سرویس اجتماعی فردا، مهدی علیپور: «تهرانیها امسال فقط ۲ روز هوای پاک تنفس کردند.» این شاه بیت گزارش ۹ماهه شرکت کنترل کیفیت هوای تهران است که روز گذشته اعلام شد و نشان داد، تیرهای سازمانها و نهادها دولتی برای کاهش آلودگی هوای پایتخت به هدف نخورده است. روز به روز بر غلظت آلایندههای این شهر بزرگ افزوده میشود و طی این چند سال نه تنها از این حجم آلایندهها کم نشده، بلکه رشد قابل توجهی داشته است، به طوری که بر اساس مطالعات شرکت کنترل کیفیت هوای تهران امسال

آلودهترین سال پایتخت طی۱۲سال گذشته بوده است. با گذشت بیش از۱۱سال از تصویب طرح جامع کاهش آلودگی هوای تهران به نظر میرسد رسیدن به آسمان آبی پایتخت به امری دست نیافتنی و در خوشبینانهترین صورت، دشوار و دور از دسترس بدل شده است.
۱۶۹روز هوای ناسالم
بر اساس گزارش شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، در ۲۷۵ روز ۹ ماهه ابتدایی سال ۹۰ تهرانیها فقط ۲ روز هوای پاک تنفس کردند و این در حالی است که در همین مدت مردم تهران ۱۶۹ روز هوای ناسالم را استنشاق کردند که از این میان ۳ روز وضعیت هوا بسیار ناسالم بود. بنا بر این گزارش، تعداد روزهای پاک در روندی نزولی از ۱۹ روز در سال ۸۸ و ۱۴ روز در سال ۸۹ به ۲ روز در سال ۹۰ کاهش پیدا کرد و در مقابل، تعداد روزهای ناسالم در روندی صعودی از ۳۵ روز در سال ۸۸ و ۶۳ روز در سال ۸۹ به ۱۶۹ روز در سال ۹۰ افزایش پیدا کرده است.
شرکت کنترل کیفیت هوای تهران در نتیجهگیری این گزارش آورده است: شاخص کیفیت هوای تهران در ۹ ماهه ابتدایی سال ۹۰ به علت تعداد بیشترین روزهای آلوده در مقایسه با مدت مشابه ۲ سال گذشته در وضعیت بسیار نامطلوبتری قرار داشته است.
اینها همه در حالی است که در آذر ماه امسال به رغم بارندگیهای کم سابقه پایتخت، تهرانیها حتی یکی روز هوای پاک را تجربه نکردند وهوای تهران در ماه گذشته ۲۳ روز ناسالم داشته است.
زخم کهنه آلودگی هوا و مسکنهای مقطعی
افزایش آلودگی هوا دیگر برای ما تهرانیها که عادت کردهایم این خطر را بیخ گوشمان حس کنیم طبیعی شده و تنها چند روزی این نگرانیها در قالب برنامههای تلویزیونی و رادیویی و هشدارهای رسانهای طرح میشود و پس از چند روز همه چیز به فراموشی سپرده میشود و دوباره روز از نو روزی از نو. انگار نه انگار که آلودگی هوا مثل زخم کهنه و سمجی است که ممکن است هر لحظه سرباز کند و دوباره شهر را به تعطیلی بکشاند. تهران با داشتن بیش از ۵/۲ میلیون خودرو و تردد روزانه این خودروها در دل خیابانها از سویی و وجود کارخانهها و کارگاههای آلاینده از سوی دیگر، توانسته به عنوان یکی از آلودهترین شهرهای جهان گوی سبقت را از خیلی پایتختها برباید.
اگر چه مسکنهای مقطعی مثل اجرای طرح زوج و فرد، افزایش محدوده طرح ترافیک، سخت گیری در معاینه فنی خودروها و... به کالبد خسته پایتخت تزریق شده تا شاید کمی از آلودگی هوایش بکاهد، اما انگار تهران هم به این مسکنها خو کرده و دیگر دوای دردش نیست. برخی از سازمانها و نهادها، مثل سازمان حفاظت محیط زیست و استانداری تهران هم با راهکارهایی مثل آب پاشی بر فراز تهران و نصب دستگاههای تصفیه هوا در میادین شهر، تنها نمک ماجرا را بیشتر میکنند و کارشناسان را مجبور میکنند به آقایان گوشزد کنند تا حمل و نقل عمومی توسعه پیدا نکند، خودروها استاندارد نشوند، مشکل سوخت بیکیفیت حل نشود و در یک کلام دولت عزمی جدی برای حل این مشکل نداشته باشد، طرحهای طنزگونهای مثل آب پاشی بر فراز تهران دوای درد آلودگی هوا نخواهد شد.
سوختن و ساختن با آلودگی هوا
حتما بعد از همه این حرفها میپرسید با این همه دستگاه و کمیته و مسئول و... که بسیج شدهاند که شر آلودگی هوا را از سر تهرانیها کم کنند، چرا همه راهها به بن بست میرسد و هوای تهران همچنان خاکستری و غبارآلود است؟ پاسخ این سوال زیاد سخت نیست.
۴۹ قانون، مصوبه و بخشنامه در خصوص آلودگی هوا داریم و بر این اساس ۹ مورد وظیفه بر عهده هیأت وزیران، ۸ مورد وزارت صنایع و مراکز زیر مجموعه، ناجا و مراجع قضایی، ۵ وظیفه بر عهده وزارت کشور، شهرداری، وزارت نفت و سازمان حفاظت محیط زیست، ۴ وظیفه بر عهده متقاضیان تأسیس شرکت، ۳ مورد بر عهده وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و اطلاعرسانی در زمینه آلودگی هوا، ۲ وظیفه بر عهده شرکتهای خودروساز که تولید خودرو و واردات قطعه میکنند، وزارت جهاد کشاورزی و واحدهای تولیدی و خدماتی و یک وظیفه بر عهده وزارت مسکن، مؤسسات تحقیقاتی، پژوهشی و مؤسسه استاندارد، سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور و مراکز خدماتی و عمومی همانند هتلها گذاشته شده است.
اما به نظر میرسد همه دستگاهها آن طور که باید و شاید به وظیفهشان عمل نمیکنند و این میشود که تهرانیها میمانند و آلودگی هوا. عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، عملکرد دولت در حوزه کاهش آلودگی هوا را ضعیف ارزیابی میکند و میگوید: «دولت نه تنها یک میلیارد دلار بودجه توسعه حمل و نقل عمومی را نپرداخته است بلکه قرار بود ۳ هزار میلیارد تومان به بهداشت و درمان نیز اختصاص دهد که تاکنون به هیچ کدام از تهداتش عمل نکرده است.»
علی اصغر حسنی تاکید میکند: «برنامههای سازمانها وقتی به درستی اجرایی میشود که بودجه مورد نیاز آنها به موقع تخصیص یابد، به همین دلیل تا زمانی که دولت در کاهش آلودگی هوا همکاری نکند مشکلات مربوط به این بخش حل نخواهند شد.»
آمارها نشان میدهد ۹۰درصد آلودگی هوا تهران زیر سر منابع آلوده کننده متحرک یعنی ماشینها و موتورهاست. به نظر میرسد تا دستگاههای مسئول چارهای برای این مشکل بزرگ پیدا نکنند پایتخت نشینان باید با آلودگی هوا بسوزند و بسازند!
دیدگاه تان را بنویسید