ما هم جریان انحرافی میخواهیم!
رضا صیادی/جریانهای مدعی اصولگرایی باید پاسخ دهند که چگونه اصلیترین تهدید انقلاب اسلامی از کنار رئیسجمهور مورد تاییدشان عرض اندام میکند؟ طبق کدام استدلال، مشایی و احمدینژاد دو راه جدا را میروند؟ چگونه میشود که این دو یار قدیمی در گفتمان اصولگرایی، دو تعریف متناقض پیدا میکنند، یکی میشود رئیس جمهور انقلابی و دیگری تهدید نظام اسلامی!
وقتی آیتالله مهدویکنی برائت از فتنهگران و جریان انحرافی را شاخص اصولگرایی اعلام کرد، دایرهای را نشان داد که بسیاری از مدعیان در آن جای نمیگیرند. قطعا برای یافتن مصادیق این افراد، ابتدا باید هر دو جریان را تعریف و ریشه یابی کرد، آن وقت میتوانیم تحلیل کنیم که هر کدام از این دو جریان نامبارک، چگونه درکشور عرض اندام کردند و قدرت گرفتند. اگر پله نخست را همین «تعریف» تلقی کنیم، بسیار ساده باید گفت که جریان انحرافی، همان جریانی است که از سوی اطرافیان بسیار نزدیک رئیس جمهور شکل گرفت و روز به روز تاثیرگذارتر میشود. بدیهی است که بسیاری از چالشهای سیاسی چند سال اخیر توسط همین جریان موسوم به انحرافی شکل گرفته تا جایی که بسیاری از دلسوزان انقلاب گفتند که این خطر، مهمترین تهدید انقلاب اسلامی در همه این سالها بوده است اما نکته مهمتر، شیوه گفتمان برخی از اصولگرایان با این جریان است، روشی که دچار تناقضهای بسیار عجیب و آشکار است، تناقضهایی که کم کم برای همه عادت شده و انگار از شدت وضوح، دیگر کسی آن را نمیبیند! بدون تردید یکی از مهرههای اصلی دولتهای دکتر احمدینژاد، لیدر همین جریان انحرافی بوده است، با آنکه رئیس جمهور بارها و بارها، مستقیم و غیر مستقیم، دیدگاههای مشایی و خودش را «یکی» دانسته، اما معلوم نیست چرا برخی از جریانهای اصولگرایی سعی بر جدایی این دو یار قدیمی دارند که به گفته حجت الاسلام ذوالنور، مثل لاله و لادن به هم چسبیدهاند! این جریانهای مدعی اصولگرایی باید پاسخ دهند که چگونه اصلیترین تهدید انقلاب اسلامی از کنار رئیسجمهور مورد تاییدشان عرض اندام میکند؟ طبق کدام استدلال، مشایی و احمدینژاد دو راه جدا را میروند؟ چگونه میشود که این دو یار قدیمی در گفتمان اصولگرایی، دو تعریف متناقض پیدا میکنند، یکی میشود رئیس جمهور انقلابی و دیگری تهدید نظام اسلامی! به نظر میرسد دوستان اصولگرا باید تعارف را کنار بگذارند. این ضدین محال است که با هم جمع شوند. آقایان! یا در تعاریفی که از رئیسجمهور میکنید خطا میروید یا از نسبتهایی که به مشایی میدهید. البته با توجه به فضایی پر التهاب سیاسی کشور در ماههای پس از انتخابات، برخی از این تعارفها منطقی به نظر میرسید، به هر حال باید از منتخب مردم حمایت میشد و این مهم بر هیچ فرد منصفی پوشیده نبود، اما به نظر میرسد که آن تعارفها، حالا به یک گفتمان ثابت در جامعه اصولگرایی کشور تبدیل شده که نفع اصلیاش را دولتمردان میبرند. تفکیک دولت به دو بخش «خدمتگذار انقلابی» و «جریان انحرافی» خودش جواز شکل دادن رفتارهای متناقض است. مدتهاست که هر خطایی از دولت سر میزند، کاسه و کوزهها را بر سر جریان انحرافی میشکنیم، انگار که این جریان انحرافی با حمایت بیگانگان روی کار آمده و آشی است که دشمن برای نظام ما پخته است. اگر جریان انحرافی این است، بد نیست که همه نهادهای سیاسی، یک جریان انحرافی برای خودشان تشکیل دهند تا عندالزوم، پیکان انتقادات به سوی همان جریان خاص برود. تکمله: امروز در آستانه وحدت اصولگرایان، برخی از جریانهای سیاسی بر طبل تفرقه میکوبند و عدهای را به اتهام سکوت در روزهای فتنه از دایره اصولگرایی خارج میکنند، اما ای کاش بگویند تکلیف آنهایی که باعث شکل گیری همین جریان انحرافی شدند و با شعارهای اصولگرایی بزرگترین تهدید را برای انقلاب رقم زدند، چه میشود؟ آیا آنها باز هم اصولگرا هستند؟!
دیدگاه تان را بنویسید