شکنجه گران هوادار حقوق بشر

کد خبر: 105941

«شکنجه گران هوادار حقوق بشر!» عنوان سرمقاله امروز روزنامه رسالت به قلم دکتر امير محبيان است كه در آن مي خوانيد:شکنجه عملي غير قابل توجيه براي رسيدن به نوعي هدف به ظاهر به مصلحت عامه است.حرکتي که به واقع از منظر انساني توجيهي براي آن نيست و نتايج آن را نيز نمي توان بدليل قرار گرفتن فرد در شرايط غير طبيعي معتبر شمرد. انجام شکنجه از سوي هرکس و با هر شعاري باشد بد است ولي از سوي مدعيان دموکراسي که پرچم حقوق بشر برداشته اند ؛ بدتر است بويژه آن که بدان نيز افتخار نمايند. اخيرا کارل کريستيان رومشاور مهم و تاثير گذار بوش پسر در گفتگويي با بي بي سي گفته است: به استفاده مقامات امنيتي آمريکا در دوران بوش از شکنجه و روش هاي بسيار سخت براي بازجويي و گرفتن اعتراف از کساني که به اقدامات تروريستي متهم بودند ، افتخار مي کند. مشاور بوش ، روش دردناک غرق مصنوعي را که مقامات امنيتي در زمان بوش عليه متهمان به کار مي گرفتند ، از انواع روش هاي شکنجه ندانست و گفت: استفاده از اين روش ، بخشي از آموزش نظاميان آمريکايي است.در اين روش دردناک ، متهم براي مدت زماني زير ريزش قطره قطره آب مي ماند تا زماني که احساس کند در حال غرق شدن است و معمولا بعد از آن مجبور مي شود ، اعتراف کند. وي گفت : هر متهمي که با استفاده از روش توهم غرق شدن بازجويي مي شود ، يک پزشک مراقب وضعيت جسماني و روحي و رواني اوست. مشاور رئيس جمهوري سابق آمريکا ، استفاده از اين روش شکنجه را با قوانين آمريکا منطبق دانست. اعتراف به انجام شکنجه و حتي افتخار کردن به آن آنهم از سوي يک مقام ارشد و مسئول در دولت آمريکا بايد از سوي کنوانسيون منع شکنجه سازمان ملل متحد جدي گرفته شود. براي تعريف شکنجه تاکنون تلاشهاي بين المللي زيادي انجام شده است. در تعريف کنوانسيون منع شکنجه وهرگونه رفتار توهين آميز آمده است:«اصطلاح شکنجه به هر عملي اطلاق مي شود که عمدا درد يا رنج جانکاه جسمي يا روحي به منظور اهدافي از قبيل اخذ اطلاعات يا اقرار ازشخص مورد نظر يا شخص ثالث ، يا تنبيه شخص مورد نظر يا شخص ثالث به اتهام عملي که وي مرتکب شده يا مظنون به ارتکاب آن است، يا به منظور ارعاب، تخويف يا اجبار شخص مورد نظر يا شخص ثالث و يا به هردليل ديگري که مبتني بر شکلي از اشکال تبعيض باشد، منوط به اينکه چنين درد و رنجي توسط کارگزار دستگاه حاکمه يا هر شخص ديگري که در سمت مامور قرار دارد يا به موجب ترغيب يا رضايت صريح يا ضمني مامورمزبور تحميل شده باشد. درد و رنج ناشي از خصيصه ذاتي يا عارضي مجازاتهاي قانوني خارج از تعريف فوق است» در تعريف ديگر«شکنجه يعني هر عملي که به جهت آن درد يا رنج شديد خواه جسمي خواه روحي به طور عمدي توسط يا به اشاره مقام رسمي بر فرد يا افرادي اعمال شود براي مقاصدي ازقبيل کسب اطلاعات از وي يا شخص ثالث اين عمل شامل درد ورنج ناشي از مجازاتهاي قانوني به ميزاني که مطابق با قواعد حداقل استانداردهاي رفتاري با زندانيان است نمي باشد.» لذا بدون شک کارل رو با اطلاع کامل از تعريف شکنجه به چنين اعترافي دست زده است.اين اعتراف در حالي صورت مي گيرد که ايالات متحده پيشرو اعتراض به ساير کشورها براي دفاع از حقوق بشر است. فريبکارانه بودن شعارها و ادعاهاي ايالات متحده ميزان صحت عملکرد کنوانسيون منع شکنجه با اعتراف کارل رو که البته امر جديدي هم نيست ؛ محک خواهد خورد. در اين ميان دستگاه ديپلماسي ايران بايد فعالانه با ايجاد همگرايي ميان کشورهاي اسلامي در برابر امثال اين گفته ها موضع گرفته و خواهان پاسخگويي کنوانسيون منع شکنجه سازمان ملل متحد در برابر اين گونه اعترافات گردد. مگر نه آن که موضوع اين کنوانسيون ممنوعيت شکنجه به طور مطلق است. نيک مي دانيم که در پروتکل الحاقي اين کنوانسيون پيش بيني شده است که کميته هاي ملي وبين المللي بتوانند به طور مستقل زندانها و مراکز نگهباني پليس را کنترل کنند. تنها در اين صورت است که مي توان دانست که آيا کشورهايي که کنوانسيون ضدشکنجه را امضا کرده اند، به آن عمل مي کنند يا نه. حال که ايالات متحده خود به شکنجه گري افتخار کرده است؛ چرا نبايد جهان و سازمان هاي بين المللي در برابر آن موضع گرفته و يا ازاين عمل ددمنشانه و غير انساني آنها جلوگيري نمايند و يا آمريکا را وادار نمايند که نقاب بشر دوستي را به کناري نهد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت