هیچ مسئولی نیامد!

کد خبر: 140873

زینب کریمیان/ وبلاگ آدمک تنهاست بخند

به آغاز اندیشیدند، به با هم بودن، برای هم بودن! همیشه همین گونه بوده است. چیزهایی را پشت درهای نوروز جا می گذاریم تا جا برای سال نو فراخ شود. دل ها را می تکانیم و کهنه ها را دور می اندازیم. برخی چیزها ولی جا ماندنی نیست. مکان و زمان را می نوردد. برخی چیزها نور است. برخی کارها صداست. گلریزان برگزار شد و همه نور بودند، صدا شدند. هر چند هیچ مسئولی نیامد و تنها نماینده سید مصطفی هاشمی طبا به روی سن رفت اما هر جای سالن را نگاه می‌کردی، چهره‌های آشنای خبری بودند و بیشترشان خبرنگاران خبرگزاری مهر، قدیم و جدید هم نداشت و صد البته زحمتکشان سایت فردا. همه دستشان در دست یکدیگر بود، یکی در اتاق فرمان بود، دیگر پشت میز،‌یکی داشت شیرینی می‌چید،‌ دیگری کنترل مراسم را داشت. وخشور و طهان هم که افتخار مهر‌ی‌ها شدند و نشان دادند هنوز مهر مردمی است. دیروز انگاری همه آینه شدند،‌ رود شدند، جاری شدند. دل هیچ کس از دیدنشان ریش نشد و بغض‌های صف بسته شکست وقتی بار دیگر دیدیم که آنها با عشق مرهم‌های بی‌خاصیت و کم ‌خاصیت این مرض را به دست‌ها و صورت‌های همدیگر حواله می‌کنند تا شاید اندکی از دردشان را پشت محبت‌های یگانه‌شان پنهان کنند.... سرمان را پایین آوردیم ..نیازی نبود به آسمان زل بزنیم تا فرشته‌های بالدار را پیدا کنیم، همه بودند همینجا کنار ما. و در آخر اینکه بغض شهرام لبخند شد و بر پیکرمان درخشید، دوست عزیزی که خیلی دوستش دارم برایم نوشته دیشب تمرین داشتیم تمرین فرشته بودن تمرینی برای بودن تمرینی برای زندگی برای عاشقی می گفت من پول نمی خواهم من کار می خواهم من کار می خواهم تا دستان مادرم کار نکنند برای ما میگفت من هم دوست دارم در جامعه باشم می گفت مگر نه اینکه اتوبوس کمترین فضای عمومی است!!! پس چرا مردم از ما دوری می کنند؟ می گفت مگر نه اینکه معلم کارش تربیت است!!! پس چرا به من می گفت تو آن گوشه بنشین؟ چه سخت است در میان جمع بودن،ولی در گوشه ای تنها نشستن میگفت من از هیچ کس توقعی ندارم،حق دارند من خدارا دارم و مادرم می گفت وقتی من و خواهرانم اینطور شدیم مادرم فقط 25 سال داشت الان 20 سال می گذرد ولی مادرم 70 ساله است می گفت مادرم هر شب خدارا شکر می کند که سه فرزند دارد و تنها نیست مجری گفت : بی شک همه مسئولان خبر را دیده اند گفتم پس چرا کسی نیامد؟ گفت مسئولند. مردی آمد سیاه از دوده خیس از باران کلاه کاسکت گفت من پیکم پیرزنی گفت بیایم و بگویم که راهش دور است نمی تواند بیاید ولی دعایتان می کند 10 هزار تومان به من کرایه داد تا این 50 هزار تومان را بیاورم در راه فکر کردم چه قرض مهمی است که به خاطرش 10 هزار تومان کرایه می دهد؟ حالا این 10 هزار تومان را کجا باید بیاندازم؟ شهرام خندید،خندید و اشک ریخت دعا کرد برای تو برای بودن برای ماندن برای عاشقی یا محول الحول و الاحوال یا مدبر اللیل و نهار حول حالنا الا احسن الحال

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت