته شده اند، به همين علت، اشاره به نكاتي در اين باره ضروري به نظر مي رسد. 1- با توجه به دسترسي آسان و سريع آقاي محسن رضايي به بيت رهبر معظم انقلاب و ارسال مستقيم نامه به محضر ايشان، انتخاب نامه سرگشاده و انتشار عمومي آن، ترديدي باقي نمي گذارد كه مخاطب اصلي آقاي رضايي در اين نامه سرگشاده، رهبر معظم انقلاب نبوده است و نامه ياد شده با هدف ديگري نوشته شده. راستي چرا آقاي رضايي نامه اي را كه ظاهرا خطاب به رهبر معظم انقلاب نوشته است، پيشاپيش در رسانه ها منتشر مي كند؟! مگر نامه خطاب به رهبري نبوده است؟!... استقبال گسترده و ذوق زدگي بي حد و حصر مقامات و رسانه هاي آمريكايي و اسرائيلي و به به و چه چه منافقين، بهايي ها، سلطنت طلبان و همه دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب براي آقاي محسن رضايي مي تواند، پاسخ گويا و روشني به اين پرسش باشد. 2- يك روز بعد از انتشار اين نامه سرگشاده خبرنگار خبرگزاري ايلنا - خبرگزاري نزديك به سران فتنه- از محسن رضايي مي پرسد؛ «با توجه به صدور نامه شما به مقام معظم رهبري كه بلافاصله پس از صدور بيانيه ميرحسين موسوي بود، آيا شما با معترضين- بخوانيد اهانت كنندگان به ساحت امام حسين(ع) در روز عاشورا- هماهنگي داشته ايد»؟ و آقاي رضايي كه ظاهرا انتظار اين سؤال را نداشته است در پاسخ مي گويد «من نامه به مقام معظم رهبري را از قبل آماده كرده بودم و وقتي بيانيه آقاي موسوي صادر شد، بخش هاي مربوط به آن را در نامه ام اضافه كردم»! اين در حالي است كه نامه آقاي رضايي از شروع تا پايان با استناد به بيانيه منافقانه موسوي نوشته شده است و در آن تقريباً هيچ جمله يا پاراگرافي را نمي توان يافت كه بيرون از اين موضوع و بدون استناد به بيانيه موسوي باشد. بنابراين بايد از آقاي رضايي پرسيد اگر آن گونه كه ادعا مي كنيد نامه سرگشاده شما قبل از بيانيه موسوي و بدون هماهنگي با تهيه كنندگان آن نوشته شده است، چرا در تمامي متن آن به بيانيه منافقانه موسوي استناد كرده ايد؟! و چنانچه - باز هم به قول خودتان- بعد از صدور بيانيه موسوي، بخش هاي مربوط به بيانيه را در نامه خود گنجانده ايد، مشخص بفرماييد كه بخش هاي مورد ادعا در كجاي نامه شما آمده است؟! جز در يك جمله كه به هنگام توصيف حضور حماسي مردم از «صحنه تظاهرات ديروز» ياد مي كنيد كه البته مي تواند نشانه تهيه نامه قبل از بيانيه موسوي باشد، ولي اين توصيف نيز نهايتاً در توجيه بيانيه مهندس موسوي به كار گرفته شده است! 3- آقاي محسن رضايي از يكسو مي نويسد «حضور باشكوه و ميليوني و يكپارچه ملت ايران در روز چهارشنبه در خيابان هاي تهران و شهرستان هاي سراسر كشور، شرمندگي ناشي از اهانت به مراسم عاشورا را جبران كرد» و از سوي ديگر بدون كمترين اشاره به اين كه اهانت كنندگان به ساحت مقدس امام حسين عليه السلام چه كساني بوده و در حمايت از چه كساني به صحنه آمده بودند؟! نسخه وحدت با آنها را مي پيچد و مي نويسد «صحنه تظاهرات ديروز مصداق بارز پيام وحي بود كه واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا»! آقاي رضايي توضيح نمي دهد اگر منظور ايشان وحدت ملت مسلمان و عاشقان امام حسين(ع) با يكديگر است كه تحقق اين وحدت به قول خود ايشان در تظاهرات چند ده ميليوني روز چهارشنبه به وضوح ديده شده است و اگر مقصودشان وحدت با اهانت كنندگان به ساحت مقدس امام حسين عليه السلام است كه بايد به ايشان يادآور شد، اسلام