وعده های نادرست؛ راهی برای انتخاب درست!

کد خبر: 190470

دکتر محسن اسماعیلی/ وعده ها نمايانگر ميزان صداقت و وارستگی نامزدها است ونشان می دهد تا چه اندازه شيفته خدمتند يا تشنه قدرت. درمکتب ما دروغ جايی ندارد، حتی اگر به ظاهر جاذب آراء و موجب برنده شدن گردد!! ما مدعی پيروی ازامامی هستيم که بیست و پنج سال خانه نشین شد و بیش از نیمی از این مدت، یعنی 13 سال (دوره خلافت عثمان) تنها به این دلیل بود که حاضر نشد به هنگام انتخاب، یک وعده دهد که انجام آن را درست نمی داند.

بارها گفته و نوشته ام، و هر بار که تجربه جديدی از انتخابات پيدا می شود، بيشتر باور می کنم که مدل کنونی انتخابات مناسب با مبانی دينی و شايسته پيشينه ملی ما ايرانيان نيست شيوه فعلی برای مراجعه به رای مردم گرته برداری کورکورانه از فرهنگ غربی است که آثار ولوازم خاص خود را به همراه خواهد داشت. بايد تا دير نشده طرحی نو در انداخت که البته نشانی از آن ديده نمی شود.. به هرحال يکی از مهمترين نمودهای تفاوت فرهنگی درحوزه انتخابات ، مساله تبليغات نامزدها وچيزی است که امروزه رقابت های انتخاباتی خوانده می شود. آيا اصولاً رقابت، به اين معنی، درفرهنگ اسلامی پذيرفتنی است يا مردان خدا تنها زمانی تن به پذيرش تحميلی مسئوليت می دهند که حجت بر آنان تمام شده وراهی برای گريز نداشته باشند؟ بدون شك تعريف خويش كردن كار ناپسندى است؛ اما شايد درتوجيه پذيرش اين روش گفته شود: گاهى شرائط ايجاب مى كند كه انسان خود را به جامعه معرفى كند تا مردم او را بشناسند و از سرمايه هاى وجودش استفاده كنند و بصورت يك گنج مخفى و متروك باقی نماند؛...(همانگونه) كه يوسف به هنگام پيشنهاد پست خزانه دارى مصر خود را با جمله "حَفيظٌ عَليمٌ" ستود، زيرا لازم بود سلطان مصر و مردم بدانند كه او واجد صفاتى است كه براى سرپرستى اين كار نهايت لزوم را دارد. لذا در تفسير عياشى از امام صادق (عليه السلام ) مى خوانيم كه در پاسخ اين سؤ ال كه آيا جايز است انسان خودستائى كند و مدح خويش نمايد؟ فرمود: آرى هنگامى كه ناچار شود مانعى ندارد آيا نشنيده اى گفتار يوسف را كه فرمود: مرا بر خزائن زمين قرار ده كه من امين و آگاهم ، و همچنين گفتار بنده صالح خدا(هود) من براى شما خيرخواه و امينم. با اين حال، وحتی درصورت قبول اصل رقابت، تازه سخن ازکميت وکيفيت تبليغات به ميان مي آيد. بی ترديد حجم ونوع تبليغاتی که گاهی شاهد آن هستيم، در بسياری ازموارد قابل پذيرش نيست. اسراف، گزافه گويی، سوء استفاده از اموال عمومی، رانت خواری های رسانه ای، عوام فريبی،و تخريب رقيبان تنها مثال هايی هستند که بالاخره روزی بايد چاره انديشی شوند. داوطلبان تصدی مناصب عمومی باید یوسف صدیق (ع) را الگوی خود قرار دهند. هنگامی که پذيرش يکی ازمناصب مهم کشور به آن پیامبر بزرگوار پيشنهادشد(ونه او پيشقدم شد)،وايشان احساس تکلیف کرد و دریافت که امنیت اقتصادی و تامین معیشت جامعه تنها به دست او امکان پذیر است؛ فقط به معرفی خود بسنده کرد و بدون دادن هیچ وعده ای