60 درصد از توان داخلی کشور در نفت بلااستفاده رها شده است
در شرایط کنونی فقط 40 درصد از توان داخلی کشور در صنعت نفت استفاده می شود و60 درصد مابقی آزاد است.که به اعتقاد من بلااستفاده ماندن این 60 درصد از توان نیز به دلیل فاصله میان کارفرمایان و پیمانکاران یا مجریان طرح است که این امر از عدم اعتماد میان این دو محور نشات می گیرد.
سرویس اقتصادی «فردا»: موتور محرک اقتصاد کشور روزهای پرفراز و نشیبی را می گذراند، سرپا نگه داشتن صنعت نفت به عنوان موتورمحرک اقتصاد کشور نیازمند یک بسیج عمومی است، این صنعت تجربه دوم خود را برای روی پای خود ایستادن می آزماید ، جنگ و امروز تحریم های غیر قانونی ، شرایط به گونه ای است که شرکت های داخلی باید آستین ها را بالا بزنند و با تمام توان پا به پای صنعت نفت حرکت کنند این درحالی است که مدیرعامل پیشین شرکت ملی صنایع پتروشیمی ، غلامحسین نجابت که امروز مدیریت یکی از شرکت های بزرگ پیمانکاری صنعت نفت را برعهده دارد معتقد است:
در شرایط کنونی فقط 40 درصد از توان داخلی کشور در صنعت نفت استفاده می شود و60 درصد مابقی آزاد است.که به اعتقاد من بلااستفاده ماندن این 60 درصد از توان نیز به دلیل فاصله میان کارفرمایان و پیمانکاران یا مجریان طرح است که این امر از عدم اعتماد میان این دو محور نشات می گیرد.
به اعتقاد من هر دو محورباید با درک متقابل از شرایط کشور تنها به پیشرفت امور فکر کنند و مشکل امروز امکانات ارزی و مالی نیست بلکه معضل اصلی همین عدم درک یکدیگراست.در زمان جنگ توان داخلی وجود نداشت اما همه مجریان و مسئولان هم و غم خود را برجلو بردن امور متمرکز کرده بودند در صورتیکه امروز تقریبا توان اجرای اکثر کارها در داخل کشوروجود دارد اما زمینه استفاده کردن از آن نه ، به عبارتی هنوز توسعه محور تفکر مدیران نیست.
گفتگوی زیر به نقل از سایت اقتصادپرس در ادامه میآید:
به نظر شما بهترین راه حل برای کاهش فشارهای تحریم بر صنعت نفت کشور چیست؟
استفاده مطلوب از امکانات و شرایط داخلی ، بی پرده بگویم عدم استفاده از توان و امکانات داخلی بیش از تحریم ها اثرات منفی دارد.
همانطور که می دانیدسال جاری برای صنعت نفت پرچالش بوده است البته نه از جهت تحریم آمریکاییها . زیرا این تحریم ها از سال 1374 تاکنون ادامه دارد اما با تسری یافتن آن به اتحادیه اروپا شرایط مقداری سخت ترشده است؟
تغییرات مدیریتی بیش از تحریم ها موثر بوده است ، به اعتقاد من اروپایی ها با نخریدن نفت از ما چندان ما را تهدید نمی کنند زیرا آنها روزانه 230 هزاربشکه از نفت ما را می خریدند که خریدار برای این مقدار نفت هم یافت می شود و روی دست ایران نمی ماند،از سویی دیگر کاهش 230 هزار بشکه از نفت ایران دربازارهای اروپا امروز باعث افزایش قیمت نفت شده که این امر خود باعث پوشش دادن کاهش درآمدهای نفت ایران می شود .
آقای نجابت درحال حاضر تحریم ها خود به نوعی به یک ابزار سیاسی برای فشار آوردن بعضی از کشورهای در ارتباط با ایران بدل شده است ، به عنوان مثال چین ، ترکیه یا هند ، همگی این روزها خواستار گرفتن نفت و دادن کالاهای بی استفاده خود به ما هستند، به نظر شما این چه وضعی را برای ما پیش می آورد؟
منظور همان فروش تهاتری است ، که به اعتقادمن باید به عنوان یک فرصت درجهت رفع نیازهای اساسی تر کشور نگریست .
به عنوان مثال اگر ما در چین ارز داریم دوکار می توان با این ارز انجام داد.یکی اینکه کالای غیر اساسی وارد کشور کرد یا اینکه با این پول تجهیزات اساسی برای طرح های کلیدی و توسعه ای کشور که امروز به حلقه گمشده صنعت نفت تبدیل شده وارد کرد.به هرروی در هر دوحالت تهاتر صورت گرفته است.
درحال حاضرکشور توان ساخت مخزن و پلیت و تاور را دارد و در زمینه تامین کمپرسور با مشکل مواجه است درنتیجه با این ارز می توان کمپرسور وارد کشور کرد و از توان داخلی برای تامین مخزن و دیگر کالاها که توان ساخت آن در کشور وجود دارد استفاده کرد. بدین صورت شرکتها و پیمانکاران داخلی سطح خود را ارتقا می دهند و به بازوی صنعت نفت تبدیل می شوند.
