پاسخهای اهلِ قدرت چیست؟
ایمان شکرچی:
ولفگانگ آمادئوس موزارت: حقیقیترین دوستان، میان مردمِ سادهِ زیستاند، اهلِ قدرت از دوستی چیزی نمیداند.
این جمله از موتزارت، آدمی را به یاد مناظره دیروز می اندازد. جدال لفظی قالیباف و روحانی تیتر بسیاری از روزنامههای کشور شده و بعضی با رویکرد حمایتی و بعضی دیگر تنها به نقل ماوقع پرداختهاند. بحث حوادث سالگرد کوی دانشگاه یکبار دیگر پس از پخش گزینشی آن از بیبیسی فارسی، نقل محافل شده و موافقان و مخالفان برابر هم صفآرایی کردهاند. اما چه اصراری وجود دارد که هربار قالیباف این موضوع را مطرح میکند؟ این بار قالیباف صریحتر از گذشته، روحانی را خطاب قرار داد و از گذشته و کارنامه گفت: شما وقتی خودتان مسئول بودید، اینطور عمل کردید، چه تضمینی وجود دارد بار دیگر که قدرت را در دست گرفتید به وعدههایتان عمل کنید؟ و این را هم نگفت که هزینه عملکرد مدیران همسو با شما در دوره اصلاحات چه هزینههایی را برای دانشجویان رقم زد و چه تعداد را راهی زندان و البته خارج کشور کرد. مثالی هم درباره متینگ دانشجویان زد. پاسخ روحانی چه بود؟ همه، توضیحات او را درباره آن حادثه شنیدند و نیازی نمیبینیم بار دیگر تکرار کنم؛ این یک بحث درباره عملکرد گذشته است ؛ طبیعی هم هست و به نظر من دور از اخلاق نیست چون مسئولان باید نسبت به عملکردشان پاسخگو باشد و دقیقا تاریخ است که بدون حب و بغض قضاوت خواهد کرد.
اما میان پاسخهای روحانی باید پرانتزی گشود با این مضمون که وی قالیباف را به مدیریت پادگانی متهم میکند، خودش را حقوقدان میخواند و قالیباف را سرهنگ خطاب میکند و البته در این رهگذر کیست که ردپای حرفهای واهی سالهای گذشته اصلاحطلبان را در حمله به قالیباف پیدا نکند؟ مرد اعتدال؟! که قالیباف نیز او را با همین عنوان خطاب کرد، ادبیاتی را در پاسخ به یک سئوال برگزید که بویی از اعتدال نبرده بود. کافی است مروری بر سوابق روحانی داشته باشیم تا تندروی او را در استفاده از این ادبیات دریابیم: در دوران جنگ ایران و عراق، روحانی مسئولیتهای متعددی، از جمله عضویت در شورای عالی دفاع (از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۷)، عضویت در شورای عالی پشتیبانی جنگ و رئیس کمیسیون اجرائی آن (از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۷)، معاونت فرماندهی جنگ (از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۴)، ریاست ستاد قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء (از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۶) و فرماندهی پدافند هوایی کل کشور (از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۷۰) را برعهده داشت. روحانی بین سالهای ۱۳۶۷ تا ۱۳۶۸ به معاونت جانشین فرماندهی کل قوا منصوب شد. بعد از پایان جنگ، حسن روحانی به همراه تعدادی از فرماندهان سپاه و ارتش، نشان درجه دو فتح و در مراسم دیگری در سالروز آزادسازی خرمشهر، به همراه جمعی دیگر از فرماندهان و مسؤولان پشتیبانی جنگ، نشان درجه یک نصر را از فرمانده کل قوا، دریافت کرد.
سوابق وی در دفاع مقدس و بعد از آن در مقامهای امنیتی چیزی نیست که از نگاه ها دور بماند. اما آیا بچههای جبهه به او با لحنی توهینآمیز سرهنگ میگویند؟ آیا او را به امنیتی بودن متهم میکنند؟ آیا او را به مدیریت پادگانی متهم میکنند؟ بچههای جنگ احترام او را نگه میدارند و همانطور که خودش میخواهد به او مرد اعتدال میگویند، اما آیا او هم همین کردار را دارد؟ اگر آقای روحانی دکترای حقوق دارد و آن را به سوابق مجاهدتش ترجیح میدهد،ا اما آیا او حق دارد به کسانی که تحصیلات آکادمیک دارند و هیچگاه آن را به دوران دفاع ترجیح نداده اند ، خرده بگیرد؟آیا نظم و انضباط و مدیریت دقیق و منظم از نظر او به پادگان شباهت دارد؟ آیا... و هزاران آیا و اما و اگر دیگر که میشود پشت هم ردیف کرد، اما حرف آخر، همان که موتزارت جبهه و جنگ ندیده گفت: حقیقیترین دوستان، میان مردمِ سادهِ زیستاند، اهلِ قدرت از دوستی چیزی نمیداند.
دیدگاه تان را بنویسید