اعلام کرد: «: سرپرستى اموراقتصادی را به من بسپار كه من هم كاردانم وهم امانت دار». وعده های انتخاباتی ديگر معضلی است که متاسفانه در اين روزها با غلظت بيشتری ديده می شود. نماينده مجلس در قوانين اساسی وعادی دارای وظايف واختياراتی است که با بسياری از وعده های امروزی تناسبی ندارند. نامزدها بايداز توهين به شعور مردم بپرهيزند، وضمناً بدانند هر آنچه درباره قبح خلف وعده در متون دينی واخلاقی ما گفته شده است، در خصوص مواردی است که وعده کننده از ابتدا قصد وتوان وفای به عهد داشته است؛ اما پس از تعهدی که می کند، بدون دلیل و عذر موجه از اجرای آن خودداری نماید؛ نه اينکه از ابتدا بداند که اصولاً انجام اين وعده ها در توان او نيست، ويا در هنگام تعهد قصد انجام آن را نداشته باشد. این آیه شریفه در چنین مواردی بسیار راهگشا و تکان دهنده است که می فرمايد: «ای کسانی که ایمان آورده اید، چرا می گویید آنچه را به آن عمل نمی کنید؟! خدا به شدت خشمگین می شود از اینکه بگویید آنچه را انجام نمی دهید.»( سوره صف،آيات2و3). وعده ها نمايانگر ميزان صداقت و وارستگی نامزدها است ونشان می دهد تا چه اندازه شيفته خدمتند يا تشنه قدرت. درمکتب ما دروغ جايی ندارد، حتی اگر به ظاهر جاذب آراء و موجب برنده شدن گردد!! ما مدعی پيروی ازامامی هستيم که بیست و پنج سال خانه نشین شد و بیش از نیمی از این مدت، یعنی 13 سال (دوره خلافت عثمان) تنها به این دلیل بود که حاضر نشد به هنگام انتخاب، یک وعده دهد که انجام آن را درست نمی داند. در همان زمان و هم اکنون نیز بسیاری می پرسند آیا بهتر نبود در آن دوران حساس حضرت امیر (ع) به یک پرسش ساده پاسخ مثبت می داد و به این ترتیب سرنوشت تاریخ را تغییر می داد و جامعه بشری را بیش از این از برکات و آثار حکومت خویش محروم نمی ساخت؟! آیا مصلحت ایجاب نمی کرد علی علیه السلام با پذیرش صوری این خواسته، از چرخش قدرت به سوی خلیفه سوم جلوگیری می کرد؟! چه اشکالی داشت که با یک تعهد صوری، که حتی می توانست از نوع توریه و خالی از دروغ باشد، مسیر تاریخ را عوض می کرد؟! شارح سنی مذهب نهج البلاغه، این ایراد را به تفصیل نقل کرده و توضیح داده است، و با اشاره به پاسخ های علمای شیعه و سنی به آن، می گوید: پاسخ حقیقی آن است که علی (ع) ارتکاب خلاف شرع برای سیاست ورزی را قبول نداشت. آری! علی علیه السلام، علی است چون چنین نکرد و حاضر نشد ننگ مبادله اخلاق با قدرت را بر پیشانی شیعه بچسباند. او مقتدای همیشه انسان ها (و نه تنها مسلمان ها) است؛ چون تا این اندازه به موازین اخلاقی و انسانی پایبند بود. واين می تواند معياری برای ارزيابی، گزينش وانتخاب مردم ما باشد. اگر مردم عزيز اصرار داشته باشند که نام چنين داوطلبانی را در برگه های خود ننويسند، درس بزرگی به آنان خواهند آموخت که می پندارندو می گويند عقل مردم به چشم آنها است! (متن کامل اين يادداشت را می توانيد درپايگاه شخصی نويسنده بخوانيد:mohsenesmaeili.com).
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت