آرامش سال 89 و لزوم کاهش خروج نخبگان
«آرامش سال 89 و لزوم کاهش خروج نخبگان»عنوان يادداشت روز روزنامهي مردم سالاري به قلم ناصرالدين قاضي زاده است كه در آن ميخوانيد؛شکي نيست روند خروج نخبگان ايراني از کشور توسط اهرم هاي عقلا ني به شکل مناسبي بايد مهار شود. انتشار خبر بررسي آسيب شناسانه جلاي وطن ايرانيان متخصص از سوي مجلس، يکبار ديگر پديده فرار نخبگان را در فضاي رسانه اي طنين انداز کرد. پديده خارج شدن ايرانيان به مناطق ديگر و بويژه کشورهاي پيشرفته در طول دهه هاي اخير اين پرسش را برجسته مي سازد چه عواملي باعث مي شود، ايرانيان و بويژه بدنه نخبگي آن به رغم دلبستگي هاي عقيدتي ملي و عاطفي... جلا ي وطن را برماندن در مام ميهن ترجيح دهند! روند مهاجرت ايرانيان به خارج از کشور فارغ از اين که چه دولتي بر سر کار باشد از هر زاويه اي نگريسته شود يک زنگ هشدار قلمداد مي گردد. از اين رو بي سبب نيست که بسياري از دولت هاي مهاجرپذير به منظور جذب حداکثري مهاجران متخصص، از هر وعده و وعيدي فروگذار نيستند. فراز و فرود مهاجرت ايرانيان به کشورهاي غربي، معمولا با دو رويکرد فرجام مي پذيرد. اول آن که برخي از نخبگان به جهت کم توجهي و بي مهري برخي متوليان امور و... به سوي ديار غربت رهسپار مي گردند و يا آن که بر اثر برخي گسست هاي سياسي و اجتماعي و احتمالا علا يق خواست خويش به خارج شدن از ميهن متمايل مي شوند. اما دومين رويکرد فرار سرمايه هاي ملي فارغ از جنبه هاي فکري و سياسي، صرفا به دليل شرايط رفاه بيشتر و سوداي زندگي مناسبتر و موفق تر و... انجام مي گيرد. مهاجرت ايرانيان سابقه ديرينه اي در تاريخ صد سال اخير دارد و نمي توان بروز انقلا ب و حوادث جنگ تحميلي يا حوادث پس از انتخابات را تنها پيدايش آن دانست. واقعيت آنست که جامعه متخصص ايران براي آن که داشته هاي علمي و تکنيکي خود را شکوفا و آن را در اختيار جامعه هدف قرار دهد به آرامش نياز دارد، اما برخي حوادث بستر ساز فرار مغرها در سالهاي اخير شده است. از اين رو تعجب آور نيست که برخي سخنان ناسنجيده، ضربات جبران ناپذيري بر وجدان جمعي نخبگان وارد مي سازد که با گذشت سال هاي طولا ني التيام نمي يابد. آمارهاي رسمي در سه دهه اخير نشان داده است که هرچند درسال هاي دولت اصلا حات روند خارج شدن ايرانيان نخبه فروکش کرده و روند بازگشت متخصصان به کشور روبه فراواني گذاشته است.اما هيچ گاه روند نزولي نداشته است. برجسته شدن قانون گرايي، شنيدن صداي مخالف، نقد پذيري دولت وبازشدن افق هاي جامعه مدني مهمترين عواملي است که جامعه نخبگي ايران به آن روي خوش نشان مي دهد. از ياد نبريم از سوي عده اي خاص ايرانيان خارج از کشور و جامعه نخبگان، بيش از آن که فرصتي براي توسعه کشور تلقي شوند به عنوان هسته هاي تهديد نگريسته مي شوند بي گمان تکرار چنين ديدگاهي نسبت به جامعه فکري و نخبگي هنگامي برطرف مي گردد که تمام منابع و ظرفيت هاي مالي مانند مجلس، رسانه ها را در خدمت جامعه علمي و در جهت بهره وري از خدمات آنان قرار گيرد. از اين منظر بخش عمده تحصيل کردگان آگاهانه باور دارند که شيريني خدمت به ميهن اهميت به مراتب بيشتري مي يابد و اگر نگاه تخصصي مديران همچنان کمرنگ شود، چه بسا شاهد پس افتادگي هاي جبران ناپذيري برفرايند توسعه در کشور باشيم. اميد آن که سال 89 سال آرامش مطلوب براي کاهش مهاجرت نخبگان کشور باشد.
دیدگاه تان را بنویسید