با كفر و نفاق قابل جمع نيست و در همان پيام وحي آمده است «كساني كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند هرگز با دشمنان خدا و رسول دوستي نمي كنند، هرچند كه آن دشمنان پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان آنها باشند» سوره مباركه مجادله آيه 2.2 آخر چگونه مي توان با دشمن امام حسين عليه السلام دوستي كرد و با اهانت كنندگان به ساحت مقدس ايشان نرد وحدت باخت؟! جناب آقاي رضايي! از جنابعالي خيلي بعيد بوده و هست. 4- آقاي محسن رضايي بيانيه منافقانه مهندس موسوي را مثبت! ارزيابي كرده و مي نويسد «عقب نشيني آقاي ميرحسين موسوي از انكار دولت احمدي نژاد و پيشنهاد سازنده ايشان به اين كه مجلس و قوه قضائيه به وظايف قانوني خود در قبال پاسخگو كردن دولت عمل كنند، هرچند ديرهنگام بود ولي مي تواند سر آغاز يك حركت وحدت بخش در جبهه معترضين با ديگران باشد»! دراين باره گفتني است كه؛ الف: كجاي بيانيه موسوي، مثبت! و به قول آقاي رضايي نشانه عقب نشيني است؟! او اهانت كنندگان به ساحت مقدس حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام را «مردم خداجوي» ناميده است! آيا جناب رضايي با اين نظر الحادي موافق هستند؟! موسوي درباره هتاكي هواداران خود به عاشوراي حسيني(ع) بدون آن كه هتاكي آنها را محكوم كند مي نويسد، اين مردم خداجوي! بر اثر اقدامات تحريك آميز، شعارهاي آنچناني داده اند؟! آقاي رضايي! بر فرض كه ادعاي موسوي درباره تحريك را بپذيريم، آيا مردم خداجوي! اگر تحريك شوند، به امام حسين(ع) اهانت مي كنند؟! از موسوي انتظاري نيست چرا كه او مأمور بيگانه است ولي شما را چه مي شود جناب رضايي؟! كدام انسان خداجوي را سراغ داريد كه به امام حسين(ع) و عاشوراي حسيني اهانت كند؟! أين تذهب؟! ب: و اما، مي دانيد كه اراذل و اوباش اجاره اي با نقشه قبلي- دستور العمل صريح راديو اسرائيل- و با سوءاستفاده از حضور مردم در مراسم عزاداري و سينه زني به خيابان آمده و دست به آن جنايت زدند و بلافاصله بعد از اطلاع و حضور مردم، پا به فرار گذاشتند. اگر مردم به هنگام اهانت آنها حضور داشتند كه به آنان فرصت اهانت و جسارت نمي دادند. آيا غير از اين است؟ ديديد و ديديم كه چنين بود. 5- معلوم نيست آقاي محسن رضايي در نامه سرگشاده خود با تظاهرات چند ده ميليوني مردم همراهي مي كند و يا - خداي نخواسته- عليه آن موضع مي گيرد ؟! چرا كه همه حرف مردم در راهپيمايي بي نظير روز چهارشنبه، خشم و خروش عليه اهانت كنندگان به عاشوراي حسيني(ع) بود و خواسته آنان، محاكمه و مجازات سران فتنه، از جمله موسوي و كروبي و خاتمي. آقاي رضايي مي نويسد كه خود از ميدان فردوسي تا دانشگاه تهران در جمع راهپيمايان بوده است. بنابراين از خواسته و شعارهاي آنان باخبر است. شعارها و خواسته هايي كه با شور و شعور بر زبان ها جاري و روي پلاكاردها دست نويس شده بود و صداوسيما و رسانه ها از انتشار بسياري از آنها خودداري ورزيدند. خب! آقاي رضايي اگر با مردم همراه هستيد- كه انشاءالله هستيد- چرا برخلاف نظر يكپارچه مردم از موسوي حمايت مي كنيد؟! و بيانيه منافقانه او را كه در آن از اهانت كنندگان به ساحت امام حسين(ع) با عنوان مردم خداجوي! ياد كرده است، مثبت!! ارزيابي مي فرمائيد؟! و اگر خداي نخواسته حامي سران فتنه هستيد! چرا تظاهرات چند ده ميليوني مردم را با شكوه و در ادامه پيروي از امام حسين عليه السلام مي دانيد؟! اين تناقض را چگونه توجيه مي فرمائيد؟! با يك دل كه نمي توان «صد دله» بود! در كلام وحي آمده است كه «ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه... خدا درون يك انسان دو قلب قرار نداده است» سوره مباركه احزاب آيه 4. بديهي است كه مي دانيم جنابعالي چنين نيستيد ولي باور بفرمائيد كه فريبتان داده اند. 6- آقاي محسن رضايي براي اين كه بيانيه موسوي را مثبت جلوه دهد! مي نويسد «آقاي ميرحسين موسوي از انكار دولت احمدي نژاد عقب نشيني كرده است» كه اگر خوش بينانه به اين بخش از نامه رضايي نگاه كنيم، بايد از ساده انديشي و كم دانشي ايشان ابراز تأسف كرده و به وي اين مسئله بسيار بديهي را يادآور شد كه اولاً موسوي در جايگاهي نيست كه دولت برخاسته از رأي مردم را بپذيرد يا نپذيرد، وانگهي مگر موضوع فتنه و اهداف فتنه گران، دولت احمدي نژاد بوده است كه اكنون از انكار آن عقب نشيني كرده باشند؟ آيا جناب رضايي اين نكته بديهي را نمي داند كه «انتخابات» و «تقلب در انتخابات» و «دولت احمدي نژاد» و... فقط بهانه فتنه گران بوده است و سران فتنه آشكارا عليه اسلام، امام و نظام به صحنه آمده بودند. مخالفت با احمدي نژاد و فلان معضل اقتصادي و فلان انتقاد به سياست خارجي و... چه ربطي به حمايت از اسرائيل و آمريكا و بهائيان و منافقين و اهانت به امام حسين(ع) و حضرت امام(ره) و... دارد؟ يعني بعد از اينهمه شواهد و قرائن و اسناد و مواضع خصمانه سران فتنه عليه اسلام و امام و رهبري و انقلاب هنوز آقاي رضايي- با آنهمه ادعاي سياستمداري!- نمي داند كه هدف اصلي فتنه، اسلام و انقلاب و امام(ره) و رهبري بوده و هست؟! 7- آقاي رضايي به خيال خود، هوشمندي به خرج داده و مي نويسد «شك ندارم كه افراط گرايان هر دو طرف با رفتارهاي نادرست از يكسو و دشمنان كمين كرده ملت ايران با بغض و عصبانيت از سوي ديگر تلاش خواهند كرد آثار و دستاوردهاي اين حركت عظيم- تظاهرات روز چهارشنبه- را خنثي كنند». با اين بخش از نوشته ايشان موافقيم كه دشمنان داخلي و خارجي نظام سعي مي كنند دستاوردهاي حضور حماسي و بي نظير مردم در دفاع از ساحت امام حسين(ع)، حضرت امام، رهبري معظم و نظام اسلامي را خنثي كنند ولي سؤال اين است كه چه كساني دست به اين حركت خائنانه زده و مي زنند؟ مگر غير از اين است و مگر آقاي رضايي نمي بيند و نمي داند كه آمريكا، اسرائيل، اروپا، بهايي ها، منافقين، سلطنت طلب ها و همه دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب بلافاصله بعد از حماسه عظيم روز چهارشنبه، با بهره گيري از هزاران سايت اينترنتي، صدها شبكه تلويزيوني و خبرگزاري و... براي خنثي كردن اين حضور حماسي دست به كار شده و همان مردمي كه آقاي رضايي از حضور «باشكوه» آنها سخن مي گويد را به دريافت پول و ساندويچ و سانديس براي حضور در راهپيمايي متهم مي كنند؟! آقاي رضايي! برادر عزيز! به كجا مي رويد؟! 8- و بالاخره خطاب به برادر محسن- واژه متداول در ميان برادران سپاه براي ناميدن آقاي رضايي- بايد مشفقانه گفت؛ مراقب خود و فريب فتنه گران باشيد و از توده هاي عظيم مردم خدا دوست و عاشورايي فاصله نگيريد. دشمن درپي فريب شماست و متاسفانه و با عرض پوزش در مقصود خود چندان هم ناموفق نبوده است. انتظار از جنابعالي آن است كه «قطع اين مرحله بي همرهي خضر» نكنيد تا مانند توده هاي عظيم ملت- همان ها كه در نامه خود آنان را ستوده ايد- از كيد و فريب دشمنان در امان باشيد. انشاءالله.

حامیان تندرو دولت مخالف بازگشت آرامش خبر آنلاین:

علی مطهری در تحلیل شرایط به وجود آمده اخیر گفت که به نظر می رسد گروهی از حامیان دولت تمایلی به پایان دادن به بحران فعلی ندارند و دوست دارند این بحران ادامه داشته باشد. این نماینده اصولگرای مجلس درباره علت آن تاکید کرد :« ادامه این بحران منافعی برای آنها دارد چون هر طرحی که مطرح می شود سریعاً به آن حمله می کنند و تلاش می کنند آن را ناکام و عقیم بگذارند». وی درخصوص اهداف طرح حامیان تندروی دولت تصریح به حذف برخی شخصیتهای نظام اشاره کرد و گفت : به خصوص حذف آنهایی که مانع رسیدن این دسته از دولتیان به اهدافشان هستند ؛ به همین خاطر از فضای آشوب و بحران و عوام فریبی استفاده می کنند و کارشان را پیش می برند. وی در گفت وگوبا اعتماد با اشاره به بیانیه موسوی را اتفاقی موثر برای حل بحران دانست و افزود : به عقیده من اگر عده یی از نخبگان معتدل مذهبی و سیاسی از این طرح حمایت کنند و هیاتی را مشخص کنند که با دو طرف گفت وگو کنند ان شاء الله این بحران به راحتی حل خواهد شد. مطهری دخالت مراجع قم برای حل و فصل مشکلات جامعه را به عنوان نهادی قوی، موثر دانست و گفت: اگر مراجع قم وارد شوند ، بسیار موثر است. در عین حال در دولت هم کسانی هستند که می توان در جهت اجرای طرح از آنها استفاده کرد. یک راه این است که هیاتی تشکیل شود که مورد قبول هر دو طرف باشد. اگر این هیات تشکیل شود تقریباً 50 درصد کار انجام شده است. به عقیده من این کار دور از دسترس نیست. فرزند شهید مطهری هم چنین به وجود برخی شخصیت های بزرگی که مورد قبول دو طرف باشند اشاره کرد که به دلیل ملاحظه کاری وارد میدان نمی شوند. مطهری در بخشی دیگر از این مصاحبه ؛با تاکید بر اینکه حمله به حسینیه جماران کار اشتباهی بود یادآور شد : اگر در همان شب عاشورا وزارت اطلاعات و وزارت کشور با این افراد برخورد می کردند شاید آن اهانت های روز عاشورا هم صورت نمی گرفت. این نماینده خانه ملت در خاتمه به جنبش سبز توصیه کرد باید راه، هدف و شعارهایش را کاملاً روشن و مشخص کند تا از سوءاستفاده های احتمالی جلوگیری کند و اگر کسانی شعار انحرافی می دهند بلافاصله اعلام موضع کنند و سکوت نکنند تا متهم به مبارزه با اصل انقلاب و مقدسات نشوند .

بیانیه آقای میر حسین موسوی را به فال نیک می گیرم فرارو:

آقای عماد افروغ استاد دانشگاه و پژو هشگر اجتماعی و سیاسی پس از انتشار بیانیه شماره 17 میر حسین موسوی و ارائه راهکارهایی از سوی وی یادداشتی را ارسال کرده است . متن یادداشت دکتر افروغ بدین شرح است: ضمن اصرار بر مواضع قبلی خود مبنی بر ضرورت احیا، بازتولید و تقویت وحدت ملی و تشکیل شورایی متشکل از چهره های سیاسی و فرهنگی متعادل و دلسوز نظام و ارکان رکین آن از سوی مقام معظم رهبری، بیانیه آقای میر حسین موسوی و تاکید بر محورهایی که مورد تردید برخی از جناح ها و فعالین سیاسی بود را به فال نیک می گیرم، به طور خلاصه در این بیانیه به صراحت از قدرت های بیگانه مستکبر( آمریکا و انگلیس)، افراد بدنام، جریان های منحوس از جمله منافقین ابراز انزجار شده و بر هویت اسلامی- ملی و مخالفت با سلطه بیگانگان و وفاداری به قانون اساسی تصریح شده است و ضمن نقد نحوه پوشش تلوزیونی مواضع و حوادث پس از انتخابات، امتیاز خواهی های بین المللی و ایجاد بازار مکاره برای کالا های بیگانه در کشور بر تفسیر رحمانی از اسلام، دولت مسئولیت پذیر، قانونمند، صادق، رئوف و حقوق به رسمیت شناخته شده در قانون اساسی تاکید شده است. در مجموع شرایط حساس و نیمه بحرانی کنونی کشور اگر نگوییم بحرانی اقتضای آن را دارد که به دور از افراط گری های طرفین منازعه به ویژه صاحبان قدرت که به دلیل منابع در اختیار مسئولیتی ویژه متوجه آنان است و با نظارت مقام معظم رهبری شرایط به گونه ای رقم خورد تا زمینه برای تفکیک سره از ناسره و جدایی نیرو های وفادار و ملتزم به انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی از عناصر فرصت طلب و ساختار شکن فراهم گردد. صدور بیانیه ها و اطلاعیه های افراطی از سوی هر جناحی باشد شاید در کوتاه مدت تسلی بخش عده ای گردد و آرامشی صوری مستقر شود اما به طور حتم راه حل اساسی را باید در حل مدبرانه و منصفانه مسائل و با صبر و حوصله جست و جو کرد. بهترین نحوه مواجه با حوادث پس از انتخابات ریشه یابی بعید و قریب این حوادث و سیاست ها و رفتار های صاحبان قدرت رسمی و مواضع و دیدگاه های گروه های رقیب از جمله طرفین مبارزه انتخاباتی است. شاید علل قریب را بتوان در نحوه مبارزات و مناظرات انتخاباتی و مواضع بعدی طرفین و رسانه های مربوط به کاندیدا ها جست و جو کرد اما به طور یقین علل بعید را باید هم در سابقه عملکرد چهار ساله دولت مستقر و هم عملکرد و مواضع برخی از گروه های هوادار کاندیدا های رقیب و اتخاذ مواضع نامطلوب و ناموجهی چون خروج از حاکمیت، استعفای دسته جمعی و تحصن در مجلس که بدون تردید جزو حافظه های ناگوار تاریخی این کشور است دنبال کرد. همواره مطلوب ما این بوده است که در چهارچوب و در ذیل گفتمان انقلاب اسلامی اختلاف دیدگاه ها و سلایق و تکثرها به رسمیت شناخته شود چون در این صورت است که می توان از جامعه روبه رشد و تعالی یاد کرد جامعه بدون تکثر و یک دست علاوه بر آن که مثل آب راکدی است که می گندد سرشار از نفاق و ریا خواهد بود. به هر حال تنها در شرایط امن و آسوده خاطر است که می توان با حضور چهره های متعادل و جناح های مختلف وفادار به انقلاب اسلامی و آرمان های جمهوری اسلامی و با تاکید مضاعف بر حفظ وحدت ملی از این شرایط به سلامت عبور کرد. بدون تردید این حادثه ابعاد قضایی مختلفی نیز در بر داشته است که باید اجازه داد تا قوه قضائیه سر فرصت و با استناد به اسناد محکمه پسند و قانونی مواجهه لازم را صورت دهد و مرتکبان جرائم مختلف را از هر گروه و جناحی که باشد مجازات قانونی نماید. آقایان سوء‌تفاهم شده است! سیدعابدین نورالدیني فرد:

قبل از پرداختن به جان این نوشتار، یک موضوع باید برای همیشه درباره آقای محسن رضایی حل و فصل شود و آن اینکه چرا در تحلیل رفتار سیاسی رضایی همواره نشانه‌های برجسته‌ای از تمایلات دیگران دیده می‌شود؟ قطعا یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های محسن رضایی و اطرافیانش، انتساب وی به برخی افراد است. در شماره امروز «وطن‌امروز» به تازه‌ترین اقدام سیاسی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام اشاره شده است. واکنش‌ها به درخواست اخیر محسن رضایی از رهبر انقلاب عموما حول همین تحلیل از رفتار وی صورت گرفته است. در این برهه، مهم‌ترین توصیه دوستانه به محسن رضایی و اطرافیانش، یافتن راهی در جهت تعریف یک «شخصیت مستقل» برای خود است.