شما به عنوان مدیر یکی از شرکت های پیمانکار بزرگ نفتی ، برای از نفس نیفتادن صنعت نفت به عنوان موتور محرک اقتصاد کشور و توسعه این صنعت در شرایط کنونی چه راه حلی را پیشنهاد می کنید؟
به نظر من شرایط کنونی ، ویژه است طرفین باید بر اساس اصل اعتماد به هم کار کنند، در وضع کنونی باید دو طرف کار را بردواساس جلو ببرند اجرا و اتمام کار با موفقیت و همچنین پشتیبانی از یکدیگر، درهرحال حاضر پیمانکاران باید فراتر از به دست آوردن سود و یا تغییر نوع قراردادها به ماجرا بنگرند بحث باید ملی شود و تامین منافع آن ، به عنوان مثال اگر در گذشته پیمانکار برای اجرای یک پروژه چندین شرط و پیش شرط تعریف کند با اعتماد به کارفرما کار را جلو ببرد. همان اتفاقی که در زمان جنگ افتاد دوباره باید با توجه به شرایط کنونی تجربه شود.
از بحث مدیریتی غافل نشویم ، دربخشی از سخنان خود گذری هم به آن داشتید تغییرات مدیریت در این صنعت ، چه قدرتاثیر منفی برصنعت نفت داشته است؟
بدیهی است که تغییرات مدیریتی گسترده در صنعت نفت و بی تجربگی بعضی از مدیران بیش از تحریم ها حتی بر صنعت نفت اثر منفی داشته است.
شما را مردجهانی صنعت پتروشیمی تلقی می کنند به نظر شما آینده صنعت پتروشیمی ایران کجاست؟
در گام نخست باید به این نکته اشاره کنم که صنعت پتروشیمی ایران قابلیت ها و توانمندی های خود را نشان داده است و همچنین ثابت کرده است که امکان جهش چشمگیر را دارد، پس اینکه الان بخواهیم در این مباحث ثابت کنیم این صنعت قابلیت و توان رشد و توسعه را داراست لزومی ندارد چون اثبات شده است، اما اینکه چه اتفاقاتی در این صنعت طی سالهای گذشته افتاده و حال و روز پتروشیمی چطور است اتفاقا جای حرف و بحث دارد؛ وقتی که اصل خوب و کارساز 44 قانون اساسی مطرح شد از جمله موارد صریحی که رهبری معظم انقلا باسلامی در ابلاغیه اعلام فرمودند، این بود که اصل 44 برای تعالی اقتصاد کشور پیاده می شود، با اتکا به فرموده ایشان هر نوع اقدامی که این ماموریت یعنی تعالی اقتصادی مملکت را حاصل نکند هرچند به ظاهر در روند اجرایی این اصل گنجاندهشده باشد مورد نظر معظم له نبوده است، پس باید شاخص موفقیت این اصل را در تعالی اقتصادی ایران ببینیم و بسنجیم.
در صنعت پتروشیمی چه اتفاقی افتاد ، اتفاقی که افتاد این بود که دولت خصوصی سازی را با واگذاری خلط کرد، اصلا در اصل 44 هدف این نبود که هر چه مایملک دولت است را بدهیم و برای دولت درآمد ایجاد کنیم، اصل 44 قرار بود آنچه را که دولت تصدی آنرا بر عهده داشت و می گفتند مدیریت دولتی بیمار است را بدهد به بخش خصوصی که مدیریت کند یعنی میدان کسب و کار را بدهد به بخش خصوصی، قرار بود در پتروشیمی خصوصی سازی به معنای درست ایجاد شود اما وقتی می گوییم واگذاری یعنی اینکه فقط قصد داریم برای دولت درآمد ایجاد کنیم، اما اینکه شرایط واگذاری چه باید باشد و شرایط گیرنده واحد صنعتی چه شرایطی باید باشد اصلا لحاظ نمی شود و با این اقداماتی که انجام شد آیا اصلا برای این حوزه می شود رشد و توسعه ای متصور شد؟
دقیقاً، وقتی که شرکت ملی صنایع پتروشیمی(NPC) متولی صنعت و تولیدکننده محصولات پتروشیمی ایران بود و هنوز این موضوع واگذاری ها اجرایی نشده بود، به دلیل پشتوانه ای که در حوزه صنعت و تولید داشت قادر بودیم ارقام بسیار چشمگیری را در قالب تامین مالی و فاینانس جذب کنیم، توجه داشته باشید که این پشتوانه به اندازه ای بود که پشنهادهای فاینانس تا 6 میلیارد یورو را روی میز داشتیم، این حجم از تامین مالی تنها و تنها به پشتوانه اعتبار یک شرکت بزرگ بین المللی و یک تولید کننده دارای برند شناخته شده محصولات پتروشیمی در جهان بود، اما وقتی صنعت پتروشیمی با اجرای واگذار ی ها قطعه قطعه شد آن پشتوانه ای که اشاره کردم در اثر خرد شدن شرکت ملی صنایع پتروشیمی آسیب زیادی دید، یک آسیب قابل لمس دیگر نیز این بود که وقتی واگذاری ها انجام نشده بود، پتروشیمی ایران عنوانی واحد داشت و وقتی در صحنه های مذاکره بین المللی وارد می شدیم با یک قدرت متمرکز و دارای نفوذ وارد می شدیم ، مثلا در خیلی از مذاکرات سطح بالا بالاخره از این نفوذ استفاده می شد که مثلا این صنعت 10 میلیون تن اوره دارد و 12 میلیون تن پلیمر دارد و مواردی مشابه اینها، با این روش در صحنه اقتصاد جهانی درست مثل آنچه که در اوپک اتفاق می افتد از بازار جهانی سهم می گرفتیم، قدرت پتروشیمی به دلیل تمرکز تولید و وحدت صنعتی اش دقیقا بخشی از قدرت ملی ایران در صحنه های جهانی بود اما وقتی این وحدت فروپاشید و قطعه قطعه شد طبیعی است که ان قدرت واحد دیگر نمی تواند در عرصه های جهانی حضور داشته باشد یعنی اصولا آن قدرت از هم گسست.
دیدگاه تان را بنویسید