قطعاً تا این مهم محقق نشود، نمی‌توان انتظار داشت اهالی سیاست و نیز افکار عمومی درباره وی، رفتاری غیر از آنچه در انتخابات اخیر ریاست جمهوری رخ داد، اتخاذ کنند.اما مراد اصلی این کلام، هفدهمین بیانیه موسوی است که 5 روز پس از فاجعه‌آفرینی حامیانش در ظهر عاشورای امسال صادر شد که اگرچه واکنش‌های متفاوتی را به دنبال داشت اما متاسفانه به نظر می‌رسد، برخی دوستان، هدف پنهان و البته بسیار خطرناک 2 رخداد مهم روز جمعه (بیانیه موسوی و نامه رضایی) را درک نکرده‌اند. ماجرا چندان پیچیده نیست البته باید اذعان کرد، هوشمندانه طراحی شده است. حامیان موسوی در روز عاشورا مرتکب خطایی شدند که بهترین تعبیر هزینه این خطا برای موسوی، «فاجعه» است. به جرأت می‌توان گفت، این خطای استراتژیک، همه ماهیت بازماندگان حامی موسوی را هویدا کرد و همین موضوع سبب شد، در اقدامی بی‌سابقه در تاریخ جمهوری اسلامی، میلیون‌ها ایرانی در سراسر کشور و حدود 3 میلیون نفر در تهران به خروش آیند و در واکنش به هتاکی حامیان موسوی، درخواست‌های مشابهی را فریاد بزنند. شدت خشم مردم از هتاکی حامیان موسوی به شعائر شیعی چنان بود که حتی در برخی بیانیه‌ها، نسبت به برخورد شدید قوه قضائیه با موسوی، «ضرب‌الاجل» تعیین شد. در چنین شرایطی میرحسین موسوی و حامیان بسیار بانفوذ وی با شرایطی مواجه شدند که نه‌تنها قابل کنترل نبود بلکه همه برنامه‌های آنان را نیز نقش برآب می‌کرد. اهانت هواداران لائیک به عاشورا در سطح نخبگان نیز موجب تقویت اردوگاه مخالفان موسوی شد.این شرایط برای این جریان اصلا قابل تحمل نبود. از یک سو میلیون‌ها نفر از ملت به خشم آمده، خواهان مجازات سران فتنه شدند و از دیگر سو مراجع و برخی خواص نیز به واسطه حرمت‌شکنی روز عاشورا به جرگه مخالفان آنان پیوستند. جریان ناسازگار باید از این انفعال کشنده خارج می‌شد، اما راهکار چه بود؟ پس از واکنش میلیونی مردم به فاجعه عاشورا، همگان در انتظار اصلاح رفتار فرماندهان جریان ناسازگار بودند. این مطالبه حداکثری اگر محقق نمی‌شد، قطعا برای آنها عواقبی غیرقابل پیش‌بینی در پی داشت.موسوی 5 روز پس از فاجعه عاشورا و کمتر از 48 ساعت پس از راهپیمایی میلیونی مردم تهران بیانیه داد و در آن 2 محور اساسی را مورد توجه قرار داد. مهم‌ترین محور، تلاش برای کاستن از خشم مردم بود. وی در این راستا «تلویحاً» دولتی را که پیش از این غیرقانونی می‌دانست، به رسمیت شناخت(!) تا از این طریق از خشم مردم کاسته شود. از سوی دیگر، در اقدامی عجیب، از هتاکان روز عاشورا تقدیر کرد و آنان را «مردمی خداجو» دانست! قطعا حمایت موسوی از هتاکان در جهت حفظ اندک بازماندگان حامی وی صورت گرفت، اما عدول «تلویحی» از ادعای «دروغ» تقلب در انتخابات، مهم‌ترین بخش بیانیه وی بود.وی در این بخش، از یک سو از اعتراف صریح به قانونی بودن دولت دوم احمدی‌نژاد اجتناب کرد تا بتواند مجرای افکار هوادارانش را حفظ کند و از دیگر ‌سو که نکته کلیدی این بیانیه است، در پی آن است تا فضای جامعه را که اینک بشدت علیه وی است، تغییر دهد. به همین‌ خاطر برداشت «پذیرش دولت دهم توسط موسوی» از پیشنهاد نخست وی، باید به صورت جدی برجسته می‌شد.در واقع، طراحان این استراتژی در پی آن هستند که اعتراف «تلویحی» موسوی به اشتباه خود را یک اتفاق بسیار بزرگ قلمداد کرده و با برجسته کردن آن، فضای ضدیت مردمی با موسوی را تا حدودی از بین ببرند. در همین راستاست که محسن رضایی بلافاصله پس از بیانیه موسوی، طی نامه‌ای موضوع از مد افتاده «وحدت» را مطرح می‌کند! این اقدام رضایی که در ادامه استراتژی نامه موسوی طراحی شده، در پی انحراف اذهان از اقدامات موسوی به سوی نظام و حاکمیت است تا مثلا اینگونه وانمود شود که موسوی از مواضع خود عدول کرده و اینک نوبت بخشش نظام است! استقبال بی‌سابقه رسانه‌های حامی موسوی از این اقدام نیز دقیقا در همین راستا ارزیابی می‌شود. در واقع هدف اصلی بیانیه موسوی و نامه رضایی، کم‌اثر کردن اعتراضات مردمی و متهم کردن نظام به عدم بخشش و مسامحه است. قطعا آنچه در این رفتارها نمی‌توان مشاهده کرد،‌ «صداقت» با مردم است؛ یا به دیگر تعبیر،‌ اینگونه رفتار‌ها، در پی «فریب» افکار عمومی و انحراف مطالبات آنان در برخورد با فتنه‌گران است.میرحسین موسوی به واسطه ادعایی که اکنون خود نیز بر بی‌اساس بودن آن معترف است، یک انتخابات بی‌نظیر در همه نظام‌های دموکراتیک دنیا را مخدوش کرد و سبب تحمیل هزینه‌های معنوی و مادی غیرقابل برآورد به نظام شد. جرم‌های موسوی اینک مورد اطلاع همه ملت است. آیا اینک که لجاجت تهی از خِرَد وی باعث اهانت حامیانش به مقدسات شیعی شده و اکثریت مردم به همین واسطه و نیز رفتار 6 ماه اخیر وی، خواهان برخورد شدید قوه قضائیه با او هستند، می‌توان با به راه انداختن این بازی کودکانه، فضای به‌وجود آمده علیه فتنه‌گر را به انحراف کشاند و متهم اصلی حوادث دلخراش پس از انتخابات را فراری داد؟ البته این مهم نیز نباید از نظر مغفول بماند که این تقلا، نشان‌دهنده تاثیر عمیق اعتراضات و خشم مردم، بر آشوبگران است. خشم مردمی علیه حامیان اهانت‌کنندگان به عاشورای حسینی و ولایت فقیه اکنون منجر به آشکار شدن نیات واقعی برخی افراد شده است.قطعا اگر فشار مردم به دستگاه‌های ذی‌ربط، تداوم داشته باشد، زمان نابودی تفکرات فریبکارانه، قریب است. و اما نکته دیگر که البته متوجه محسن رضایی است، اینکه آیا رضایی دارای جایگاهی است که چنین نامه‌ای با چنین محتوایی به رهبر انقلاب نگارش کند؟! عملکرد رضایی در حوادث پس از انتخابات حاکی از آن است که وی در روزهای نخستین التهاب‌آفرینی موسوی، با طرح ادعای تقلب همراهی کرد و می‌توان رضایی را در زمره خواص مردود به شمار آورد. رضایی پس از بازشماری آرا در برخی حوزه‌های مورد توافق و در حالی که سلامت انتخابات برای وی ثابت شده بود، نه‌تنها به این موضوع اذعان نکرد که با بیان عباراتی عجیب، مدعی شد به‌خاطر نظام، از «حق» [نداشته] خود می‌گذرد. البته با توجه به آگاهی بیشتر رضایی از قدرت نظام، وی دیگر ادعای موسوی را مطرح نکرد اما هیچگاه در مقابل ادعای دروغ تقلب موضع نگرفت.بنابراین چنین شخصیتی نمی‌تواند اینک داعیه‌دار وحدت شود. اگر ادعای انشقاق پذیرفته شود- که رفتار مردم واقعیتی غیر از آن را نشان می‌دهد - می‌توان گفت، عملکرد رضایی در روزهای پس از انتخابات در این موضوع دخیل بوده است. البته ورود محسن رضایی به ماجرايي که 2 طرف کاملا مشخص دارد، ضرب‌المثل معروفی را درباره حکایت آن 3‌ نفر تداعی می‌کند! و اما نکته پایانی اینکه برخی دوستان که تا قبل از این، سکوت اختیار کرده و به ناحق و ناجوانمردانه واقعیات را بازگو نمی‌کردند؛ این روزها و پس از مشاهده جمعیت میلیونی مردم، زبان باز کرده و از مدافعان ولایت نیز گام جلوتر نهاده‌اند! این روزها اتفاقات جالبی رخ می‌دهد! منبع: وطن امروز

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: